Koning of Koningin zijn over je leven (Lenie van Schie)

In mijn laatste column over Yellowstone zagen we hoe Aarde ons spiegelt in haar majesteitelijkheid. Hoe zou het zijn als we zelf koning en koningin worden van ons eigen leven? Durven we ons licht te laten schijnen? En wie zijn we als we dat doen?

Keuzes

Terugkijkend op mijn eigen leven zie ik hoeveel keuzemomenten er waren op mijn pad. En er waren tal van ideeën die ik tot uitvoering wilde brengen. Als ze niet doorgingen kwam dat niet omdat ik ‘nee’ zei; het kwam omdat de omgeving niet meewerkte. Door geen lening te verstrekken, mij niet toe te laten tot een training, door een relatie te verbreken. Soms was dat frustrerend of pijnlijk. Maar altijd kwam er dat moment dat ik de wijsheid ervan begreep. Alsof er van hoger hand een stokje werd gestoken voor iets dat ik dacht zo graag te willen doen. Altijd was er een ‘achteraf’ waarmee ik blij was.

Het duurde lang voordat ik zelf ‘nee’ durfde zeggen. Altijd was er dat gevoel dat ik dan iets afsneed, een mogelijke zijweg miste. Het duurde lang voordat ik ontdekte dan ‘nee’ zeggen ook groei kan betekenen. Zoals een supervisor mij ooit vertelde: ‘Snoeien is bloeien’.

Een levenspad

Ieder mens loopt een levenspad en op elk pad zijn er keuzes te maken. Elk pad kent cruciale momenten die voor altijd de koers van je pad veranderen. Als ik terugkijk op mijn eigen pad dan zie ik een kronkelige weg, vaak ongeplaveid, soms half verborgen tussen struiken, of lopend over hoge bergpassen. Langs dat pad staan op cruciale plekken kleine monumentjes, herinneringen aan momenten waarop mijn leven een nieuwe wending kreeg.

Sommige staan scherp afgetekend tegen een heldere lucht, andere zijn in steen gebeiteld, soms staat er slechts een enkele stok. Van sommige weet niet meer waarom ze daar staan.

En dan nog iets: waar is de tijd gebleven? Kan ik me nog voorstellen dat ik twintig was, me nog herinneren dat mijn dochters baby’s waren? Recent zaten ze tegenover me op de bank, in gesprek met elkaar. Ik keek naar ze. Hier en daar zag ik al een grijze haar, rimpels in hun gezicht. Waar zijn al die jaren gebleven? Waar waren ze al die tijd?

Tijd

Tijd is een vreemd fenomeen. Jeroen heeft tijd als zijn thema genomen en heeft ons laten zien dat tijd iets is dat we afmeten aan het ouder wordende lichaam, aan herinneringen. Mijn geest wordt echter alsmaar jonger en ik herken me in Reinbert de Leeuw, die bij DWDD, op de vraag van Matthijs Nieuwenhuizen hoe het is om ouder te worden, geen antwoord had. Hij voelde zich alleen maar jonger dan ooit, nu 12 of zo …. Ook ik begrijp steeds minder van de tijd, alsof die, naarmate ik ouder word, minder beslag op mij weet te leggen, terwijl ik tegelijkertijd tijd tekort lijk te komen.

Tijd en keuzes, ze lijken met elkaar verbonden. Sinds mijn boek over Jezus is uitgekomen, geef ik lezingen door het land. Ook ben ik begonnen aan het schrijven van een nieuw boek en nu dreigen mijn columns voor Vive in gevaar te komen. Ik heb besloten om ze simpeler te maken, korter. Misschien worden ze persoonlijker, zoals deze en kan ik zo mijn bijdrage nog blijven leveren. Het wordt een nieuwe fase op mijn levenspad.

Koning zijn of koningin over je eigen leven, ik over het mijne, naar buiten komen met wie ik ben, waar mijn verlangen ligt, wat ik nog wil realiseren in dit leven. Keuzes maken. Dit zijn thema’s die mij bezighouden en die ik ook verwerk in een tweedaagse workshop die ik geef in de eerste week van januari. Voor jongeren en ouderen! Er zijn nog paar plaatsen open en misschien ontmoet ik je daar!

© Lenie van Schie, 1 december 2018

Meer over de workshop vind je hier.
Ik geef 13 december ook een lezing in Veldhoven.

Tip:

Als je de column met anderen op Facebook wilt delen, klik dan op ‘Pagina leuk vinden’, helemaal onderaan in de voettekst.

Nog geen reacties.

Geef een reactie