OH, DIE MIND…!

Vandaag is weer eens zo’n dag waarop Eros (levenslust) wordt overvleugeld door Thanatos (doodsverlangen) en sombere gedachten elke impuls tot actie saboteren. Mijn zonnevlecht (symbool van het ego, het gebied rond het middenrif) zit in een kramp. Mijn ademhaling staat op een laag pitje.

Het is acht uur ’s morgens en ik heb anderhalf uur liggen woelen en draaien. Nu zit ik rechtop in bed met mijn laptop op schoot. De zon schijnt achter de ramen, maar kan mij niet bekoren. De stilte in en om het huis, waar ik doorgaans zo van geniet, ervaar ik nu als oorverdovend.

Peace of mind facing horror. (c) Yoyo van der Kooi.

Macro drama’s

Mijn aandacht gaat naar de wereld daarbuiten, zoals de media – waar ik af en toe niet aan ontkom – ons die voorschotelen. De economie die instort; de onzekere toekomst die ons wacht; de global warming; de G5; de  politieke dilemma’s en manipulaties; de werkloosheid; de hongersnood en ziekten – niet alleen Corona – die mondiaal om zich heen grijpen; de humanitaire catastrofe in Syrië waar geen eind aan komt; vluchtelingen op drift die nergens heen kunnen; angst, opstandigheid, machteloze woede; depressie en apathie; wanhopige mensen die zich van kant maken; brandhaarden en andere natuurrampen die de wereld teisteren, cruiseschepen die al 4 maanden rondvaren en nog steeds niet mogen landen; de anderhalve meter die ons voor altijd van elkaar verwijderd lijkt te gaan houden; mensen die miljarden verdienen aan deze crisis terwijl miljarden andere mensen eraan bezwijken… Allemaal dingen waar ik niets aan kan veranderen.

Micro drama’s

En dan mijn eigen kleine leventje, waarin de zin van alles mij op dit moment even helemaal ontgaat… Een Engelse definitie van het leven die ik laatst hoorde vat mijn stemming goed samen. “Life consists of 3 things: Birth – ‘What the f… is this?’ – Death.”

Boven in mijn atelier staat een schilderij op mijn ezel al ruim een jaar onaangeroerd. Tot mijn grote frustratie. De Engelse vertaling van mijn geesteskind ‘Bloeien in de Bagger’ is af, maar ligt al bijna een jaar op de plank en ik heb geen idee hoe en wanneer ik dat in de wereld kan zetten. Mijn lijf wordt stijver en ik weiger om iets aan fitness te doen.

De online ondersteuning voor de training Facebook marketing (waar ik kort voor de Corona-gekte toesloeg aan ben begonnen) stagneert, terwijl ik – wil ik overleven en mijn passie kunnen blijven volgen – dringend advertentiecampagnes moet gaan maken voor het nieuwe Flowering-traject voor levenskunst en de retraite die ik voor oktober heb gepland.

Mijn inkomsten in de komende tijd zijn onzeker. Het reisje naar Barcelona dat ik samen met een vriendin had geboekt voor eind augustus staat op de tocht nu daar een tweede Corona lock-down lijkt te zijn begonnen. De naaste vrienden met wie ik af en toe ergens ga eten of naar de film ga zijn bijna allemaal met vakantie en ik zit hier in mijn uppie. De tuin roept om aandacht. Ook moet ik me dringend bezighouden met het herinrichten van mijn website die binnenkort op de schop gaat – en niet te vergeten alle onaffe zaken waar mijn to-do lijst van overloopt. Maar ik heb nergens zin in. Zelfs niet in zwemmen, mijn yoga-oefeningen of mijn dagelijkse huppelwandelingetje. Laat staan het schrijven van een column!

En dan weer wakker worden in het hier en nu

Ondertussen is buiten de Turkse tortel weer begonnen met koeren. Die doet net alsof er niks aan de hand is. En misschien is dat ook wel zo. Er schiet mij een quote te binnen die ik onlangs las (vrij naar Descartes’ uitspraak “Cogito ergo sum’ – “Ik denk, dus ik besta”): “Ik denk, dus ik ben verward.” Het is mijn denken dat mij parten spelen, dat beelden oproept die al die gevoelens triggert waar mijn lijf door verkrampt raakt en mijn ademhaling door stokt.

En ik weet heel goed dat ik uit mijn hoofd kan komen als ik die gevoelens even helemaal toelaat en vervolgens mijn aandacht richt op iets waar ik blij van word. Maar ik WIL niet.

“Ooooh… dus het is mijn eigen keus!” – realiseer ik mij nu. Dat verandert het plaatje. Het is mijn eigen hang naar drama en ‘even zielig zijn’ waar ik blijkbaar gehoor aan wil geven. Oké, dan krul ik mij nog maar even op in mijn holletje en ga lekker TEGEN liggen wezen. Totdat als vanzelf de bereidheid ontstaat om te gaan voelen en ik mij vervolgens door de Turkse yoghurt, de halve mango, de aardbeien en de hazelnoten die in de keuken op mij liggen te wachten – of mijn blaas J – uit de tent laat lokken.

Nawoord

Toen ik weer boven water was, ontstond binnen een uur deze column. Daarna kwam één van mijn leerlingen mij spontaan helpen in de tuin. Zij hoorde mijn verhaal aan en vroeg: ‘Wat wil je NU het liefste doen?’ Zonder na te denken zei ik: ‘Schilderen!’ Even later zat ik voor het eerst sinds tijden weer achter mijn ezel. Ingelukkig. En tegen de avond belde een dierbare vriend op: of ik zin had om mee te gaan naar de bioscoop…

Toen ik na een gezellige avond-met-nazit thuiskwam, bleek het antwoord op mijn vraag over de Facebook-campagnes op het online forum te staan. Ik kan weer verder!

Ruth en Jeanette in wording. (c) Yoyo van der Kooi

© Yoyo, 1 augustus 2020

, , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie