Levenskunst in Crisistijd

In deze tijden van isolement, onzekerheid en vervreemding worden wij allemaal teruggeworpen op onszelf en doemen existentiële vragen op als ‘Wie ben ik?’, ‘Waar gaat het leven over?’ en ‘Hoe (over)leef ik?’

De antwoorden die wij onszelf geven bepalen in hoge mate hoe wij ons verhouden tot de huidige situatie en onze medemens.

‘De Feiten-slag’ – Wat is waar?

Wat ik om mij heen opmerk is een verscherping en verharding van meningen, standpunten en overtuigingen. Als ik dan kijk waar die op gebaseerd zijn, zie ik dat zij voortkomen uit onze aard en aanleg, de denkpatronen die wij in wisselwerking met onze omgeving hebben ontwikkeld en de gevoelens die daarmee gepaard gaan. Zij vormen een filter dat bepaalt welke informatie wij tot ons nemen en hoe wij die interpreteren.

Vervolgens komen wij mensen tegen die andere informatie (‘feiten’) absorberen en daaruit hun zienswijze en conclusies distilleren. Het is interessant om de geëmotioneerde discussies te zien ontstaan die tot doel hebben anderen te overtuigen van hun misvattingen.

Zelf heb ik dan ook de neiging om de media zoveel mogelijk te mijden. Als ik al kennis neem van wat er in de wereld gebeurt raadpleeg ik zoveel mogelijk verschillende bronnen, verwelkom de (gemengde) gevoelen die ze oproepen en stel mijn (voorlopige) conclusies ofwel uit, ofwel bij. Dat betekent dat ik voor mijn omgeving nogal onvoorspelbaar (inconsequent) ben, wat niet iedereen mij in dank afneemt.

Omdat ik alleen leef en doorgaans goed met mijzelf overweg kan, heb ik daar gelukkig weinig last van. Voor mij is de uitdaging van deze tijd:

Hoe maak ik het mij zo prettig mogelijk onder de alsmaar wisselende omstandigheden in een wankele wereld.

Hoe creëer ik een goede balans tussen alleen zijn en in vruchtbaar contact blijven met mijn medemens.

Vrij en vervuld

Wat punt 1 betreft ontdek ik dat het belangrijk is om een voorraadje boeiende projecten op het sudderplaatje te hebben staan waar ik binnenkort – of ‘ooit’ – mee aan de slag kan gaan. Zoals de lay-out en uitgave van de Engelse vertaling van mijn boek ‘Bloeien in de Bagger’, het overstappen naar een andere e-mailprovider, het verbeteren van mijn website, het uitmesten van kasten en planken en de voltooiing van mijn schilderij ‘The Bliss of being Together’.

Ruth en Jeanette in wording. (c) Yoyo van der Kooi

Daarnaast is het zaak om dagdagelijks van moment tot moment de tijd te nemen om te voelen ‘Wat vind ik NU het leukste, fijnste, interessantste, belangrijkste of nuttigste om te doen?’, een spontane keuze te maken en mij daaraan met volle aandacht te wijden – waarbij ik alle andere opties even helemaal langs de zijlijn zet (dat is een kunst die ik over de jaren steeds meer onder de knie krijg).

Dat kan zijn een pan soep maken uit mijn biologisch groentepakket, mijn yoga-oefeningen doen (mijn yoga-matrasje ligt permanent in de huiskamer als ik alleen ben), de afwasmachine in- of uitpakken, een ommetje lopen in de buurt of in het park, mijn BTW-administratie invoeren, een Thaise massage nemen, een advertentiecampagne opzetten, een kopje koffie (met veel slagroom) voor mezelf maken, een boek lezen, online een leuke wijde Oosterse jurk bestellen (waarin ik mijn buik kan laten hangen) of op Youtube een filmpje van één van mijn favoriete non-dualiteits-leraren bekijken c.q. een kaartje bestellen voor het Filmhuis (10 minuten fietsen hier vandaan).

