Levende leegte (Dirk Oegema)

Liefde is makkelijker toegankelijk dan leegte. Laagdrempelig. Liefde omarmt, nodigt uit. Onze cultuur weet er raad mee, we lusten er wel pap van. Maar leegte, wat is dat? Wat moet je daarmee? Hier stopt onze beschaving. Net op tijd, net voor de streep.

Leven en dood

Het verbaast mij hoe dicht de twee bij elkaar zijn, leven en dood. Het was helder in hoe de liefde omhoog kwam bij het verlies van mijn zoon. In mij, in de mensen om me heen. In de nabijheid van zijn lichaam. Duidelijk dood, maar zo beweeglijk en aanwezig alles is in die ruimte. Zo levend. Zo voelbaar, tastbaar. Niet alleen voor mij of mijn vrouw, voor ons als ouders. Maar ook voor andere mensen. Mijn zoon was dood. Maar precies op die plek opende het leven zich onverwacht. Met het stoppen van zijn hart opende zich een stroom van leven.

En de dood is duidelijk meer dan alleen een ervaring van liefde. De andere pool die mij hier raakt was die van de leegte. Ik viel er middenin tijdens dat eerste telefoontje. Vreemd dat dit als eerste opkwam. Leegte. Ik wist dat alles anders was vanaf dit korte bericht. En ik voelde dat op een gekke manier niets anders was dan voor dit bericht. Alsof er niets gebeurd was, een soort neutraal. Neutraal, vergelijkbaar met een willekeurig moment uit de rest van mijn leven. Als vertrouwd, bekend. Ik dacht dat ik afgesplitst was. Dat ik nog wel wakker zou worden. Straks, of morgen. Jaren later weet ik dat dat moment niet komt. Ik was wakker. Helder. Leegte was wat het was.

Leegte voorbij elke vorm

Liefde is makkelijker toegankelijk dan leegte. Laagdrempelig. Liefde omarmt, nodigt uit. Onze cultuur weet er raad mee, we lusten er wel pap van. Maar leegte, wat is dat? Wat moet je daarmee? Hier stopt onze beschaving. Net op tijd, net voor de streep. En precies dit is wat mij raakt in mijn kern. Wat is dat?

Leegte voorbij alle vorm

Het is voorbij elke vorm. Onze mind is perfect voor het hanteren van dingen en de relaties tussen al die dingen. Er is iets wat mij direct raakt dat voorbij gaat aan elke vorm. Sinds een jaar of twintig is dat zo. Jaren heb ik gezocht naar wat daar me raakte, en wat duidelijk is, is dat geen enkele vorm het vangt, het is. De dood is de plek bij uitstek voorbij de vorm. Van leegte. Dat was wat binnenkwam, gelijk met dat telefoontje. En tegelijk gaat het samen met elke vorm.

Het is ongrijpbaar. Onbegrijpelijk. Maar tegelijk ervaar ik het op allerlei manieren. Meer of minder direct, meer of minder duidelijk. Te ervaren zoals we ruimte ervaren. Ruimte is zelf niet te pakken, op geen enkele manier. Maar het is wel aanwezig en vaak direct voelbaar. Soms heel sterk, onder een sterrenhemel op een koude nacht. Op het water of boven op de berg. Iedereen heeft zijn herinneringen. Leegte kan ook sterk aanwezig zijn voor ons. Voelbaar bij een dode. Maar ook bij banale ervaringen, zoals verveling, wachten, eenzaamheid etc. Leegte kan dus ook gewoon zijn, maar wordt dan vaak overschaduwd door al ons protesterend ego. Niets is zo gewoon.

Het ontregelt. Niets is wat het lijkt. Van mijn zoon dacht ik dat die leefde en leven zou. We weten dat elk mens eens sterft. Maar door zijn dood realiseerde ik me dat ik voor zijn dood daar nooit echt in heb geloofd. Dat niets in mijn systeem rekening hield met die waarheid. De leegte ontregelt mij. Niets is zo vernietigend. Dat bleek. En dezelfde leegte draagt mij, draagt het leven. Is ergens open, zacht. Het maakt alles onbegrijpelijk. Onbegrijpelijk vanzelfsprekend. Alle vormen vallen terug in de leegte. En alles wordt geboren vanuit leegte. Alle vormen, alles wat is. Dat maakt mij nieuwsgierig, gretig…

You are

close

to the beginning.

.

The first,

very first,

beginning.

.

So close…

.

© Dirk Oegema, 1 januari 2018

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!