New Orleans in Rotterdam ( Annet de Jonge)

Het bezoek aan de ‘New Orleans’ op de Wilhelminapier in Rotterdam bracht verrassende uit- en inzichten. Het is met 158 meter het op één na hoogste woongebouw van Nederland na de Maastoren. Ik ging er koffie drinken bij mijn vriendin op de 20e verdieping.

Verrassend

Het verrassende begon al toen ik uit de metro stapte en de roltrap naar boven nam. Terwijl ik rustig naar boven gleed, voelde ik de tocht achter me aan komen. Eenmaal ingehaald werd de tocht wind. Boven op het plein waaide het vanuit alle hoeken om me heen. De wind kwam vanaf het water bij de Willemsbrug om het Gerechtsgebouw heen en vanaf het havenkwartier stormde hij tussen de hoge flatgebouwen mijn richting uit. Ik kon me even niet goed oriënteren, ik werd helemaal heen en weer geschud.

Annet - New Orleans Rotterdam 1

Ik had gelukkig mijn telefoon bij me, met daarop Google Maps. Toen ik deze app opende en het adres instelde op de New Orleans kwam er voor mij orde in de chaos. Het blauwe stipje op mijn scherm wees me de weg. Om me heen was het een drukte van belang. Reizigers trokken overvolle koffers die met riemen waren vastgezet achter zich aan en sjouwden gekleurde tassen en handbagage met zich mee. Ze liepen naar de immens grote cruiseschepen die aan de grijze kades lagen te wachten op hun reis.

Wolkenkrabbers

Als ik een glimp op wilde vangen van de blauwe lucht deed mijn nek pijn van het naar boven kijken. Hoge grote gebouwen met verrassend kleine ramen versperden het zicht.

Annet - New Orleans Rotterdam (4a)

Er hing een sombere kille sfeer. Taxi’s met blauwe nummerplaten reden toeterend af en aan. Ik moest oppassen niet van de sokken gereden te worden en ik was blij dat ik eindelijk voor het gebouw de New Orleans stond.

Het viel me op dat de deuren meer dan twee meter hoog waren. De stalen constructies en het vele glaswerk zorgden ervoor dat ik gemakkelijk van alle kanten naar binnen kon kijken. Ik drukte op nummer 100 op een zilverkleurig schermpje met tientallen nummers, een microfoon en een oog. Nadat een zachte piep klonk, ging de deur tergend langzaam open. Ik stond in een hal die meer had van een vissenkom. Vanuit mijn ooghoek zag ik links een zilverkleurige deurknop, die blijkbaar hoorde bij de hal waar de liften zaten. Ik drukte de stalen kruk naar beneden en liep een donkere hal in. De wanden waren van lichtgekleurd marmer, het rook er naar schoonmaakmiddel, de vloer was glad. Geen stof te bekennen. Mijn wijsvinger drukte op het liftknopje van de middelste lift. Daarboven lichtte een felrode kleur op. Het was niet te negeren. Ik zag op een schermpje hoe de lift onderweg was naar beneden. Vanaf de 44e verdieping! Ik kon hem helemaal volgen.

Uitzichten

Diezelfde lift bracht mij geruisloos naar boven. Het gevoel te zweven, een korte zucht, en zonder enige moeite openden de deuren zich naar een vierkante hal waar vier appartementen op uitkwamen. In appartement 100 stond de deur open en ik liep naar binnen. Enigszins onder de indruk liep ik mijn vriendin tegemoet. Nadat we elkaar omhelsd hadden werd ik direct naar het grote raam getrokken. Wat een prachtige uitzicht! Hier openbaarde zich een belevenis aan uitzicht. De horizon lag als een halve cirkel onder de hemel. Hier en daar een wolkenkrabber die de lijn verstoorde. Maar bovenal die strepen die de vliegtuigen hadden gemaakt in de Beatrixblauw gekleurde lucht.

Annet - lucht 2a

Dit was genieten. We dronken onze koffie en hadden een gezellige ochtend. Wat me wel opviel was de stilte in huis. Ik hoorde geen getoeter van boten of auto’s, geen vogels fluiten, geen mensen praten, helemaal niets. We zaten te hoog voor de straatgeluiden en het vaarverkeer.

Inzichten

Toen ik weer in de lift stapte, stond er al een jongeman in van een jaar of dertig. We moesten allebei naar de begane grond. Hij drukte op het knopje. De liftdeur ging zachtjes dicht en de lift zoefde onhoorbaar naar beneden.
Ik vroeg: ‘Woont u hier in de New Orleans?’
‘Ja, ik woon hier een paar maanden.’
‘En, bevalt het?’
De jongeman wachtte even met antwoorden. Toen: ‘Mijn appartement heeft een prachtig uitzicht op Katendrecht en op het sjieke appartement is niks aan de merken, het is groot en er zijn luxe materialen gebruikt.’
Ik hoorde iets in zijn stem dat niet klopte met zijn enthousiaste woorden. Was het zijn pauze na de gestelde vraag? Ik kon het niet nalaten te vragen. ‘Zijn er ook minpunten?’
Hij twijfelde even. We waren intussen op de vijfde verdieping.
Hij zei: ‘Ja, zeker. Ik mis het gevoel met beide benen op de grond te staan. Ik heb het gevoel te zweven in de wereld. Ik mis de aarde, het leven om me heen en dat is de reden dat ik toch weer uitkijk naar een huisje met een tuintje.’
Annet - Thuis 1

Ik werd zo blij van zijn conclusie dat ik met heel veel plezier met de metro terugging naar mijn huisje met mijn tuintje.

© Annet de Jonge
1 februari 2017

2 reacties voor New Orleans in Rotterdam ( Annet de Jonge)

  1. Frederike 05/02/2017 op 04:48 #

    Verrassend slot, Annet!
    Eén hoog is misschien een goed compromis, ben je zo beneden.
    Of je gaat zo nu en dan tijdrijzen naar de grond!

  2. Jolanda Verburg 02/02/2017 op 15:40 #

    Is ook niets voor mij zo hoog boven de aarde ;-).

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!