Levenskunst is doorgaan als het stormt (Jolanda Verburg)

Soms zijn er van die momenten dat alles samen lijkt te komen. Zowel ten goede als ten kwade. Het leeghalen van het ouderlijk huis met de nodige emoties, kapotte apparatuur, seizoensarbeid en dagelijkse beslommeringen. Een ongekende storm raast door je leven. Hoe voorkom je dat je in de stress schiet?

De beroemde Ford Anglia

Voor het eerst in 20 jaar zonder kinderen op vakantie. Wat een genot! Samen 1,5 week naar Engeland, waar wij familie bezochten en even helemaal tot elkaar konden komen en het overlijden van mijn vader konden afschudden. Maar de innerlijk hervonden rust blijkt bij thuiskomst van korte duur. Halverwege de vakantie appten de jongens dat er lekkage was in de badkamer. En wat is er nu mooier dan een feestje geven als je ouders weg zijn? Een dag puinruimen was het resultaat.

Samen klussen

Na terugkomst lag er, weliswaar zelf opgelegd, nog een klus te wachten: mijn praktijkruimte een opknapbeurt geven, te beginnen bij het behangen van de muren. Vakmensen zijn lastig te vinden dus namen wij ons voor het zelf te doen. De inmiddels gebelde loodgieter voor de badkamer was net met bouwvak, dus moesten wij voor drie weken een noodoplossing verzinnen.

Bij het behangen kwamen de nodige herinneringen naar boven. Toen ik jong was hielp ik mijn moeder altijd met behangen en schilderen. Zo heb ik ooit mijn kamer paars geschilderd, een mooi contrast met de oranje met felgroen gekleurde gordijnen die mijn moeder had gemaakt. Hét tijdsbeeld van de jaren ’70. Mijn man en ik blijken ook een goed team en een volgende behangklus ligt al in het vooruitzicht.

Roet in het eten

Nadat de eerste banen behang erop zitten krijg ik de mededeling dat het huis van mijn vader verkocht gaat worden en dat het huis binnen twee weken leeg moet. Een half jaar heeft het leeggestaan en nu moet het totaal ongepland in twee weken leeg. Daar gaan onze goede voornemens en de laatste week vakantie.

Oranje fonduestel jaren '70

Oranje fonduestel van mijn ouders uit de jaren ’70

Met lood in mijn schoenen vertrek ik de volgende dag naar mijn ouderlijk huis. Mijn intuïtie zegt mij dat het een lastige en emotionele aangelegenheid gaat worden. Niet alleen omdat ik spullen tegenkom van mijn moeder die al ruim 22 jaar geleden overleden is, maar vooral door de tijdsdruk die erop gezet is. Een half jaar gebeurde er niets en nu moet haastje-repje alles worden verdeeld en opgeruimd.

Verdelen van het verleden

De verdeling van de spullen is geen soepel proces. De één denkt aan de financiële waarde, terwijl de ander de emotionele waarde hoger inschat. Dat geeft frictie en doet pijn. Het rondscharrelen in het ouderlijk huis brengt de nodige jeugdherinneringen boven die ook niet altijd even fijn zijn.

De dominantie van mijn vader waart rond in het huis en doet de oude familierelaties weer herleven. Wij, de drie kinderen, hebben er allemaal butsen door opgelopen. Het zou fijn zijn als wij de pijn naar elkaar konden uitspreken, maar dat blijkt onmogelijk. En er is geen tijd om stil te staan bij het verleden, het huis moet immers leeg.

Tastbare herinneringen

Mijn oude winkeltje

Het aanraken van de oude spullen uit het verleden maken mijn eigen jeugd ineens heel tastbaar. Leuke herinneringen worden opgeroepen door het speelgoed dat wij tegenkomen. Zoals de vondst van mijn oude speelgoedwinkeltje, nooit geweten dat het er nog was. Mijn moeder vulde de laatjes met opschriften als suiker, thee, koffie, rijst en meel, met echte levensmiddelen. Toen mijn jongens klein waren heb ik voor hen ook een winkeltje gekocht (jammer dat ik niet wist dat mijn oude winkeltje er nog was) en net als mijn moeder toen, vulde ik bakjes met echt voedsel.

Eind augustus – vakantie voorbij

Thuis gaat mijn eigen leven in alle hevigheid door. Het lijkt of ik midden in een storm ben terechtgekomen. De fiets van mijn zoon is kapot en moet worden vervangen. De garagedeur begeeft het, nieuwe onderdelen niet op voorraad. De moestuin is ontploft door de vele regen. Midden in de oogsttijd gaat onze vier jaar oude koelkast van een goed merk onherstelbaar kapot. Wie gaat dat betalen?

Het lijkt niet op te houden. De wasmachine lekt en loopt op zijn laatste benen. De sleutel van de voordeur breekt af, gelukkig hebben we een achterdeur. Bij het adres waar wij onze lammeren laten slachten zijn problemen, dus moeten wij op zoek naar een andere oplossing. En dat alles terwijl een nieuw seizoen aan yogalessen en cursussen van start gaat waarvoor nieuwsbrieven, promotieacties en websiteaanpassingen uitgevoerd moeten worden. Pfff.

Rust aan de zuidkant van de Lek

Soms is het lastig de rust in je leven te bewaren. Mijn ouderlijk huis ligt aan de rand van Amsterdam. Als ik daar ben voel ik altijd een enorme druk. Zodra ik de Lek over ben en terugrijd naar het platteland waar ik woon, valt alle stress van mijn schouders, hoe hectisch mijn eigen leven en gezin ook is. Hier is het leven goed. Hier voel ik mij thuis.

© Jolanda Verburg, 1 september 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , , , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie