Kun je de toekomst tegenhouden? (Lenie van Schie)

In mijn vorige column schreef ik over het tegenhouden van de toekomst. Hier een volgende duit in het zakje van de toekomst. In mijn doctoraalprogramma op de universiteit in Utrecht, het zal 1971 zijn geweest, werd er een nieuwe theorie geïntroduceerd: sociale technologie.

Een van de dingen die ik daaruit heb onthouden is de theorie van de weerstands- en veranderingskrachten. Veranderingskrachten helpen de verandering, weerstand houden die tegen. De toekomst kun je niet tegenhouden, die komt natuurlijk gewoon. Maar noodzakelijke veranderingen?

Voor en tegen

De vissers hebben zich verbonden met de boeren. Nu zijn er drie beroepsgroepen die tegen het geplande klimaatbeleid zijn: boeren, bouwers en vissers. Als je daartegen bent, waar ben je dan voor, zo vraag ik me af. Voor overbevissing? Voor meer stikstof en daardoor minder natuur?

Voor of Tegen?

De tegenkrachten hebben het druk. Niet alleen de bouwers, boeren en vissers zijn tegen. De mensen in de zorg zijn tegen de bureaucratie die tijd opslokt die zo hard nodig is om directe hulp te verlenen. Onderwijzers en docenten hebben dezelfde motieven. En dan zijn er de gele hesjes, die zijn ook tegen. Ik ben voor sommige tegens, maar van andere moet ik niets van hebben.

De wereld draait ook niet meer door

Daar ben ik ook tegen, dat DWDD ophoudt te bestaan. Ik vind het een fijn programma. Het tijdstip speelt daar een rol in. Ik ben een vroege slaper: DWDD om zeven uur, het journaal er achteraan en ik ga naar bed. In de ochtend ben ik er weer in alle vroegte: dat is mijn schrijftijd. Ik werk aan een boek.

Ik houd ook van de grote variëteit aan onderwerpen. In DWDD leerde ik Marc Marie Huybrechts waarderen, ontmoette ik Ali B en andere rappers. Ilse de Lange was er nog recent omdat ze een Edison gewonnen had. Ik leerde over nieuwe ontwikkelingen in de kunst en alles over de Brexit. Typhoon was er van de week nog, een zwarte jonge zanger met een ontroerend verhaal over zijn SOS naar God, die was verhoord. Marc Marie was geraakt en Mathijs was in die uitzending zo open over zijn angst voor de dood. Dat was naar aanleiding van een gesprek met Barabara van Beukering over haar boek: ‘Je kunt het maar een keer doen’, dat over sterven ging. En dan waren er de uitzendingen over de misstanden in de geestelijke gezondheidszorg.

De GGZ

Tygo vertelde over zijn nieuwe programma dat hij maakte over mensen die vastlopen in de psychische hulpverlening: ze hebben teveel diagnoses. Dat krijg je als je hele rijen symptomen gaat onderscheiden met elk een vastgesteld behandelprotocol.

Terwijl Jason precies weet wat hij heeft: PTSS.


Ik schreef er nog een blog over: ‘Verdwaald in de psychiatrie’. Afgelopen maand zat journalist Charlotte Bouwman aan tafel. Ook zij had tal van diagnoses en was dus ‘lastig behandelbaar.’ Ook zij kon in luttele woorden vertellen wat haar mankeert. PTSS is een afkorting voor post traumatische stress stoornis. Die krijg je als je als kind sexueel bent misbruikt, verwaarloosd bent, of fysiek of psychisch bent mishandeld.

‘PTSS? Maar dat vraagt een intensieve behandeling’.
‘Ja…’
‘Dat kost geld!’
‘Ja, en? De boeren kosten ook geld. Zij krijgen het wel. Hebben mensen die als kind traumatische ervaringen hebben opgelopen zoals incest, mishandeling en ernstige verwaarlozing, geen recht op hulp?’

Je hoort het al, mijn verontwaardiging komt weer opzetten.

Nou weet ik al van deze mistoestanden. Ik heb er regelmatig mee te maken. Maar hoe blijf ik op de hoogte van al die andere mistoestanden, die mooie ontmoetingen en nieuwe liedjes zonder DWDD?
Ik kijk nu naar Mondo in de herhaling, zondagmiddag en gelukkig is Lubach weer begonnen. De eerste uitzending van het seizoen is ongelooflijk scherp en gelaagd. Het tijdstip past me minder, maar ik zit nu maandagochtend om 5 uur achter mijn laptop om de uitzending alsnog te zien. Een half uurtje, dat kan net.

