Landen in de crisis (Dirk Oegema)

Vanmiddag zijn we met de camper vertrokken uit Vorden, van het landgoed van de adel van Medler. De familie die de grond bezit. Tenminste, dat is is wat iedereen hier de laatste eeuwen zegt.

Deze week barsten alle knoppen daar open, de kruinen van de bomen dekken elke dag een stukje meer de hemel af. Hemelblauw verandert zo in zacht fris groen. De lucht is helder, de intimiteit overweldigend. Overweldigend de aanwezigheid van zoveel schuchter leven.

Ook nieuw hier is de nabijheid van een wolf. Nog geen driehonderd meter van waar ik net wakker werd, heeft die zich ontfermd over het vlees en bloed van vijf lammetjes. De eigenaar, ik bedoel niet de moeder, voelt zich aangetast in zijn rechten.

Ik kijk nu, bij het vallen van de avond, uit op de Rijn. De Rijn vlak voorbij Arnhem, aan het einde van de Polderweg die uitkomt bij de Oude Kerk, het Romaanse kerkje van Oosterbeek. Het water staat stil, net als de wind. Bijna stil, de rimpels bewegen tegendraads richting Duitsland. Ze worden vast niet tegengehouden bij de grens. We doen veel, kunnen veel, maar nog niet alles.

Aan de overkant van het water nog een smalle strook groen, uiterwaard. En dan dijk. Daarachter schuilt het land dat even verderop de Betuwe heet.

Het leven is dichtbij. Even dichtbij de dood. Alles is zoals het altijd geweest is. En alles is anders dan we altijd hebben gedacht. Respect. Dat is wat ik voel.

© Dirk Oegema, 1 mei 2020

, , , , , ,

1 Reactie Landen in de crisis (Dirk Oegema)

  1. Jolanda Verburg 06/05/2020 op 00:11 #

    Ha Dirk,
    Een heel actuele column.
    Vandaag ben ik erg geschrokken van een dorpsgenoot waarbij vannacht ook een lam door een wolf is gedood en gedeeltelijk opgegeten. Hij is dus heel dichtbij.
    Wij zijn de hele middag bezig geweest om onze schuur leeg te ruimen zodat wij onze kudde vannacht binnen kunnen laten. Helaas kregen wij de kudden niet naar binnen. Ze zijn de schuur niet gewend, dus vertikten ze het om naar binnen te gaan.
    Nu zit ik gefrustreerd achter mijn computer. Mijn zoon zei: Mam, jij zegt altijd ‘laat de natuur zijn gang gaan’ dus laat ze buiten.
    Mijn probleem is dat ik mij teveel heb gehecht aan mijn kudde. Ieder schaap is mij dierbaar. Soms moet je de natuur een handje helpen.
    Ik voel mij verdrietig en bezorgd.
    Liefs, Jolanda

Geef een reactie