Levensvreugde, de achtbaan en ander ongemak (Chiara Sahin)

Een mens is niet gemaakt om stil te zitten, niets te doen. De meeste mensen zijn altijd op zoek naar activiteiten en beweging. Maar hoe doe je dat als je een lichamelijke beperking hebt? Hoe vind je dan levensenergie en vreugde?

Use it, or loose it

Binnenkort ga ik met mijn nichtje naar een groot pretpark. We gaan omdat ik naar de achtbaan wil. Ik vind het opwindend spannend én heb er gemengde gevoelens bij. Ik heb gemengde gevoelens omdat ik niet zeker weet of ik zolang kan lopen en het een hele dag kan volhouden. Mijn nichtje is zestien, vol energie en rent als een volbloed door het leven. Ik ben geboren met een progressieve, erfelijke spierziekte, een zeldzame drukneuropathie. Er bestaat geen medicijn om deze ziekte te genezen. De laatste jaren ben ik langzaam maar zeker minder mobiel geworden. Hoewel ik nu iets meer dan een halve eeuw oud ben, vind ik dat ik te jong ben om achter de geraniums te gaan zitten. Bovendien zou mijn mobiliteit dan nog veel sneller achteruit gaan. Het is niet voor niets dat ze over spieren zeggen: ‘Use it, or loose it.’ Met dat in gedachte heb ik een mobiliteitstraject gevolgd. Ik ging er naartoe met de verwachting dat ik het over spierontwikkeling, discipline en lichamelijke oefeningen zou hebben. Maar tot mijn verrassing denk ik nu veel na over levensenergie en vreugde.

Waar word jij blij van?

‘Waar word jij blij van?’, vroeg mijn coach in één van de eerste sessies. Juíst…, já…, oké…, waar word ik eigenlijk blij van? Ik ben zeer gedisciplineerd. Ik ga door tot het gaatje en verder als het nodig is. Tegelijkertijd werken, studeren, een kind opvoeden, het huishouden doen en mantelzorgtaken uitvoeren met een spierziekte is topsport. Boodschappen doen, groente snijden, lopen: alle lichamelijke activiteit kost me door mijn spierziekte meer tijd dan de meeste mensen. Mijn hersenen gaan in turbo, maar mijn lijf kan niet zo snel. Ik voel me soms een Ferrari-motor in een Trabant-carrosserie. Veel van de taken in mijn leven ‘moeten’ nu eenmaal gebeuren. Er is weinig ruimte om een beetje te lummelen, gezellig iets voor mezelf te doen. Want als ik lummel, blijft er te weinig tijd over om de taken te doen die moeten. Bovendien moet ik voorzichtig zijn, want ik mag niet vallen. Blessures kosten tijd om te herstellen, als ze al herstellen. Er is altijd kans op permanente beschadiging aan de zenuwen, verlammingen, een klapvoet. Schildpad-langzaam is het de laatste jaren geworden, drie keer nadenken voordat er actie komt. Soms voel ik mij ongeduldig en geïrriteerd omdat ik sneller wil, meer wil en anders wil. Soms wil ik schreeuwen van boosheid, maar niemand kan er iets aan doen dat de situatie is zoals hij is.

Afbeelding van Pexels via Pixabay

Schildpad

Waar word ik eigenlijk blij van? Het is lang geleden dat ik daar over na heb gedacht. Actiefilms kijken, schrijven, de wind in mijn haren, zeilen, zon en zee, rennen, dansen, fietsen, vechtkunst, boksen, reizen, hiken, raften, survivaltochten, abseilen, paardrijden. Het is pijnlijk om me te realiseren hoeveel ik niet meer doe. Het is pijnlijk om te denken aan alle dingen die ik graag wil doen, maar niet kan. Het lijkt me zo gaaf om te skydiven of bodyboarden. ‘Kan niet, want…’ Wanneer ben ik gaan denken in beperkingen? Snelheid is mijn levensthema, geeft me vreugde, daar voel ik me levend door. Ik wil eerst doen, het meemaken, daarna pas denken, analyseren. Ik hoor mijn moeder: ‘Eerst nadenken Chiara, niet zo impulsief, want anders kom je in de problemen.’ Ik heb het geleerd vanaf dat ik heel jong ben. Eerst nadenken, langzaamaan door het leven gaan is een aangeleerd patroon. Het komt me goed van pas met mijn spierziekte. Ik kan meer dan veel van mijn familieleden of andere lotgenoten. Waarom heb ik dan het gevoel dat ik langzaam dood ga?

