Hoe het raakt (Dirk Oegema)

Wat me het meeste raakt, valt samen met wat me het meeste pijn doet. De logica is simpel: wat het meest kostbaar is in mijn leven, is ook het grootste verlies. Liefde en pijn. Liefde en leegte…

Het leven kan ons alleen maar raken: alles wat het ons geeft zullen we ook weer verliezen. Het leven is een geschenk. Een groot geschenk. Dat heeft niets te maken met hoe lang je het hebt.
Sommige kunstenaars maken werk dat vanzelf vergaat. Verwelkt, als een bloem. En we weten allemaal hoe verdrietig bloemen zijn die niet verwelken. Plastic bloemen, eeuwige troost.

Wat gebeurt er op die plek? Daar midden in ons hart. Daar waar we het diepst geraakt worden? Dat is wat me fascineert. Daar kijk ik recht in de koplampen. Bevries ik als een konijn. Maar niet uit angst. Ik val. Val in liefde, die alles neemt, mij de kleren van het lijf scheurt, geen draad heel laat tussen mij en haar. Ik val…

Self Portrait

It doesn’t interest me if there is one God
Or many gods.
I want to know if you belong — or feel abandoned;
If you know despair
Or can see it in others.
I want to know
If you are prepared to live in the world
With its harsh need to change you;
If you can look back with firm eyes
Saying “this is where I stand.”
I want to know if you know how to melt
Into that fierce heat of living
Falling toward the center of your longing.
I want to know if you are willing
To live day by day
With the consequence of love
And the bitter unwanted passion
Of your sure defeat.
I have been told
In that fierce embrace
Even the gods
Speak of God.

~ David Whyte ~

© Dirk Oegema, 1 mei 2018

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

Nog geen reacties.

Geef een reactie