Levenskunst in relatie tot vertrouwen geven ( Annet de Jonge)

Onrust

Het is wisseldag. Voor wie wel eens naar de wintersport is geweest is wisseldag een chaotische dag. Zowel op de wegen van en naar de skigebieden als in de supermarkten en sportzaken is het een drukte van jewelste. In het Zillertal in Oostenrijk is het een komen en gaan. Het heeft de hele nacht gesneeuwd. De wegen zijn gelukkig goed gestrooid en prima begaanbaar. Vanuit het centrum van Mayrhofen brengt één van de gondels, de ‘Penkenbahn’, de wintersporters naar de top van de berg.
Als ik boven uitstap sta ik direct voor een sportzaak. Ik loop naar binnen en sluit aan in een ellenlange rij voor de balie van de ski- en schoenenverhuur. Voor mij staat een klein meisje te trappelen van ongeduld. Zij heeft haar skikleding al aan. Haar vader staat naast haar te zuchten en te steunen. Hij weet dat hij te laat naar boven is gegaan, dom natuurlijk. Nu zijn ze bijna te laat voor haar skiles en hij weet echt niet welk materiaal zijn dochter nodig heeft. Gelukkig staan achter de balie de medewerkers Alex en Matthias. Zij zijn bekend met de stress die de vakantiegangers hebben. Zij blijven rustig en uitermate vriendelijk.
Annet - wintertijd met Matthias en Alex 1

Eerst vertrouwen hebben, dan pas kunnen geven

Als het meisje eindelijk aan de beurt is vraagt Matthias haar gewicht en lengte. Hij gaat daarbij op zijn hurken zitten om contact met het meisje te maken. Hij typt vervolgens de gegevens in de computer en haalt de juiste kinderschoenen en skies uit het magazijn. Zij passen precies! Zijn deskundigheid geeft vader en dochter vertrouwen. Opgelucht lopen ze met de skispullen hand in hand naar buiten, de zon tegemoet.
Het is een prachtige dag met vers gevallen sneeuw en een schitterend uitzicht op de omliggende witte bergtoppen. Even later zie ik het meisje met een blozende toet in een klasje op de lopende band staan. Ze geniet zichtbaar. En haar vader? Die staat erbij te kijken en ontspant.

Annet - wintertijd met kinderski schooltje 1

Dit is een korte column van één van de schrijvers van VIVE-Levenskunst, als een eerste introductie, waarbij je iets kunt proeven van de sfeer en de toon waarin de columns worden geschreven. De andere columns zijn uitgebreider: tussen de 500 en 1200 woorden. En elke schrijver heeft een eigen thema waar hij of zij zich op richt.

Wie is de schrijver van deze proef-column?
Mijn naam is Annet de Jonge. Ik vervul de rollen van moeder, schoonmoeder, Omannet van een kleinzoon en binnenkort een kleindochter, zus, schoonzus, sociaal psychiatrisch verpleegkundige in de ouderenzorg, vriendin, buurvrouw, sportvrouw, columniste en natuurlijk nog veel meer.

Waar schrijf ik over?
Ik schrijf over gebeurtenissen van alledag, over herinneringen en levensverhalen.

Wat spreekt mij aan Vive-levenskunst?
Ik houd van de positieve energie/synergie van het schrijverscollectief. Iedereen schrijft vanuit zijn of haar eigen passie en talent prachtige columns. De site vind ik kleurrijk, inspirerend, boeiend, verrassend en baanbrekend omdat het interactief is.

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!