Om het mij zo aangenaam mogelijk te maken doe ik mijn werk gerelateerde bezigheden meestal in bed (met tempur matras), comfortabel geïnstalleerd met drie kussens in mijn rug en één onder mijn knieën, mijn laptop op schoot en een warme kruik aan mijn voeten (die ik regelmatig ververs met instant heet water uit mijn ‘cooker’ kraan). Zodra ik moe word, even niet weet hoe ik verder moet of onlustgevoelens krijg schuif ik een paar kussens opzij en strek mij uit of krul mij op, om de gevoelens toe te laten, er doorheen te ademen en even helemaal terug te gaan naar af. Daarna een kopje thee of een verse smoothie – en dan heb ik weer zin en weet ik weer wat ik wil.

In verbinding

Voor punt 2 is het belangrijkste dat ik van mijn hobby mijn werk heb gemaakt. Werken met mensen aan bewustwording en zelfontplooiing is een onuitputtelijke bron van voldoening, die maakt dat ik op mijn 76ste nog steeds met veel plezier bezig ben op vele vlakken.

Veel van mijn oud-leerlingen zijn dierbare vrienden geworden waarmee ik een levendig contact onderhoud, diepgaande gesprekken heb en uit eten ga c.q. samen kook (als de restaurants gesloten zijn) of naar de bioscoop ga. Hoewel wij heel verschillend zijn en lang niet altijd op één lijn zitten over het wereldgebeuren in het algemeen en Corona-visies/-maatregelen in het bijzonder, weten wij elkaar steeds weer te vinden in de essentie van menszijn en vriendschap. Omdat zij allemaal hebben geleerd om meer van zichzelf te houden en zoveel mogelijk hun passie te volgen heb ik weinig zeurpieten om me heen. De zeurpieten die op mijn pad komen verwijs ik naar mijn praktijk voor holistische massage of mijn groepstrajecten 😀

Zo heb ik twee weken terug een retraite gegeven in Zuid-Limburg en start ik over een week een nieuw traject voor zelfexploratie. Mensen live blijven zien is mijn prioriteit. Ik leer de mensen zelfmassage, onbevangen expressie en nieuwe ludieke manieren van aanraken op een veilige manier.

Omdat de kans bestaat dat wij gezien de ontwikkelingen binnenkort helemaal niet meer met groepen bij elkaar mogen komen, blijf ik mij daarnaast bekwamen in marketing voor het geven van online workshops en trajecten. Ik verwacht dat ik daarin binnenkort voldoende ervaring en moed zal hebben verzameld om dat ook in het Engels te gaan doen, zodat ik mij kan verbinden met mensen buiten de (vooralsnog gesloten) landsgrenzen.

Kortom, het leven gaat door en blijft één grote ontdekkingsreis. En de verwondering over het mysterie van Zijn verdiept zich, waardoor ook de dankbaarheid groeit.

Overal om mij heen zie ik – ondanks de angst, de beproevingen, de trauma’s en de verdeeldheid die deze tijd met zich meebrengt – kleine uitingen van liefde: een man die gehurkt met zijn hond praat (die alles begrijpt); een moeder die voorzichtig haar huilende kindje uit de wandelwagen tilt en zacht wiegend troost; iemand die een dakloze een appel aanbiedt. En mensen (hier meestal nog zonder mondkapje) die elkaar hartelijk groeten in het voorbijgaan op straat.

Geruisloos en zonder weerstand dwarrelen de laatste blaadjes neer van de bomen en veranderen mijn tuin in een kleurig tapijt.

© Yoyo, 1 november 2020

2 reacties voor Levenskunst in Crisistijd

  1. Thomas Hovius 21/11/2020 op 15:30 #

    Heerlijk om deze levenskunst te kunnen be-leven.
    Waar gaat het leven over, wie ben ik en hoe (over)leef ik.
    Prangende vragen die je in een dieper bewustzijn brengt en fantastische ontdekkingen kan brengen.

Geef een reactie