In januari ben ik jarig (Chiara Sahin)

Levenskunst is de kunst om het leven invulling en betekenis te geven. Tijd heeft hierbij een bijzondere betekenis, die voor iedereen anders tikt.

Een jaar ouder

Binnenkort ben ik jarig. Een dame vraag je niet naar haar leeftijd. Mijn tante, die komend jaar 90 wordt, maakt ieder jaar dezelfde grap: als ze komend jaar jarig is, dan zegt ze dat ze 9 jaar oud wordt. Sinds ze 50 is geworden, draait ze de eerste helft van haar decennium de cijfers om, daarna hult ze zich in stilzwijgen. Dat doe ik ook komende vijf jaar. Niet omdat ik moeite heb met mijn leeftijd. Meer omdat ik de jaren niet voel als mijn leeftijd. Het past niet. Ik heb een soort beeld in mijn hoofd hoe iemand er op een bepaalde leeftijd uit hoort te zien. En de leeftijd die ik krijg, past niet bij hoe ik me voel en hoe mijn beeld van die leeftijd er uit ziet. Als kind vindt je dat je ouders stokoud zijn. Achteraf als je terug kijkt, dan realiseer je jezelf pas hoe jong je ouders zijn.

Gregoriaanse tijd

Tijd is een raar fenomeen. Veel mensen kijken rondom de jaarwisseling terug op het afgelopen jaar. Ik heb daar geen behoefte aan. Nooit gehad ook. De jaarwisseling vind ik eigenlijk maar een raar feest. In het jaar 1582 is de Gregoriaanse kalender ingevoerd. Niet alle landen hebben dat op hetzelfde moment gedaan. Een aantal Protestantse gebieden in Nederland voeren de kalender pas na 1700 in. Turkije is het laatste land geweest dat in 1927 de Gregoriaanse kalender invoerde. Maar niet alle landen hebben deze kalender. Er zijn landen die andere kalenders hebben: de Joodse kalender, de Islamitische kalender, de Koptische kalender of bijvoorbeeld de Thaise zonnekalender. Een kalender is een construct gemaakt door wijze mannen om de natuurlijke gang van de natuur in een keurslijf te binden. Dus waarom zou ik op 31 december terugkijken op het afgelopen jaar? Waarom goede voornemens maken die in de loop van één maand vergeten zijn?

Levenskalender

Als je met mensen praat en ze vraagt hun levensgeschiedenis op te schrijven dan zie je zelden een Gregoriaanse kalender als basis. Mensen hebben een levenskalender die gekoppeld is aan voor hen belangrijke gebeurtenissen: de dood van een geliefde, de geboorte van een kind of een gebeurtenis, zoals een ongeluk, oorlog of aardbeving, die hun leven volledig verandert. Meestal weet iemand achteraf pas of een gebeurtenis blijvend van betekenis is. Vooruit kijken doen de meeste mensen alleen over een korte periode: zes weken tot een jaar. Nog niet zo lang geleden is dat gekoppeld aan de natuur: in de winter hebben mensen niets te eten als ze geen oogst binnenhalen en opslaan. Mijn moeder maakte de hele zomer weckpotten vol met boontjes, pruimen en ander houdbare groenten en fruit. De kelder van mijn opa staat nog steeds haarscherp op mijn netvlies: wat een rijkdom en vele verborgen geheime smaken in verrukkelijk uitziende potten.

De ontmaagding van het avontuur

Tegenwoordig hebben we die noodzaak niet meer. De winkels liggen vol met groenten, fruit en andere levensmiddelen. Van over de hele wereld kunnen we voedsel proeven. Ik weet nog goed dat mijn vader’s beste vriend zo’n vijfenveertig jaar geleden van vakantie terugkomt en paprika’s meebrengt uit Sardinië. In Nederland bestaat de paprikateelt dan nog geen tien jaar en in de kleine dorpswinkels in het Oosten van het land worden geen paprika’s verkocht. Wat een smaakexplosie als ik voor het eerst een paprika eet! Het is één van de gebeurtenissen die mijn leven blijvend beïnvloedt. Vanaf dat moment weet ik het zeker: de wereld is vol avonturen! Er valt zoveel te ontdekken. Soms komen geheimen naar je toe, soms moet je zelf op reis om hemelse ontdekkingen te doen. Dat de winkels tegenwoordig vol liggen met exotische groenten en fruit is de ontmaagding van een avontuur. Alles hebben we al gezien en geproefd in de winkels, ook al smaakt een rijpe mango of banaan uit de tropen hemels in vergelijking met de mango’s en bananen uit onze winkels. Gelukkig bestaat reizen niet alleen uit het ontdekken van groenten en fruit, maar ook het samen zijn en verbinden met mensen.

Overvloed: de eerste wet van het leven

Ik maak makkelijk verbinding met mensen en vanuit die verbinding ontstaan mooie dingen die soms met mij op de loop gaan. Ik heb dan iets gecreëerd dat te groot is om klein te blijven. Net zoals mijn echtgenoot van de week zelf gist maakt van kikkererwten. Dat blijft maar groeien. Het is rijkdom, niet in bedwang te houden en veel en veel meer dan we zelf nodig hebben. De eerste wet van het Leven: wat wij tot leven wekken, geeft overvloed onder de juiste omstandigheden en is met moeite bedwingbaar. Het afgelopen jaar, mijn bestaansjaar van januari tot januari, is bijna voorbij. Ik weet nog niet of er gebeurtenissen zijn die op mijn levenskalender worden bijgeschreven. Ik heb ook geen goede voornemens voor mijn komende levensjaar. Ik heb wel een plan. Dat heb ik een aantal jaar terug gemaakt. Het is nog steeds actueel. Het geeft me een goed gevoel om een plan te hebben. Tegelijkertijd weet ik dat niemand zekerheid krijgt in het leven. Het leven is maar tot op zekere hoogte maakbaar.

Een andere manier van tijdreizen

Mijn plan heeft wat omwegen door allerlei gebeurtenissen van afgelopen jaar. Hierdoor heb ik het gevoel dat ik mijn grenzen beter moet bewaken, dat ik rechtlijniger moet zijn, anders gaan de omwegen een eigen leven leiden en raakt mijn plan in de vergetelheid. Ik heb voor het eerst in mijn leven voor de komende zes maanden minutieus invulling gegeven aan mijn plan om het ten uitvoer te brengen. Zodat ik niet teveel afgeleid wordt. Ik ben meer het type om te zwerven op reis, om spontaan een bestemming te kiezen en dan gewoon te kijken wat er onderweg gebeurd. Of de minutieuze invulling bij me past, dat ga ik ontdekken, het is een nieuw avontuur, een andere manier van reizen.

© Chiara Sahin, 23 december 2020.

Foto 1: Anncapictures via Pixabay
Foto 2: Justina Nagy via Pixabay

Nog geen reacties.

Geef een reactie