Luisteren naar de stilte van de herfst (Chiara Sahin-Pisanu)

Er is veel onrust in de samenleving. Er wordt slecht geluisterd en hard geschreeuwd. Hoe kunnen we elkaar weer vinden?

We wonen aan een doorlopende weg in ons dorp. ’s Ochtends om half zes word ik wakker van de optrekkende auto’s. De scholen zijn weer begonnen en dat is te merken. Veel verkeer dat richting snelweg moet, komt bij ons langs. Het duurt tot ongeveer negen uur en dan blijft het rustig tot de avondspits. Ik moet wennen aan het geluidsniveau. Meestal heb ik er niet zo’n last van, maar het is lawaaierig in mijn hoofd. Het is een soort achtergrondlawaai zoals het lawaai van het water van een beek waarin stenen liggen. De optrekkende auto’s doen het achtergrondlawaai aanzwellen tot een niet te negeren kakafonie aan geluid. Oorverdovend.

Een luis aan de wand

Van huis uit als jong meisje ben ik gewend aan veel geschreeuw, heftige discussies, ruzies, emoties en servies dat breekt. Overweldigend. Geschreeuw in combinatie met emoties vind ik soms nog steeds overweldigend. Ik word er stil van, ik heb geen verweer en het snoert me de mond. Het gaat volledig over mijn grenzen heen. Doordat het over mijn grenzen heen gaat, voelt het niet veilig. Vroeger, als ik me niet veilig voelde, dan zorgde ik er voor dat ik niet gezien werd.

Ik werd een soort luis aan de wand die alles hoorde, alles zag en op mijn gemak kon nadenken over de betekenis van hetgeen er gebeurde. Het heeft jaren geduurd voordat ik mijn mond open durf te doen en in het middelpunt van de aandacht kan staan zonder me onveilig te voelen. Onzichtbaarheid vind ik nog steeds heel aangenaam. Tegenwoordig kan ik dat inzetten als een kwaliteit. Het is een keuze geworden in plaats van een overlevingsmechanisme.

Prawny via Pixabay

Schaarste en overvloed

Het is lawaaierig in de samenleving. Mensen staan te schreeuwen om gehoord te worden. Voor- en tegenstanders van vaccinaties, coronamaatregelen, de plaatsing van Afghaanse vluchtelingen, evenementen, die afgelast worden, het gaat maar door. Het geschreeuw gaat vaak gepaard met heftige emoties, dreiging, bedreiging en geweld. Er is een toename van het aantal psychische problemen , slaapproblemen, emotionele eenzaamheid en (huislijk) geweld.

Er wordt slecht geluisterd en mensen reageren vanuit verstijving, angst en vechthouding. Er is een beleving van schaarste. Schaarste aan veiligheid, aan grondstoffen, aan plaatsen op de IC’s, aan mogelijkheden om elkaar te ontmoeten. Ik zeg beleving van schaarste, omdat er, gekeken naar harde cijfers, overvloed is. Soms concentreert deze overvloed zich op bepaalde plaatsen, mensen of bedrijven. Het is niet gelijk verdeeld. Maar feit blijft, dat er over de gehele linie geen schaarste is. Het geschreeuw in de media, de straten en bedrijven vind ik oorverdovend. Het maakt dat ik weg wil kruipen, voel dat mijn mond gesnoerd wordt en ik kan mijn hart niet goed horen.

De goede weg vinden

Om de goede weg te kunnen vinden luister ik naar mijn hart, met mededogen, liefde, openheid voor verhalen van mensen én geduld. Oplossingen onder druk zijn ook oplossingen, maar tegen welke prijs? Samen vinden van een oplossing, die door iedereen gedragen wordt, kost minder. Minder hartzeer, minder slachtoffers waar voor gezorgd moet worden en minder geld. Om te kunnen luisteren naar mensen is stilte nodig, geen wederzijds geschreeuw, want dan worden er dingen gezegd vanuit woede, angst en andere emoties als schild, om jezelf te beschermen. Wanneer heb jij eigenlijk echt geluisterd naar de mensen om je heen? Begrijp je waar hun geschreeuw vandaan komt? Of heb je gelijk jouw mening er overheen gegooid? Ben jezelf gaan schreeuwen om gehoord te worden?

Zachtheid en kwetsbaarheid

De herfst is in aantocht. Van de week zijn de ramen van onze auto voor het eerst beslagen in de ochtend. De zwaluwen zijn vertrokken en de bladeren van de druif vallen langzaam af. Het tempo van de groei vertraagd. Een mooie tijd om na te denken over hetgeen er gebeurd is het afgelopen jaar. Ik vind het een heel heftig jaar. Er is veel gebeurd in mijn leven en sommige dingen waren en zijn zwaar. Er is nog geen oplossing voor bepaalde problemen. Dat heeft tijd nodig.

Holger Feulner via Pixabay

Ik ben dankbaar voor hulp uit onverwachte hoek: een vriendin die eten komt brengen toen ik in het ziekenhuis lag, het meedenken van een ambtenaar en de ziektekostenverzekering zodat er een oplossing voor zorg komt, het bespreekbaar maken van belemmeringen door anderen, zodat ik niet de volle laag krijg van emoties en daardoor de dingen kan doen die nodig zijn. Ik schreeuw niet en zorg er voor dat mensen luisteren.

Dat heb ik geleerd van een vriendin die ik niet meer zie. Ze is een tijdje in mijn leven meegereisd en toen verder gegaan. Helderheid van woorden heeft geen lawaai nodig. Het vraagt om timing, een open hart en oprechtheid. En, je kwetsbaar op durven stellen, want in deze samenleving staat zacht vaak gelijk aan toestemming om over iemand heen te lopen. Kun jij in zachtheid je punt maken? Vanuit gezamenlijkheid kijken naar oplossingen? Begrenzing aanbrengen zonder uitsluiting? Er is ruimte genoeg, er is tijd genoeg en er is overvloed. Als je het wilt zien tenminste…

© Chiara Sahin-Pisanu 31 augustus 2021

, , , , ,

2 reacties voor Luisteren naar de stilte van de herfst (Chiara Sahin-Pisanu)

  1. Truus Scheepers 01/09/2021 op 12:54 #

    Hoi Chiara, Duidelijk gezegd: “Helderheid van woorden heeft geen lawaai nodig”. Die helderheid vertolkt een wijsheid die tegenstellingen weegt en meeneemt en daar mee recht doet aan de gelaagdheid in kwesties. Dat wat achter en onder meningen speelt. Ik merk dat ik meer terugtrek tijd nodig heb om naar mijn hart te kunnen blijven luisteren. En daardoor vervolgens een grotere kwaliteit van luisteren aan de dag kan leggen. Als ik dan spreek is het helder, zachtaardig en duidelijk. Dat lukt steeds vaker maar niet altijd.

    • Chiara 04/09/2021 op 10:28 #

      🙏🏼✨

Geef een reactie