Levenskunst of de kunst van het leven (Jolanda Verburg)

Iedere dag verbaas ik mij over de groeiende complexiteit van de wereld om mij heen. Klopt het wel wat ik zie? Zodra ik met andere ogen naar mijzelf en mijn omgeving kijk zie ik zoveel meer en gaat er een nieuwe dimensie open. Dan zie ik eenvoud en overvloed en mensen in plaats van systemen. Daar ga ik over schrijven. In mijn columns nodig ik je uit om anders te kijken en anders te zijn. De eerste column gaat over ‘Leven is leren van weerstand’.

Het is een hele kunst om te leren leven. Pas na 50 jaar begin ik door te krijgen wat het leven inhoudt en wat ik hier te doen heb.

De eigen vijver van JolandaEindelijk is het zover: onze vijver is gegraven! Om sommige dromen na te jagen is een lange adem nodig, zo ook met onze vijver, als onlosmakelijk deel van ons permacultuur landschap. In het buitengebied waar ik woon mag je niet zomaar een gat graven dat dieper is dan 30 cm, daar moet een vergunning voor aangevraagd worden. Nu was het aanvragen van de vergunning nog niet zo’n probleem. Die werd, na het laten uitvoeren van archeologisch onderzoek, binnen een half jaar verleend. Toen bleek er nog een inspraakronde achteraan te komen.

Iedere vergunning die in Nederland wordt afgegeven moet op democratische wijze worden verleend. Onze buren, die mij toch al een ‘vreemde’ vinden met mijn rare ideeën over duurzaamheid, basisinkomen, lokale en circulaire economie, hadden bezwaren. Wie kan er nu tegen een vijver zijn, zou je denken? Onze buren hadden redenen gevonden. Maar tevergeefs, de vergunning werd na een vertraging van een jaar verleend. Helaas is de relatie met de buren nu zodanig verslechterd dat ze amper nog ‘hallo’ kunnen zeggen, laat staan dat we nog bij elkaar over de vloer komen.

Wat heeft nu levenskunst, het motto van de gemeenschap van Impromptu-Vive, met mijn vijver te maken? Op zich niets, maar het illustreert hoe mijn leven verloopt en dat ik daar veel weerstand bij ondervind. Mijn leven gaat niet vanzelf. Ik heb een beeld van hoe een ideale wereld eruit ziet en ik heb ideeën hoe die mooie, gezonde, liefdevolle wereld zou kunnen worden ontwikkeld. En dan loop ik tegen mensen aan die dat beeld niet met mij delen. “Het is toch goed zoals het is”, krijg ik dan te horen, of: “Wat jij wilt gaat toch nooit lukken”.

Ondanks vertwijfeling of ik wel op de goede weg ben en de vaak eenzame strijd laat ik mij niet afschrikken en tegenhouden. Dat het leven niet vanzelf gaat heb ik door de jaren heen ervaren. Toch begin ik steeds duidelijker te zien wat mijn taak hier op aarde is en dat het najagen van mijn dromen een functie heeft. Wij zijn namelijk allemaal onderdeel van een groter geheel en ieder van ons is verantwoordelijk voor de ontwikkeling van het geheel.

Terugkijkend op mijn leven moet ik denken aan onderstaande tekst, waarbij ik concludeer dat mijn inspanning zich ontwikkelt. Ondanks alle weerstand ga ik door want ik ben overtuigd dat mijn bijdrage, weliswaar een rimpeling in het energieveld van de kosmos, waarde toevoegt aan dit leven.

Autobiografie in vijf hoofdstukken

1) Ik loop door een straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik val er in.
Ik ben verloren… ik ben radeloos.
Het is mijn schuld niet.
Het duurt eeuwig om een uitweg te vinden.

2) Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik doe alsof ik het niet zie.
Ik val er weer in.
Ik kan niet geloven dat ik op dezelfde plek ben.
Maar het is mijn schuld niet.
Het duurt nog lang voordat ik er uit ben.

3) Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik zie dat het er is.
Ik val er weer in… het is een gewoonte.
Mijn ogen zijn open.
Ik weet waar ik ben.
Het is mijn schuld.
Ik kom er direct uit.

4) Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik loop er omheen.

5) Ik loop door een andere straat.

uit: Het Tibetaanse boek van leven en sterven

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!