Energie en levensvreugde

Als ik nog vijftig jaar zou mogen leven, hoe zou mijn leven er dan uit zien? Wat zou ik dan doen? Hoe zou ik mij gelukkig voelen? Ik wil verschil maken, niet alleen voor mijn kind, mijn echtgenoot, familie of andere naasten, maar een betekenisvolle bijdrage leveren aan de samenleving. Er zijn weinig rolmodellen voor vrouwen die ouder worden. Als je googled dan komen er sekssites op voor mannen die oudere vrouwen zoeken, artikelen over cougars en talloze hits over de menopauze. Vrouwen, feminicide én seksualiteit zijn een dramadriehoek die niet verdwijnt als vrouwen ouder worden. Sterke, capabele vrouwen die verschil maken en zichtbaar zijn roepen angst op, worden als bedreigend ervaren. Sterke vrouwen zijn dan ook niet erg zichtbaar in de mainstream media. Ik moet diep nadenken over vrouwen die voor mij een rolmodel zijn. Yazemeena Rossi, Daphne Selfe, Iris Apfel en Toni Morrison: elegant, actief, verschil makend en hun leeftijd niet onder banken of stoelen verstoppend. Ze stralen energie en vreugde uit. Ja, dat wil ik ook. Dus denk ik nu na over levensenergie en vreugde.

Afbeelding van Free-Photos via Pixabay

Achtbaan

Snelheid geeft me het gevoel dat ik volop leef. Wat is snel en kan ik lichamelijk aan? Denk in mogelijkheden! De achtbaan is snel. Je hoeft er alleen maar in te zitten en het gaat vanzelf hard. Ik voel opwinding, blijdschap bij de gedachte. Met een quad door de duinen crossen lijkt me ook wel wat. Of het me helpt om een betekenisvolle bijdrage te leveren aan de samenleving staat daarbij natuurlijk wel ter discussie… Hoe gek het misschien ook klinkt: schrijven is ook snel. Gedachten tuimelen door mijn hoofd, volop ideeën en creativiteit. Deze column geeft me vreugde, daarvoor kom ik mijn bed uit. Nee, ik moet het anders zeggen, daarvoor spring ik mijn bed uit. En het helpt me ook om een betekenisvolle bijdrage te leveren. Ik vraag de afgelopen tijd wel vaker aan mensen waarvan ze blij worden. Zo’n eenvoudige vraag, zoveel verschillende verhalen. Ik hou van verhalen. Ik word er blij van. Waar wordt u eigenlijk blij van?

© Chiara Sahin-Pisanu, 26 september 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , , , ,

2 reacties voor Levensvreugde, de achtbaan en ander ongemak (Chiara Sahin)

  1. Boukje 02/10/2019 op 16:52 #

    Lieve Chiara,

    Dierbaar hoe, en wat je schrijft. Toen ik je voor het eerst ontmoette bij de verjaardag van het nichtje waarover je schrijft zei ik het al, en ik voel het opnieuw: wonderbaarlijk, ik heb het gevoel dat ik je al ken! Dank je wel voor je woorden, voor het inkijkje in je leven. Fijn om je ook digitaal te zijn tegengekomen. Alle liefs, Boukje

    • Chiara Sahin-Pisanu 09/10/2019 op 11:11 #

      Hallo Boukje, dank je wel voor je fijne woorden. Het genoegen was wederzijds! Chiara

Geef een reactie