Leven op de grens (Dirk Oegema)

Waar ben ik? Ik leef op de grens. Die dunne lijn tussen dood en ongeboren. Tussen alles wat geleefd heeft en alles wat nog gaat leven. Daar ben Ik dus. Jij ook. Daar is het leven.

Vergankelijk zijn wij. Is het een slagveld? Jazeker, niet alleen achter ons het eindeloze slagveld van de geschiedenis, zoveel daar is doodgegaan. Maar ook voor ons, misschien nog wel eindelozer, nog groter, het slagveld van de toekomst. Wij gaan nog dood, en alles wat nog geboren wordt zal daar ook sterven. Allemaal waar. Maar daar gaat het me niet om.

Want levend is het. Zo levend, het wonder. Precies hier. En alleen hier. De rest is absoluut weg, onbereikbaar. Of nog niet hier. Onbereikbaar en absoluut onbekend. Het enige contact met het leven is hier. Het leven dat door de tijd golft, wij, surfing the wave.

En dat in alle ruimte. Veel mensen willen graag een maatje groter wonen. Maar tegelijk is er zoveel ruimte. Astronauten, weer terug met de voeten op aarde, raken het beeld soms nooit meer kwijt: de levende aarde, omringd door onmetelijke ruimte. Hun perspectief op het leven is voor altijd verschoven.

Toeval of niet, maar we leven precies op de helft van dit speelveld. Op de helft van de schaal tussen het allerkleinste elementaire deeltje en het allergrootste, ons universum.

Precies hier heb ik een perfect uitzicht. Is dit de plek waar mijn bewustzijn langzaam opengaat, zich open vouwt. Waar ik me bij vlagen een maatje te klein voel. Klein voel bij wat groot is. En op heldere momenten me groot voel bij waar ik deel van ben. Onverdeeld groot.

© Dirk Oegema, 1 mei 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

1 Reactie Leven op de grens (Dirk Oegema)

  1. Lenie van Schie 02/05/2019 op 08:23 #

    Ja Dirk, Ja! Precies daar…….
    dank!

Geef een reactie