Kwaliteit van leven

Voor en tegen, ze leven ook in mij. Ze leven in ons allemaal. Waar ben ik dan echt voor? Ik ben voor medemenselijkheid en voor respect. Voor vriendelijkheid en voor hulp aan diegenen die het hard nodig hebben. Ik ben voor bewustwording, voor aandacht aan onze spirituele realiteit. Daar wil ik de toekomst wel een handje mee helpen. En een sleutelwoord is verbinding.
En dan bedoel ik niet meteen de participatie maatschappij. Een vreemd woord als je er over nadenkt: alsof een maatschappij zonder participatie kan bestaan. Maar kennelijk waren we dat vergeten en moesten we eraan herinnerd worden. Het kwam de regeringsleiders goed uit. Zo kon de bezuiniging op de zorg doorgaan. Participeren betekent mantelzorgen.

Je merkt het vast weer op, mijn ergernis.

Verbinding

Ik ben op zoek naar echte verbinding. Niet naar mooie woorden die goed uitkomen, maar naar echtheid en oprechtheid. Naar kwetsbaarheid en openheid. De diepste verbinding is uiteindelijk die met onszelf. Met dat wat en wie we zijn. Want weten we dat eigenlijk wel? Wie we zijn? Mark Rutte denkt dat vast wel te weten. En Matthijs van Nieuwkerk liet zich ontvallen dat hij daar ook nooit aan twijfelt, aan wie hij is. Ik wel. Ik twijfel bijvoorbeeld nu. Ben ik die recalcitrante, reactieve, boze vrouw die deze column schrijft?

Want hier in deze column, heeft zij het woord genomen. Hier ben ik in contact met mijn ergernis, mijn reactiviteit op wat ik dom beleid vind en kortzichtigheid. De boosheid en domheid over de manier waarop er in de GGZ wordt gewerkt. De hypocrisie en oneerlijkheid. Ik kan dat moeilijk verdragen. Het heeft alles te maken, zo realiseer ik me plotseling met nieuwe scherpte, met mijn kindertijd. Met de kortzichtigheid die ik bij mijn moeder meende te bespeuren.

Ik schrijf ‘meende’. Zwak het af. Wil haar niet in het openbaar beschuldigen. En ik realiseer me hoe fel mijn standpunten zijn, mijn meningen. Hoe ik daar op sta. Ik ga de straat niet op. Ik schrijf. 

Een verbindende premier

En dan lees ik op de valreep, de column was al klaar, iets waarvan ik heel blij van word: een artikel van Bregje Hofstede over Jacinda Ardern, sinds 2017 de jonge premier van Nieuw Zeeland. Zij verbindt écht. 



“Een van de pijlen uit Arderns progressieve koker is haar ‘wellbeing budget’, geboren uit de overtuiging dat het succes van een land niet enkel gemeten zou moeten worden aan de hand van geld, maar vooral aan de hand van het welbevinden van de inwoners. Nieuw-Zeeland is rijk, zegt Ardern, maar heeft ook schrikbarende statistieken op het gebied van zelfmoord, huiselijk geweld en kinderarmoede. Daarom schoeit ze haar staatsbudget niet op financiële argumenten alleen, maar richt ze het in om het welzijn te vergroten: er gaat bijvoorbeeld een recordbedrag naar geestelijke gezondheidszorg, armoedeverlichting en de transitie naar duurzaamheid.‘Economische groei alleen maakt een land niet groots. Dus het is tijd om ons te richten op de dingen die dat wél doen’, zegt Ardern”.

Yes!! 

© Lenie van Schie, 1 maart 2020

Foto’s

De foto met de vuilnisbak en telefoonkijkende mensen maakte ik in Amsterdam op een zonnige zondagmiddag in september. De stad was vol met wandelende, etende, telefonerende en flanerende mensen.
De foto van die langszoevende trein met al die hoge gebouwen is gemaakt vanuit de trein met zicht op de Zuidas.
De ‘groene’ foto is genomen ergens in de Morvan in Frankrijk.

Bronnen

Het artikel van Bregje Hofstede vind je op de de Correspondent, 22 februari 2020. Er is ook een link in de tekst.
De video van Typhoon kun je vinden via deze link.

, , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie