Omgekeerde wereld (Paulien Elzinga – gastschrijver)

Hoe is het om te leven met chronische vermoeidheid? Respect voor het eigen lichaam en aanvoelen wat dat nodig heeft is daarin heel belangrijk. En het besef en gevoel van eigenwaarde, met of zonder energie.

Energie

Eén van de meest vanzelfsprekende dingen in ons leven is het hebben van energie. Die ontglipte mij langzaamaan toen ik zonder duidelijke oorzaak op jonge leeftijd chronisch vermoeid werd. Als het leven je een set kaarten geeft, dan heb ik de kaart van chronische vermoeidheid getrokken. Zoals voor veel mensen energie heel normaal is, is het voor mij vanzelfsprekend dat ik bij elke stap die ik in mijn leven zet, binnen mijn fysieke grenzen blijf, voel of die stap goed voor me is of niet, of het past, of dat ik iets anders nodig heb.

Ik heb vanuit een behoefte om zelfvoorzienend te zijn, mijn werk zo ingericht dat het voor mij werkt. Aan huis, flexibele uren, weinig prikkels, ik werk veel met mijn intuïtie en heb een aantal belangrijke mensen om mij heen staan die van grote steun zijn. In zee gaan met hulpinstanties is nooit een serieuze optie geweest. Het voelde of mijn ‘normaal’ – ik ken mezelf niet anders dan kwetsbaar in mijn energie – het label ‘ziek’ zou krijgen.  Vervolgens zou ik mijn ziekte moeten bewijzen terwijl het voor mij juist heel belangrijk is dat ik mezelf niet als ‘ziek’ label.

Keuze

EigenwaardeIk kies op een bepaalde manier voor vrijheid uit diep respect voor mijn lichaam. Ik moet in mijn leven mijn eigen weg kunnen gaan. Ik moet kunnen bepalen hoelang ik wil praten, hoeveel mensen ik om mij heen wil hebben, hoeveel ik beweeg en hoelang ik achter een computer zit. Is het tijd voor een dutje? Dan is het tijd voor een dutje. Als ik die vrijheid heb, ben ik normaal. Mijn energie kan op die manier zo goed mogelijk stromen en wat dan gebeurt is het allerbelangrijkste.

Ik kan in de spiegel kijken en liefde voelen. Liefde voor mijn benen die mij vandaag wel of niet konden dragen. Liefde voor mijn hoofd dat prikkels wel of niet heeft kunnen omzetten in begrijpbare brokjes. Liefde voor mijn adem, die oppervlakkig is geworden door spanning of juist diep vanuit mijn buik komt. Het maakt niet uit, mijn keus voor vrijheid is een 100% keus voor mezelf.
Mijn leven kan niet draaien om anderen, geld, materie, dingen die mij niet passen, dan glijdt mijn energie weg.

Eigenwaarde

Ondanks dat ik ver van acceptatie ben – want ja…, ik wilde eigenlijk arts worden en zo had ik nog meer grootse ideeën die niet bij mijn systeem bleken te passen – voel ik mijn hart. Ondanks momenten van immense rouw, is mijn gevoel van eigenwaarde intact. Een groot geschenk, want zolang ik dat ervaar, is er leven. Elke dag sta ik op in een wereld vol energie, maar zelf kan ik het niet altijd voelen, niet pakken, niet toe-eigenen.

Als kind voelde ik heel goed dat er iets gaande was, ik kon het niet duiden, maar ik wist dat het iets zou zijn voor de langere termijn. Een onheilspellende wolk die langzaam dichterbij kwam. Mijn energie gleed weg en ik kon er niets aan doen. Daardoor heb ik nooit een goede reden gehad om mezelf níet goed genoeg te vinden. Misschien wel in de fysieke wereld, waar je wordt beoordeeld op wat je doet en kan. Maar diep, diep, diep vanbinnen was geen oordeel. Ik kan niet voelen dat we als mensen allemaal één zijn, één bewustzijnsveld. Ik kan wel gelijkheid voelen en dat wat ik in de wereld zet, even belangrijk is als wat bv. een bankdirecteur in de wereld zet.

Mensen zeggen mijn hele leven tegen mij: ‘Met jou komt het wel goed’. Ze weten niet waar ze het over hebben, maar ze hebben wel gelijk. Zolang ik eigenwaarde ervaar, is er leven, met of zonder energie. Misschien heb ik daarom niets te accepteren, maar heb ik mezelf alleen te waarderen. Leven is een hele kunst, dat besef ik mij maar al te goed.

Het leven kan alle kanten opgaan, afhankelijk van o.a. je gezondheid, de partner die je tegenkomt, de plek waar je gaat wonen, de mensen om je heen. ‘Het leven is niet voor kinderen, maar voor volwassenen,’ zegt Caroline Myss (Een Amerikaanse Medical Intuitive die voor mij een grote bron van inspiratie is). Ik geef haar gelijk: een kind heeft de draagkracht, de basis en de eigenwaarde nog niet om het leven aan te kunnen. Het is je volwassen zijn dat voelt wat je waard bent en dat je kan vergeven en onvoorwaardelijk lief kan hebben, ongeacht je levensgebeurtenissen.

Prioriteit

Ik kijk met veel verbazing naar de mensen om mij heen die zichzelf uitputten doordat ze niet willen luisteren naar hun lijf. Het is de omgekeerde wereld. Die mensen hebben energie maar waarborgen het niet. Je lichaam is een heilige tempel die je heel goed mag bewaken. Waar je je schoenen voor uit doet en waarvoor je de muziek zachter zet als ze spreekt. Ik weet niet hoe hard ze loopt, hoe oud ze wordt en waar ze mij naartoe zal dragen. Maar ik weet wel dat deze verbinding tussen lichaam en geest een stuk liefde brengt in zowel mezelf als in de wereld.

© Paulien Elzinga, 1 oktober 2017

Paulien coacht mensen met chronische vermoeidheid via aan praktijk LIEF coaching.
Daarnaast richt ze zich samen met haar collega Diane Savelkoul op begeleiding van chronisch vermoeide jong volwassenen via Op Eigen Toeren.

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

1 Reactie Omgekeerde wereld (Paulien Elzinga – gastschrijver)

  1. Jolanda Verburg 05/10/2017 op 15:36 #

    Hallo Paulien,

    Wat een bijzonder verhaal en wat een kracht straalt eruit.
    Jij hebt de kaart van chronische vermoeidheid getrokken, maar dat geldt duidelijk alleen voor je lichaam!
    Alle materie is gestolde energie, dus ook jouw lichaam. Vergeet daarom nooit dat jij ENERGIE bent.

    Zijn we niet allemaal op de aarde gekomen om iets te leren?

    Groet, Jolanda

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!