Leven als kunst (Dirk Oegema)

Ja, waar gaat het over? Het leven. Hoe doe je dat in het algemeen? En in het bijzonder als sterveling. Ik ben geboren om mijn best te doen. Dat heb ik dus gedaan.

Mijn best doen. Dat blijkt niet te werken. Althans, niet voor mij. Van verschillende spirituele kanten heb ik gehoord dat wij in het Westen te veel ons best doen. En zij in het Oosten soms te weinig.

Na een paar burn-outs weet ik dat het minder mag. De kunst van het minderen. En, zo oud als ik ben, wordt duidelijk dat mijn kern mijn kern is. Sommige dingen worden niet minder. In elk geval niet zomaar minder. En, dat is eigenlijk wel komisch, dit wordt ook niet minder door mijn best te doen. Patronen, de echte dan, zijn als een flinke verslaving. Je bent pas aan de drank als je er niet vanaf kunt blijven. Mijn ervaring, met mezelf en met anderen, is dat een probleem pas echt een probleem is als het na tien jaar nog springlevend is.

Leven is geen kunst. Het is pure energie waarmee we in de wereld komen. Waar kinderen de ruimte mee vullen. Die jonge mensen draagt. Een energie die alles draagt tot en met de laatste keer dat je inademt. Afgelopen weekend was ik bij een trouwpartij. Jonge mensen en een heleboel energie. Ik zat op de eerste rang. Als officiële huwelijksfotograaf keek ik het leven recht in de ogen. Probeerde het keer op keer scherp te krijgen. Het feest van de liefde. De energie die maar één kant op kan. Naar de ander. Het was een bijzondere ervaring zo dichtbij te zijn. Bij het leven van die twee, juist op dat moment. Bij het leven van twee families, van vrienden. Alles wat zich verbindt, wat samensmelt in dat moment. Ieder van ons is het product van die magie, van die beweging. Van al dat samensmelten, tot en met het allereerste begin van het leven. Is dat romantisch? Ja, als het ergens romantisch kan zijn, dan hier. Om me voor te bereiden heb ik op Youtube een overdosis romantiek ingenomen met videootjes over trouwreportages en hoe je die in beeld hoort te krijgen. Maar, het is ook een energie die inmiddels de hele wereld bevolkt en vormgeeft. Een kernkracht achter de evolutie. Een kracht waar we een beetje zenuwachtig van worden als we op dit moment om ons heen kijken.

Elk leven lijkt kunst. Geen twee levens zijn gelijk in deze wereld. Elk is verschillend. En niet omdat het zijn best doet om verschillend te zijn. Het is uniek. Authentiek, puur. Diep in mij weet ik dat ergens. Maar dichter aan de oppervlakte zit mijn dwangmatige neiging om mijn best te doen om er iets anders van te maken, meer, mooier. En zo. Die mensen die ja zeggen, die zeggen ja tegen wat er is. Wat er al was voor de eerste gedachte, voor elk plan. Ik weet niet of ik dat kan leren. Elk ja is hier een meevaller. En het zien om me heen, het in de ogen kijken, is een geschenk. Het leven als kunst die me raakt…

© Dirk Oegema, 1 september 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie