Het ritme van Aarde (Lenie van Schie)

In mijn vorige column schreef ik hoe in Yellowstone ogenschijnlijk gescheiden fenomenen zich in een zekere harmonie ten opzichte van elkaar manifesteren. Als we naar de geisers kijken zien we ook een wisselwerking tussen oplading, ontlading/creatie, en rust. Het is een basisbeweging in het hele universum, ook in ons menselijk lichaam.

De grote geisers

Magnifiek spuiten ze hun water de vrijheid in, hoog, hoger nog, dertig, veertig meter wel. Een enorme watermassa die zich bevrijdt uit de diepte. Er is kracht voor nodig, kracht die wordt opgebouwd door de hitte diep onder de grond. Het water in de diepste lagen raakt voorbij het kookpunt en wordt tot stoom die de watermassa die daarboven zit, naar buiten drukt. (1)

Ik krijg associaties met woede uitbarstingen en ik vraag me af of de uitdrukking ‘de stoom komt uit je oren’ enige verwantschap heeft met het fenomeen van de geisers. Maar anders dan bij veel woede-uitbarstingen, waar we in ons hoofd doorgaan met de boosheid, is er hier na de uitbarsting rust. Zoals er rust ontstaat als er met kracht iets is gezegd. Als er een statement is gemaakt.

Zelfregulatie

Het is een kringloop. Het water dat de geiser omhoogstuwt vloeit uiteindelijk terug in de bodem en zakt door de vele spleten naar de diepte. Hier verzamelt het zich opnieuw om vroeger of later opnieuw tot uitbarsting te komen. Het heeft een regulerende werking. Door de hitte diep in de aarde wordt er spanning opgebouwd die een uitweg zoekt. En die is hier voorhanden in tal van scheuren en gaten die in de dunne aardkorst zijn ontstaan. Stoom en heet water vinden hier een weg naar boven om af te koelen. De spanning komt vrij en vervolgens ontstaat er rust.(1)
In ons eigen lichaam kennen we die werking ook. Elke cel in ons lichaam kent de beweging van uitzetten, uitwisseling met de omgeving, en weer tot rust komen. Ze is onderdeel van een grotere cyclus van oplading, ontlading en rust.
Oplading ontstaat door een impuls om iets te doen. Die impuls kan een prikkel zijn van buitenaf of kan ontstaan door een innerlijke drijfveer. Het meest simpele voorbeeld is honger die gevolgd wordt door een impuls om te eten; als de verzadiging intreedt ontstaat er rust. Of de impuls om iets te zeggen: je spreekt het uit, het wordt gehoord en de rust keert terug.
Dit wordt het zelfregulerende principe genoemd. In de rust ontstaat verwerking en integratie van de ervaring en zo groeien we aan onze ervaringen. De spuitende geiser is een prachtig voorbeeld van dit proces van regulatie. 

Wij mensen, doen het in deze tijd minder goed. In onze samenleving is het aantal prikkels enorm toegenomen. Druk om mee te doen met sociale media, druk van reclame, druk om de juiste studie te kiezen, om je ambities te realiseren. Er is heel veel aandacht voor die opwaartse, naar buiten gericht stroom, veel aandacht voor de geiser als die spuit.
Dat lijkt het meest interessant te zijn. Als de geiser gespoten heeft en tot rust komt, valt er niets meer te zien en gaan de toeristen weg, op zoek naar een volgende prikkel. Niemand blijft zitten en beleeft met de tot rust gekomen geiser de stilte die is ontstaan. Rust is niet interessant.

Vervreemd van het lichaam

We zijn vervreemd geraakt van ons lichaam, vervreemd van de natuurlijke cyclus waar ons lichaam zich wel bij voelt. De pure, directe levenskracht wordt door de waarden en normen in een samenleving kunstmatig gereguleerd. Als kinderen al jong leren dat huilen niet hoort, leren ze hun verdriet in te houden; huilen wordt op die manier kinderachtig en ‘wat heb je er nou aan, je schiet er toch niets mee op.’ En als je als kind beloond wordt telkens als je iets bijzonders presteert, ga je nog meer je best doen om dat te herhalen. Verstand en het denken zijn op de eerste plaats gekomen. En het lichaam, hoe we ons voelen in ons lichaam, hoe we bewegen, of en hoe we onze ademhaling voelen, al die elementen hebben niet onze aandacht. Terwijl ons lichaam juist de basis is van ons leven hier op aarde, de plek waar we onze ervaringen opdoen. De plek waar we leren.
Wat velen onder ons in de huidige tijd hebben verleerd, is tot rust komen. Vrije tijd wordt vaak gevuld met nog meer prikkels en het ontbreken van rust leidt tot overspannenheid en burn-out.
Het verandert wel! Ja gelukkig verandert het ook ten goede. Er zijn jongeren die besluiten om niet meer op sociale media te gaan, ouders die hun kinderen behoeden voor teveel activiteiten buiten de deur. Emoties mogen steeds meer vrijelijk worden geuit. Ja, het verandert ook. In de drukte en hectiek ontstaan nieuwe bewegingen die ons helpen het contact terug te vinden met ons lichaam. Er is aandacht voor yoga, meditatie, mindfulness, grondingsoefeningen, er is veel beschikbaar dat ons helpt een natuurlijk ritme terug te vinden.(2)

Het ritme van het universum

In het proces van oplading, ontlading en rust zit een natuurlijk ritme. We zien het bij de geisers en het is werkzaam in ons eigen lichaam. Maar het gaat verder.

Het hele universum beweegt volgens een bepaald ritme en wij bewegen daarin mee. Het sterkst wordt ons ritme bepaald door de beweging van Aarde zelf die, door haar draaiing om haar as, het ritme van dag en nacht bepaalt.
De beweging van zon bepaalt samen met de draaiing van de aarde om haar as, de wisseling van de seizoenen.
We worden ook beïnvloed door het ritme van de maanstanden en door de beweging van de andere planeten door het universum. Ze beïnvloeden wie we zijn. Op het moment van jouw geboorte, staan de planeten als het ware even stil; ze verwelkomen je met hun voor jou unieke stand die wordt neergelegd in je geboortehoroscoop. De astrologie, de oudste wetenschap op aarde, kan je iets vertellen over je geboortekaart, kan iets laten zien over de uitdagingen die jou in je leven te wachten staan en waar je mogelijkheden liggen. De bewegingen van de planeten blijven je leven beïnvloeden.

Het koninkrijk van God?

Het universum is een levend, bewegend en dynamisch netwerk waarin voortdurend beïnvloeding plaatsvindt, waarvan we de reikwijdte nog nauwelijks beseffen. Het basisritme is de beweging van oplading, ontlading en rust. De lading is als de diepe motivatie om iets naar buiten te brengen die, net als bij de geisers ontstaat vanuit de diepte. Afhankelijk van de motivatie, van de nood of de behoefte, kan die kracht sterker of minder sterk zijn. De ontlading is een expressie, een creatie. Het is de schepping die zich telkens opnieuw realiseert. Elk moment is nieuw. Zien we hier het ‘Koninkrijk van God’ aan het werk?

Het Aramese woord voor God’s koninkrijk is Malkutah. De wortel van dit woord wordt gevormd door de letters MLK. In het Aramees, zo schreef ik in mijn vorige column, heeft elke letter een specifieke betekenis. De combinatie van de letters M, L en K kunnen we interpreteren als: ‘een expressie van kracht die vanuit de diepte van het Zijn naar buiten komt’.
Dat wat ooit vertaald is als het ‘Koninkrijk van God’, is in feite een dynamisch, zich voortdurende scheppende realiteit. Het  is geen rijk ergens ver weg, zoals ons lange tijd is voorgehouden. Het is het ritme en de harmonie van de kosmos.
Naarmate we meer kunnen luisteren naar ons lichaam, naar haar eigen ritme, gaan we meer samenvallen met het ritme van de kosmos. Samenvallen met die universele, liefdevolle intelligentie die ooit de naam ‘God’ kreeg en die werkzaam is in zijn koninkrijk, het universum.

© Lenie van Schie, 1 oktober 2018.

Noten

  1. Lenie van Schie, Het proces van zelfregulatie
  2. Lenie van Schie: Grondingsoefeningen
  3. Neil Douglas-Klotz, The Hidden Gospel, pag. 84-85.

Foto’s in volgorde: Old Faithful geyser / Bezoekers aldaar / Bron in het gebied bij Old Faithful / Grand Prismatic Spring vol stoom in Midway Basin.

Tip:

Als je de column met anderen op Facebook wilt delen, klik dan op ‘Pagina leuk vinden’, helemaal onderaan in de voettekst.

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie