In jouw armen

Je raakt me aan. Dat verbaast me nog altijd, hoe mijn lichaam reageert. Als het hondje van Pavlov. En alsof het de eerste keer is. Maar het is erger, want het is niet de eerste keer. Echt niet.

In jouw armen. Mijn lichaam dat wakker wordt. Zich opent, tot leven komt.

Voor mij ben je een vrouw. Vrouwelijk tot in een diepte die ik niet kan volgen. Je wil gezien worden. Verleidt me. En als het nodig is dwing je. Ik kan wel doen alsof ik niet kijk, maar alles in mij kijkt. Ik hou van je, wat het ook kost.

Zo vreemd, hoe de schoonheid bij mij binnen komt. Gelijk met mijn adem. Die neemt. In die adem voel ik de ruimte uitdijen. Van binnen en van buiten. Hoe ik overal ben waar jij bent. Aantrekkingskracht. Pure kracht.

Hoe ik jou op de gekste plekken tegenkom. Je plotseling voor me staat. Me in de ogen kijkt. Me niet los laat voor ik toegeef dat je me hebt.

En als ik denk dat ik je begrijp, is het over. Uit. Ben je weg. Je zoekt iets anders. Zoekt wat leeft. In mij.

© Dirk Oegema, 1 november 2018

Nog geen reacties.

Geef een reactie