In de tijd vallen (Dirk Oegema)

Voor de verandering schijnt de zon. Buiten, in alle ruimte, in een blauwe lucht met donzige wolkjes. Voor even is het grote regenen gestopt. We kunnen het klimaat inmiddels veranderen, maar de timing van een en ander laat wat mij betreft nog te wensen over.

Elke dag doen we een nieuwe een poging om de tijd te veranderen. Om het leven verder aan te passen aan ons plan. We zijn een eind gekomen. Op de maan bijvoorbeeld.

En onze klokken lopen meer gelijk dan we als mens nog kunnen begrijpen. Veranderende tijd. Verandering in de breedte en in de diepte. Vroeger was het een avontuur om daar over te filosoferen. Het begon helemaal spectaculair te worden toen Einstein zag dat de klok voorin de trein in een andere tijd bewoog dan die achterin. En tot zijn verbazing kon hij die wereld met een paar formules netjes beschrijven. Die nieuwe wereld.

De tijd verandert. Mij raakt hoe de tijd mij verandert. Zie wat achter mij ligt. Hoe de tijd mij omringt en meer en meer sprakeloos maakt. De tijd als ruimte waarin alles beweegt, leeft. Die we wiskundig ontstellend nauwkeurig kunnen beschrijven. En die tijd is precies de ruimte waarin we in elkaars ogen kijken. Waar de groeven van het leven onomkeerbaar dieper worden. De drang en drive om te veranderen soms vertraagt. Soms wegvalt als ik achterom kijk.

© Dirk Oegema, 1 december 2019

, , , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie