Het ritme van de regen (Dirk Oegema)

Ik ben een beetje mislukt als het gaat om regels. Of nog erger: een regelmatige herhaling van een regel. De kracht waarmee we als mensen vasthouden aan het idee van regels. Het is het fundament van elke vorm van beschaving. Van elke vorm van mind.

En ik weet hoe kwetsbaar ik ben, hoe afhankelijk mijn overleven is van het functioneren van regels. De regel dat er brood is, verwarming. En niet te vergeten politie of het leger, waar ik me ver van voel verwijderd. Maar ik verlang er niet naar, een dag zonder hun.

En er is de natuur. Die staat ook bol van regels en ritme. De dag, de nacht, de herhaling van de seizoenen, miljarden rondjes de zon. Maar dat alles heeft geen doel. Tenminste, niet meer sinds God verdween uit de kosmos. Het draait maar. Sinds Newton weten we dat het eigenlijk vallen is. De toekomst in vallen. Zonder dat iets of iemand richting geeft. Zelfs de toekomst is leeg.

Dat is nogal wat. Zo leeg. Geen wonder dat meneer Musk de kosmos gaat koloniseren. Hij begint op Mars, zijn auto, een Tesla, is al onderweg. Hij zorgt voor een toekomst met iets er in. Een idee, een plan.

Dan hebben we nog spiritualiteit. Mystiek. De directe ervaring van het leven. Zonder de bemiddelende hulp van een overactieve mind. Wat is de directe ervaring van een regel? Dat ken ik niet zo goed. Mij verbaast vooral het unieke. De eenmaligheid. Zoals geen twee mensen gelijk zijn, geen twee zandkorrels hetzelfde. Het hier en nu als de uitzondering op elke regel. Het ritme van de regen.

©Dirk Oegema, 10 oktober 2018

Nog geen reacties.

Geef een reactie