Leermomentje in overgave  (Annet de Jonge)

Wit verandert in kleur zonder daar als mens ook maar enige invloed op te hebben.
De natuur gaat zijn eigen gang.

De winter nadert zijn einde. De zonnestralen worden warmer. Ik voel en zie het gebeuren terwijl ik mijn dagelijkse wandeling maak. Langzaam kruipt de vorst vanuit het dal de berg op en neemt de laatste sneeuw mee. Dooi neemt de berg over en laat de kleuren terugkomen.
Daar staat mijn boom te wachten op de lente, zijn wortels stevig en diep verankerd, de takken hoopvol uitgespreid. Hij heeft de heftigste winterstormen overleefd, daar op die top. Ik vraag me af waarom de boom deze plek gekozen heeft om te gaan staan. Zo kwetsbaar en tegelijk zo machtig sterk. Ik houd van hem, ik houd van de plek en ik zit graag op het bankje tegen zijn stam aan, onder de takken. Ik voel de holding terwijl ik mediteer. Het is er rustig. Soms komt er een vogel langs en strijkt neer op de nog kale takken. De boom laat het allemaal toe, de vogel mag komen en hij mag weer weggaan. Ik raak ontroerd door de vrijheid van beiden. De boom heeft geen keus en oordeelt niet.
Als ik na een poosje opsta en het pad naar beneden loop, neem ik die milde openheid mee. Ik voel me vrij in verbondenheid.

© Annet de Jonge, 1 april 2017

Tip

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina

Nog geen reacties.

Geef een reactie