Leven in twee werelden (Jolanda Verburg)

Soms heb ik het gevoel dat ik in twee werelden leef. De ene wereld in mijn eigen omgeving, dicht bij de natuur, verbonden met alles en iedereen om mij heen. En de wereld daarbuiten waar alles digitaal, complex en snel is.

Daar zit je dan met een pasgeboren lam bij de dierenarts tussen mensen met honden en katten! Met mijn gezicht in de stand van ‘dit is de normaalste zaak van wereld’ voelde ik de ogen op mij gericht. Het lam wilde niet drinken dus had ik de dierenarts gebeld. “Kom maar even langs,” zei hij. Toen ik de telefoon had neergelegd realiseerde ik mij de strekking van de opmerking pas goed. Want hoe neem je zo’n beest nu mee in een personenauto? De kattenkooi was te klein voor het lam.

De natuur geneest zichzelf

Daar in de wachtkamer bij de dierenarts komen al twee werelden samen. Die van de huisdieren en het kleinvee. Onze katten, niet echt huisdieren, want ze komen niet verder dan de schuur, komen alleen maar bij de dierenarts voor sterilisatie, castratie of eventueel voor een ongeval. Zoals de keer dat onze Lous uit een boom was gevallen en haar bekken had gebroken. Ze heeft daarna 6 weken in een bench gezeten, terwijl we haar ook hadden kunnen laten opereren. De natuur regelt het zelf is ons motto. Het is helemaal goed gekomen met onze Lous, alleen bomen klimmen doet ze niet meer.

Na een nacht slecht slapen besloot ik toch de dierenarts te bellen voor het lam. Ik kon niet lijdzaam toezien dat hij zomaar doodging. Na wat onderzoek en een prikje voor wat extra kracht kreeg ik een slangetje mee voor sondevoeding. “Je doet het in zijn keel en dan slikt hij het wel in, maar als hij begint te hoesten zit je in zijn luchtpijp.” Ik zag het mijzelf niet doen. Gerustgesteld dat hem verder niets mankeerde hebben wij ook nu weer de natuur zijn werk laten doen. Inmiddels drinkt hij bij de moeder, maar het is niet vanzelf gegaan en hij blijft nog wat achter en doet het nog steeds niet zo goed als zijn leeftijdsgenootjes. Maar hij leeft!

Wiltshire Horn met lam

De wereld van het werken

Op meer gebieden ervaar ik steeds grotere scheidslijnen. Onlangs was ik medeorganisator van een congres over basisinkomen. Al sinds 2009 houd ik mij met het onderwerp bezig. Ik was door drie mensen uit Culemborg uitgenodigd om als deskundige eens mee te denken of het haalbaar is om in Culemborg een basisinkomen van de grond te krijgen. De eerste gesprekken waren verkennend, low key, zonder hoge verwachtingen, maar wel heel constructief.

Al snel besloten wij onze gedachten over een proef met basisinkomen in breder verband te delen. We organiseerden een avond waar ca. 20 mensen op afkwamen, resulterend in een echte werkgroep. Het onderwerp basisinkomen leefde! Het vervolg werd nog concreter: een groter congres met als doel een proef in de gemeente Culemborg. Er werd een datum geprikt en voorbereidingen werden in gang gezet.

De digitale wereld

Voor ik besefte wat de consequenties waren werden de ambities voor het congres opgeschroefd naar een proef voor regio Rivierenland en werd het van een vrijblijvende kleinschalige activiteit een haast fulltime project. Bij grootschalige projecten hoort tegenwoordig een app-groep waarbij je toch minstens 16 uur per dag bereikbaar dient te zijn. Dat ben ik niet gewend, dus kreeg ik zo nu en dan een appje: “Jolanda, ben je er nog? Doe je nog mee?” Terwijl ik mij jaren geleden had voorgenomen geen alle-tijd-op-slurpende en stressvolle activiteiten meer te ondernemen, zat ik er tot mijn nek in en werd mijn tijd bepaald door anderen en dat alles geheel belangeloos.

Precies in die weken lag mijn vader in het ziekenhuis en werd zijn beginnende dementie definitief vastgesteld. Dus zat ik geregeld in de auto gemiddeld 1,5 uur heen en 1,5 uur terug, terwijl de tomtom zegt dat de afstand naar Amsterdam maar drie kwartier kost (ja zonder file). Ik zat klem tussen twee werelden.

Terug in de tijd

Sinds 15 jaar heb ik geen vaste baan meer. Op dat moment geen eigen keuze. Na mijn zwangerschapsverlof was mijn baan opgeheven. De after-millenniumdip speelde mij parten, dus ging ik freelancen. In het begin heb ik het daar heel erg moeilijk mee gehad, geen vaste collega’s, geen vast inkomen, geen continuïteit. Inmiddels ben ik daar helemaal aan gewend en zie nog alleen de voordelen: ik doe alleen werk dat ik leuk vind, op mijn eigen manier, op tijden dat het mij uitkomt. Heerlijk die vrijheid om te kiezen.

Het besef van de vrijheid die ik geniet kwam keihard binnen tijdens het organiseren van het congres. Ineens was ik weer terug in ‘loondienst’ waar je werkt voor een ander en waar jouw eigen inzichten en meningen maar ten dele uitgevoerd kunnen worden. Wat een wereld van verschil.

De consumptiemaatschappij voorbij

Als ik terug kijk op de laatste 15 jaar dan moet ik constateren dat mijn levensstijl 180 graden is gedraaid. Het is geleidelijk gegaan maar heeft wel een draai gemaakt. Verlies van inkomen door het wegvallen van een vaste baan heeft plaatsgemaakt voor creativiteit en alternatieven. De grootste verandering is dat ik niet meer mee doe aan de consumptiemaatschappij.

Als ik al iets koop is het vaak tweedehands. En voor de rest steek ik mijn handen uit de mouwen. Het is onze ambitie om zelfvoorzienend te worden en een zo klein mogelijke voetafdruk na te streven. Dat betekent dat wij weleens meewarig maar ook vijandig worden aangekeken. Voor ons is de natuur heilig, maar voor mensen die dat niet ervaren is het een onuitputbare bron, maar ook een bedreiging omdat het niet beheersbaar is.

Ram met nageslacht

Leven in het hier en nu

Het congres was weer een mooie leerervaring en doet mij beseffen dat ik dat niet meer wil. Laat mij maar lekker in mijn eigen lokale wereld. Bij een nieuwe levensstijl horen nieuwe ervaringen, nieuwe inzichten en ook andere mensen. Wij hebben zoveel ongelooflijk leuke mensen ontmoet in de afgelopen jaren. Ik geniet met volle teugen van dit leven. Want zeg nu zelf: wat is er mooier dan tien lammetjes in de wei hebben rondhuppelen? De natuur is groots en geweldig en brengt mij voortdurend terug in het hier en nu.

© Jolanda Verburg, 1 mei 2018

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie