Het verloren verlies (Dirk Oegema)

Regelmatig verlang ik terug naar de ervaring van dat eerdere verlies. Het eerste verlies. De krankjorume helderheid van die ervaring. Naar de liefde die daar leefde. Het wegvallen van elke twijfel over waar het leven over gaat. Dat zien in de ogen van anderen. Dat zien in de spiegel van mijn eigen blik.

Verlies
Voorbij de dood. Het leven na de dood. Het is er, alles is er. Allemaal hier en nu. Zo dichtbij. Het verlies, de tranen, de mensen om me heen. Mijn hart zo open, mijn hoofd zo helder. Leven met wat er toe doet. Alleen dat.

Dit is wat mij raakt, meer dan het hiernamaals en alle vorige en volgende levens. Voor mij is dit leven genoeg, gevuld tot aan de rand. En niets heeft me zo geraakt in dit leven, dan de dood van deze ene zoon. Van Bart.

Telkens weer verdiept het leven. Next level. Same game. Telkens sloopt het wat vaststaat. Elke betekenis blijkt tijdelijk. De sloop van mijn zoon. En nu, jaren later, de sloop van het verlies van mijn zoon. Alles wat daar zo duidelijk was, verliest zijn helderheid. Roept minder op, en steeds vaker: roept niets op. Regelmatig verlang ik terug naar de ervaring van dat eerdere verlies. Het eerste verlies. De krankjorume helderheid van die ervaring. Naar de liefde die daar leefde. Het wegvallen van elke twijfel over waar het leven over gaat. Dat zien in de ogen van anderen. Dat zien in de spiegel van mijn eigen blik.

Verloren
het verlies

Mijn ogen
mijn hart
zoeken het leven

Niet meer jou,
maar het verlies
van het jou

Het kijkt
me aan

In leegte
niet te vatten
in liefde verloren

Het gekke is dat na zijn dood mijn allereerste angst was dat ik zou vergeten hoe hij was, wie hij was. En nu ben ik bang dat ik het verlies vergeet. Hoe het is om te verliezen. Vergeten wordt verliezen.

Dus hier sta ik. Of beter: zwerf ik. Opnieuw op zoek naar vaste grond voor mijn voeten. Houvast voor mijn ogen, voor mijn legen handen. Langzaam wordt duidelijk dat niets blijft. Niets vast staat. Dat in de dood, in dit leven, alles oneindig traag draait om dit niets.

Maar wat moet ik daar mee? Ik dwaal, zoek, aarzel. Kom er deze dagen achter dat ik schuil in een soort gelijkmoedigheid. Een plek die stil is, waar rust is, waar niets beweegt, waar ik niet beweeg. Maar ook een gelijkmoedigheid die niet helemaal leeft, die warmte mist. Dat ik mezelf uitput tot ik voldoende vermoeid ben om me te laten opnemen door deze gelatenheid. Mezelf op een spaarstand. Na drie weken zeilend en droogvallend op het Wad drong het met een schok tot me door hoe levendig ik ben als ik uitgerust ben. Een paar weken later, einde zomer, voel ik de gelatenheid weer omhoog komen, als flarden kou, of mist. Ik aarzel op de drempel van het leven.

En dit alles is geen vergissing, geen tijdverlies, verloren leven. Dit is mijn leven, precies hier. Zonder spijt zoek ik hier mijn plek, mijn weg in de overvloed, deze overdaad.

Next level: durf ik zo fit te zijn dat ik leef? Hier, te midden van de rijkdom van deze verloren wereld. Tussen de andere overlevers, achterblijvers. De verliezers. Midden in de gewoonheid van wat mij eens zo raakte. Durf ik?

© Dirk Oegema, 1 oktober 2017

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

1 Reactie Het verloren verlies (Dirk Oegema)

  1. Jolanda Verburg 05/10/2017 op 15:43 #

    Dirk,

    Het lijkt mij verschrikkelijk een kind te moeten verliezen.
    Iedere keer dat je er over schrijft stokt mijn adem.

    Ieder heeft zo zijn eigen levensles op deze aarde. Daar moet je fit voor zijn.
    Jij bent geen verliezer, maar de deelnemer die het lef heeft om zijn gevoel te delen!

    Lieve groet,
    Jolanda

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!