In vrede leven in een geweldloze samenleving (Chiara Sahin-Pisanu)

We leven in een samenleving die vele vormen van geweld kent. Hoe kunnen we met elkaar zorgen voor vrede?

Op 26 juni is het Veteranendag, hierbij worden veteranen bedankt voor hun inzet in dienst van de vrede. De meeste mensen willen graag in vrede leven en houden niet van geweld. Tenminste niet als ze geestelijk gezond zijn. Toch leven we in een gewelddadige samenleving: geweld tegen vrouwen, kinderporno, bedreiging, schelden en vandalisme en vluchtelingen die de meest verschrikkelijke situaties meemaken op weg naar een veilig bestaan. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Vandaag heb ik een discussie met mijn zoon in alle vroegte van de dag als ik hem naar school breng. Ik heb mijn koffie nog niet op en dan ben ik altijd net iets korter aangebonden. Mijn zoon heeft een filmpje gezien over het opblazen van een vliegtuig waarbij op de achtergrond heel hard Allahu Akbar wordt geroepen. Het is een filmpje gemaakt naar aanleiding van een scene in een game. Hij vindt het erg grappig. Ik niet zo.

Danielle Tunstall via Pixabay

Zelfmoord

Als ik hem vraag hoe hij het vindt dat er nu een zoon of dochter dood is geschoten of een vader of moeder, dan zegt hij dat het toch nep is. Ik leg hem uit dat ik het niet vind uitmaken, want in de games worden we gehersenspoeld dat het normaal is om mensen dood te schieten, dat het normaal is dat er vijanden zijn en dat het normaal is dat we anders zijn dan ‘de anderen’. Afgelopen week lees ik in een artikel op RT News[1] dat er sinds Bush in 2001 zijn War on Terror uitriep tot op de dag van vandaag 7057 militairen gestorven zijn in militaire conflictsituaties.

Veel meer schokkend vind ik het aantal militairen dat uit dienst komt en in de jaren volgend op hun actieve dienst zelfmoord pleegt: dat zijn er namelijk 30.177! Dat is een voorzichtige schatting. Omgerekend betekent het dat er in de USA gemiddeld 125 veteranen per maand zelfmoord plegen de afgelopen 20 jaar. Mannen en vrouwen die de beste jaren van hun jeugd geven aan een oorlog zonder uitzicht, zonder einde, waarvan een groot gedeelte slachtoffer wordt van seksueel en intimiderend geweld door hun eigen mensen, verslaafd aan pijnstillers omdat ze zodra het maar even kan weer terug worden gestuurd naar conflicthaarden voor een oorlog waarbij we op zijn zachts gezegd allerlei vraagtekens kunnen plaatsen.

Tien geboden

We voeden onze zoon op met de tien geboden, waarbij we hem leren om respect te hebben voor een mensleven. Ik denk, hoop, dat er veel ouders zijn die dergelijke waarden leren aan hun kinderen. Toch vraag ik me wel eens af hoe het dan mogelijk is dat er zoveel geweld in deze wereld is. Van de week belt mijn broer. Er is een vreemde vrouw met een jasje van de verpleging bij mijn dementerende vader aan de deur geweest. Een uur eerder dan de afspraak die dag is. Toevallig is mijn broer thuis. De vrouw zegt dat ze nu al komt omdat ze eerder klaar is bij een andere cliënt.

Mijn vader gaat naar boven om te douchen en is verbaasd dat ze meeloopt. Dat doet de reguliere zorg namelijk nooit. Ze vraagt waar de handdoeken zijn. Mijn vader heeft deze al klaar gelegd in de douche. Er klinkt wat gesteggel van boven, want mijn vader wil niet dat ze in de kast gaat zoeken. Ineens zegt ze dat ze bij de verkeerde client is en vertrekt zonder nog een woord te zeggen. In eerste instantie word ik nog niet wakker als mijn broer belt. Dat gebeurt pas een paar uur later als de reguliere zorg mij belt met de mededeling dat ze niemand langs hebben gestuurd op het tijdstip dat de vreemde vrouw er is. Ik ben dankbaar dat er niets is gebeurd.

Gerd Altmann via Pixabay

Vredelievend persoon

Ik ben ook verontwaardigd, want ik vind het een heel laffe daad om bij mijn dementerende vader uit te halen. Ik ben niet makkelijk te provoceren, zal ook niet snel zelf starten met ruzie maken, maar ik vind wel dat ik het recht heb mezelf te verdedigen als iemand me aanvalt. Ik huldig de uitspraak die ik ooit las: “Never make the mistake of assuming the person of peace is unskilled at war.” Ik heb meegemaakt tijdens de oorlog op de Balkan eind jaren 90 hoe het is om familie, geliefden te verliezen in een smerige oorlog waar de echte vijanden onzichtbaar in de schaduw staan. Hoe pijn niet slijt, soms draagbaar wordt en nooit vergeten wordt omdat er geen rechtvaardigheid is in dood van geliefden, noch in de rechtspraak die soms pas na jaren volgt.

Naast de mensen die je achterlaat zijn er ook alle mensen waarmee je verder gaat. Schuldgevoelens dat je nog leeft, getraumatiseerd door alles wat je hebt gezien en vraagtekens bij de maakbaarheid, rechtvaardigheid en zin van je bestaan vechten met de noodzaak om te zorgen voor kinderen, ouderen en andere mensen waarvan je houdt. Het is een hele kunst om dan positief te blijven, een nieuwe zin in je bestaan te vinden en in vrede naar de wereld te blijven kijken.

Als er één ding is dat ik heb geleerd dan is dat wel dat we in zo’n situatie allemaal slachtoffer zijn, aan welke zijde je ook staat. De beul is net zo goed getraumatiseerd én een slachtoffer als degene die wordt gemarteld en vermoord. Alleen als we diep van binnen voelen dat we met elkaar verbonden zijn en dat de ander hetzelfde voelt en dezelfde wensen heeft als jijzelf dan zal er iets veranderen aan geweld in onze samenleving, want dan is zijn/haar pijn gelijk aan jouw pijn en dat wens je niemand toe.

 

©Chiara Sahin-Pisanu, 23 juni 2021

[1] https://www.rt.com/usa/527233-us-military-suicides-study/

, , , , ,

3 reacties voor In vrede leven in een geweldloze samenleving (Chiara Sahin-Pisanu)

  1. Chiara 01/07/2021 op 20:01 #

    Dank je wel Truus voor je reactie.

  2. Truus Scheepers 01/07/2021 op 14:14 #

    Chiara, om stil van te worden, deze rauwe realiteit. Wat goed geschreven, de afwisseling van feiten en persoonlijke gebeurtenissen versterken het effect van de essentie. Ik deel je conclusie.

    • Chiara 01/07/2021 op 20:02 #

      Dank je wel Truus voor je reactie