Jij en ik (Dirk Oegema)

Weet iemand wat het is om eenzaam te zijn? Om terug geworpen te zijn op alleen jezelf, deze ene. Kan dat?

Veel mensen zijn op het spirituele pad om op zichzelf te zijn. Om zichzelf te zijn. Liefst op de top van een berg. En alleen. Autonoom. Of, voorruit, alleen met God. Maar nog steeds alleen met God. Zoeken de kracht van autonoom zijn. Kracht als onafhankelijk. Als macht: ik word nergens door bepaald. En dat snap ik: soms wordt het een beetje benauwd tussen de mensen.

En ik? Ik ben verbaasd over hoe we samen zijn. Hoe ik dat minder en minder kan ontkennen. Hoe ik meedans met de muggen om me heen, mee kruip met de mieren over het lange pad. Deel ben van de zwerm spreeuwen, een stip in een levende wolk.

Jezelf zijn. Bestaat dat echt? Of is jezelf zijn verloren zijn in het mens zijn. In zes miljard. Vervlochten tot een gordiaanse knoop. Verknoopt zijn, met huid en haar. En met hart en ziel. Kwijt zijn waar ik ook alweer begon. Waar ik eindig. Het leven na dit leven, het hiervoormaals en het leven om me heen.

Jij en ik. Het verlies van jou. Wie ben ik zonder de ander? Zonder jou, deze ene? Wat betekent dat: ik?

©Dirk Oegema, 1 juni 2018

Tip:

Als je de column met anderen op Facebook wilt delen, klik dan op ‘Pagina leuk vinden’, helemaal onderaan in de voettekst.

1 Reactie Jij en ik (Dirk Oegema)

  1. Jolanda Verburg 05/06/2018 op 10:48 #

    Hallo Dirk,
    Ik heb maar een opmerking voor je column: je bent een Poëet!
    Jolanda

Geef een reactie