Met open ogen (Lenie van Schie)

Kun je vooruitkijken zonder ook terug te kijken? Soms willen we het liefste alle lastigheden achter ons laten. Nu zijn we met ons allen op weg naar de wereld na corona. Terug naar het oude normaal. Maar is dat mogelijk? Met onze huidige levensstijl kunnen we een volgende epidemie verwachten, die een pandemie kan worden. Het roer moet om, maar hoe dan?

‘Het nieuwe jaar is nog niet begonnen en jij begint met zo’n negatieve zin?’ Het is goed dat er een stem in mij woont die mij van commentaar voorziet. Een stem die mij zegt dat ik de mensen hoop moet geven. Maar kun je hoop geven zonder realistisch te zijn? Bestaat hoop zonder kritische beschouwingen? Hier heeft die stem geen antwoord op. Ik zie alleen een schouderophalen.

Mijn ogen sluiten

Soms zou ik graag mijn ogen sluiten. Bijvoorbeeld voor alle kritische kanttekeningen die geplaatst worden rondom de Covid19 maatregelen. Zoals de waarde van de testen en de grote sociale, psychische en economische gevolgen van de lock-down. Grote groepen mensen zouden al immuniteit hebben opgebouwd, de zogenoemde t-cellen immuniteit. Waarom wordt dat niet meegenomen in het testbeleid? En waarom horen we zo weinig over het belang van gezond eten en bewegen om meer immuniteit op te bouwen? Omdat die maatregelen minder geld in het laatje van de farmaceutische industrie zou brengen? Het zijn gevaarlijke gedachten maar de enorme macht en rijkdom van deze industrie is alom bekend.(1) En macht is verslavend.

Al deze berichten zaaien twijfels, ook bij mij. Er valt helaas niet te twijfelen aan het toenemend aantal patiënten in de ziekenhuizen. Die mensen zijn echt ziek! Je kunt het niet afdoen met een gewone griep-epidemie, die alleen de ouderen treft. Ook niet met: ‘aan kanker sterven meer mensen’. We zien dat de ziekte besmettelijk is en zonder beperkende maatregelen steeds meer mensen zal treffen. Dat is een logische wet.

Een wereld van macht

Twijfels, argwaan en verzet, ze zijn onlosmakelijk verbonden met een wereld waarin macht van multinationals de dienst uitmaken en regeringen het nakijken hebben. Het is waar dat wereldwijd de welvaart op grote schaal is toegenomen.(2) Het is ook waar dat er opnieuw grote rijkdommen worden vergaard door een hele kleine groep mensen. Het zijn niet de keizers en koningen van weleer, maar de nieuwe ‘grootgrondbezitters’. En geld is macht.

Ik zou voor al deze aspecten het liefste mijn ogen willen sluiten. Ik zou willen dat ik erop kon vertrouwen dat transparantie, openheid en eerlijkheid leidend zouden zijn in de wereld, maar helaas, dat zijn ze niet. Ik verdiep me al meer dan dertig jaar in de geschiedenis van een cultuur – de onze – waar macht en onderdrukking centraal staan.(3) Het lijkt een missie te zijn, waarvoor ik niet vrijwillig heb gekozen. Mijn ogen ervoor sluiten lijkt niet te lukken. Dat wordt ook lastiger nu de dagen weer gaan lengen…

Winterzonnewende

Het klopt dat we daar nog weinig van merken, van meer daglicht, maar de winterzonnewende is voorbij. De donkerste nacht, die donkere tijd, is alweer op haar retour.

Ik houd van de lange nachten in de winter. Van die uren waarop het leven rondom mij stilvalt, omdat het licht gewoon verdwijnt. Ik houd van de diepte van de nacht, die duik in de donkerte waar er niets meer van mij wordt gevraagd, waar geen verwachtingen zijn, waar ik me terug kan trekken in mijn hol. Waar ik me niet druk hoef te maken over dingen die me aan mijn hart gaan. Vooral als het weer niet te koud is zodat ik in de tijd dat het wel licht is, door het bos kan wandelen zonder te verkleumen.

Mijn ogen sluiten, dat is gemakkelijker voor me, als het alsmaar donkerder wordt. Het wordt lastiger als januari zich aandient, een nieuw jaar met allerlei nieuwe voornemens en verwachtingen. Maar de winterzonnewende, die overgang, ervaar ik toch altijd een bijzonder moment.

Ik stel mij voor hoe deze dag gevierd werd in de oude tijden. Hoe mensen samen kwamen rondom het kampvuur en met rituelen de terugkeer van het Licht vierden. Hoe ze verhalen vertelden, samen aten en muziek maakten. Dat pure gevoel van saamhorigheid in een tijd ver terug in onze geschiedenis waar verbinding binnen de eigen gemeenschap, nog vanzelfsprekend was.

De 21 december van dit jaar was extra bijzonder vanwege een speciale stand van planeten in het universum, en voor deze gebeurtenis staan mijn ogen als vanzelf open.

