Liefde voorbij de sluiers (Chris Elzinga)

In confrontatie met de dood dringt zich de vraag aan me op waar het leven eigenlijk over gaat. Is dat liefde, de kernboodschap van alle religies? Kunnen mediums die voorbij de sluiers van de dood waarnemen, hier iets over zeggen? Of bevindt de sleutel zich misschien in onze eigen ervaring?

Voorbij de sluier van de dood

Ik kan er niet aan wennen, nog niet in ieder geval. Dat mensen doodgaan. Afgelopen vrijdag was ik bij de begrafenis van een zwager. Hij is volkomen onverwacht overgegaan, nog geen 63. Weggerukt uit het leven. Een pijnlijk verlies voor diegenen die hem het meest nabij zijn.

Het maakt dat ik me verdiep in boeken over de dood. Zo lees ik wat Thea Terlouw schrijft over de sferen ‘voorbij de sluier’.(1) Mooi gezegd. Een sluier die ervoor zorgt dat we vanuit het leven niet zomaar weet hebben van wat de dood inhoudt. Het suggereert ook dat het om twee dimensies gaat, die slechts gescheiden zijn door een sluier. Dat er zoiets bestaat als een leven na de dood.

(Afbeelding van Kristamonique op Pixabay)

Het resoneert in me. Het strookt met mijn eigen ervaringen met mensen die eerder zijn ‘overgegaan’. De ontmoeting met mijn vader op een strand in Portugal, jaren na zijn dood. De sterke aanwezigheid van mensenzielen in het Holocaustmuseum in Berlijn en in het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau. De roep van mijn overleden zus, waar mijn moeder onlangs zo door wakker schrok. Nog meer ervaringen dat de dood niet het definitieve einde is, niet het zwarte gat, het niets waar mensen zo bang voor kunnen zijn.

De kern

Het zet me ook aan het denken over de vraag waar menselijk leven eigenlijk over gaat. Waarvoor zijn we hier op aarde? De boodschap die in alles wat Thea schrijft is helder: om liefde te brengen, om uit te zuiveren wat niet zuiver is, om in balans te brengen wat uit balans is geraakt, om het goede te brengen waar kwaad het leven overschaduwt.

Deze boodschap is niet nieuw. Het is de kern van alle religies. “Heb elkaar lief, doe het goede.” Als dit de kern is, is ook direct zichtbaar waar volgelingen van religies daarvan afwijken en in feite volstrekt ongeloofwaardig zijn. Waar geestelijken kinderen misbruiken, waar ze aanzetten tot haat, dood en moordslag, waar ze oproepen tot discriminatie van mensen die anders zijn dan zijzelf. Leiders en volgelingen van alle grote religies hebben zich hieraan bezondigd en doen dat nog steeds, dagelijks.

Boodschappers van liefde

Misschien hebben we daarom tegenwoordig mensen nodig als Thea, die als medium boodschappen uit die sferen voorbij de sluiers doorgeven. Vroeger zouden ze tot profeten of mystici zijn uitgeroepen of als ketters de dood vinden op de brandstapel. Medium zijn was een risicovol beroep en is dat in sommige landen nog steeds. Waar zij tegenwoordig in vrijheid kunnen spreken kunnen zij een nieuwe inspiratiebron zijn voor hen die liefde en goedheid in deze wereld willen brengen.

Bijzonder inspirerend vind ik ook verhalen van mensen die een bijna-dood-ervaring hebben meegemaakt.(2) Voor de meesten van hen is dat een transformerende ervaring. Ze vertellen over die sfeer ‘voorbij de sluier’, waarin ze pure goedheid en liefdevolheid hebben ervaren. Als ze in hun aardse bewustzijn terugkomen is dat vaak een moeilijke overgang. Maar als ze hun leven weer kunnen oppakken zijn ze zachter, milder, minder oordelend naar zichzelf en naar anderen. Ze herkennen de liefde als kern waar het in het leven om draait en willen daar ook uitdrukking aan geven.
Mijn goede vriend Dirk Oegema noemt de bijna-dood-ervaring daarom een bijna-leven-ervaring, omdat de dood mensen dichter bij de kern van het leven brengt.

Het goede doen doet goed

Dan komt de vraag in me op: kunnen we ook putten uit onze eigen ervaring, zonder te rade te gaan bij oude geschriften of bij mensen die helderhorend, helderziend of heldervoelend zijn of bijna dood zijn geweest? Is ‘het goede doen’ zelf niet voldoende? Hoe voelt het om uitdrukking te geven aan liefde? Wat is dat voor een ervaring en wat doet het met mij/jou?

Afgelopen vrijdag, voor, tijdens en na de begrafenis van mijn zwager, gebeurt het goede. We zijn samen om te rouwen en elkaar te ondersteunen. Tegelijkertijd zijn we samen in liefde. Dat is duidelijk voelbaar. Mijn hart gaat open, wordt zacht, wordt geraakt. Ik voel me mild worden, vooroordelen smelten weg. Ik kijk naar mensen en zie hun verdriet én hun inherente innerlijke goedheid. Voorbij hun soms hoekige, ongemakkelijke of onhandige buitenkant. Een openheid voor de essentie van de ander. Het verdriet kan er zijn, juist omdat er zoveel liefde is. “Zo zouden we moeten leven” gaat door me heen, de laatste regel uit een lied van Huub Oosterhuis.(3)

Het goede doen doet me goed. Misschien is dat wel de beste ‘motivator’. Het maakt me een ‘beter’ mens in de zin dat het me mild maakt naar mezelf toe en me opent voor anderen, voor het leed van anderen, voor wie ze zijn. Liefde hoef ik dan niet meer voor mezelf te houden. Het wil stromen en kan ook stromen. Het geeft me een gevoel van grote innerlijke rijkdom. Als ik dit zo ervaar, dan weet ik het zeker: deze rijkdom delen is waarom ik hier op aarde ben.

© Chris Elzinga, 1 maart 2019

Noten
(1) Thea Terlouw, De heelkamers. Liefde voorbij het leven, 2017; De cyclus van leven en dood. Een schitterende reis, 2e druk 2018.
(2) O.a. Pim van Lommel, Eindeloos bewustzijn, 23e druk 2017
(3) De titel van het lied van Huub Oosterhuis is: ‘Lied van alle dagen’, dat begint met: ‘Nooit hoorden wij andere stemmen dan de onze’.

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , , ,

1 Reactie Liefde voorbij de sluiers (Chris Elzinga)

  1. Jolanda Verburg 08/03/2019 op 16:49 #

    Ha Chris,
    Heerlijk die boeken van Thea Terlouw. Deze heb ik nog niet gelezen, wel de twee eerdere. Ik heb er zoveel aan gehad nadat mijn moeder was overleden. Toen was ik helemaal de weg kwijt.
    Nu na het overlijden van mijn vader weet ik waar hij heen is gegaan en dat maakt verdriet dragelijk.
    Ook aan te bevelen zijn de boeken van Betty Eadie.
    Maar mijn allermooiste en troostrijke boeken zijn die van de ziener Jozef Rulof.
    Inderdaad tussen leven en dood hangt slechts een dunne sluier.
    Liefs, Jolanda

Geef een reactie