Een nieuwe tijd

In de loop van december naderden twee planeten elkaar: Jupiter en Saturnus. Jupiter is de planeet van de expansie, groei, ontwikkeling, ontvouwing. Saturnus is de planeet van de contractie, van behoud van oude waarden. Twee planeten die elkaars tegengestelden zijn, komen samen op dit moment in de tijd. Ze vormen een groot licht, een grote ster aan de hemel die te zien is als de nacht niet bewolkt is.

Deze ‘ster’ stond ook aan het firmament rondom het tijdstip van Jezus’ geboorte. Was dit de ster die de wijzen uit het oosten aan de hemel zagen en die zij volgden? Die ster die zo verbonden is met kerst en ook in de geseculariseerde wereld nog steeds de straten versiert?

Vrijheid in verbondenheid

Deze planeten komen niet alleen samen; ze staan aan het begin van het dierenriem teken Aquarius, het tijdperk waarin we nu leven. Elke 2000 jaar verschuift het lentepunt van de zon – dat valt rond 21 maart – naar een nieuw dierenriemteken en deze verschuiving duidt een nieuw tijdperk aan met haar eigen specifieke kenmerken. Onze jaartelling is op deze verschuiving afgestemd en rond 2000 bewoog dat lentepunt zich naar Aquarius.

Aquarius is het teken van individuele vrijheid in verbondenheid. In dit tijdperk kunnen we leren wat het betekent om individu te zijn zonder ons te hoeven afscheiden van de ander. Dit tijdperk draagt de belofte van een nieuwe tijd.

Hoe kunnen we deze stand van de planeten duiden?

Contractie en expansie

Mijn kennis van de astrologie is beperkt, maar als we, vertrekkend vanuit de betekenis van Saturnus en Jupiter, naar de wereld om ons heen kijken, wat zien we dan? We constateren contractie, bijvoorbeeld in het teruggaan naar het nationalisme – naar het ‘zij’ tegenover ‘wij’. En er is een immense expansiedrift bijvoorbeeld bij de ‘grootgrondbezitters’ van deze tijd, de grote mondiale bedrijven met veel geld en macht. Kan de samenstand van deze planeten leiden tot minder expansiedrift en een ontspanning van de contractie? Kan ze leiden tot meer vertrouwen en een eerlijker verdeling van macht en geld? Je zou het wensen.

Een nieuw bewustzijn

In de vorige serie columns werd twee keer gesproken over de verschuiving van ons bewustzijn van de 3e naar de 5e dimensie. Deze verschuiving wordt onder meer omschreven als ‘de overgang van het ego naar het hartsbewustzijn’.

Met andere woorden: de tijd waarin we nu leven biedt aan meer mensen steun en inspiratie om zich bewust te worden van de identificatie met het ego en de beperkingen die dat met zich meebrengt. In deze tijd kan die identificatie gemakkelijker uitdunnen, waardoor het hart – met kwaliteiten als liefde, compassie en saamhorigheid  – meer op de voorgrond kan komen. Die beweging is al enige tijd zichtbaar is.(4) Zouden er dan ook meer transparantie ontstaan over de feiten en fabels van het coronavirus en over de noodzaak tot vaccineren?

Een heugelijke dag

Deze 21e  december in 2020 is een heugelijke dag, die perspectieven geeft op een nieuwe toekomst. Een wereld met minder macht en angst en meer liefde, verbinding en vertrouwen. Voor mij persoonlijk was die dag extra heugelijk. Het was de dag dat mijn manuscript, getiteld: Langs de weg van het hart, naar de uitgever ging. Dat was geen opzet. Ik realiseerde me dat pas toen ik deze column ging schrijven.

De publicatie in de boekenfolder van Samsara

Open ogen… ik wens ze ons allemaal toe. Ogen die zien wat er mis is, maar die ook wijd open zijn voor dat wat wel goed gaat, waar we als mensheid wel vooruitgang boeken, waar onze individuele lichtpuntjes ook zijn. Chris schrijft daar ook over in zijn column. Open ogen kunnen een geschenk zijn aan onszelf en aan de mensen om ons heen.

© Lenie van Schie, 1 januari 2021

  1. Jonathan Witteman, Zwemt big pharma straks in het geld dankzij coronavaccins? Volkskrant, 18 december, 2020.
  2. Jelmer Mommers, Hoe gaan we dit uitleggen, Onze toekomst op een steeds warmere aarde, pag. 27-28, De Correspondent, 2019.
  3. Over de patriarchale cultuur schreef ik in 2018 een hele serie blogs. De eerste blog was naar aanleiding van MeToo. De andere blogs volgen daar op.
  4. Dat is onder meer zichtbaar in de toenemende interesse in spiritualiteit en de vraag naar zingeving.

Foto 1-3 zijn van de auteur. De eerste twee foto’s zijn gemaakt op het Uffelter Binnenveld, Drenthe. De derde foto in Northern Territory, Australië.

Nog geen reacties.

Geef een reactie