Het rijk alleen (Dirk Oegema)

Dirk Oegema 02a

Op het kasteel… Hier treffen we elkaar vier maanden later, na een week Marrakesh: vier mannen, een fotograaf en drie amateurs. Allemaal op zoek naar contact. Met het leven, met mensen. Mensen fotograferen in Marrakesh. Dat mag daar, als je contact maakt.

Prachtig kasteel. Aan het einde van een rechte oprijlaan. Bomen. Grote bomen, in twee statige rijen, staan op je te wachten en vertellen dat dit niet van jou is. Een bolle weg, oude klinkertjes. Het kasteeltje verschijnt links, achter een brug, achter een voorplaats, met links en rechts een bijgebouw, geheel ten dienste van wat groter is, hoger, verder weg. Midden in de daverende stilte. De weilanden, de lichte geur van mest en frisheid, half februari. Achter de brug de weg die geheel rond de binnenplaats loopt, langs beide bijgebouwen. De weg loopt rond; recht naar het kasteel lopen is niet de bedoeling. Ik kies het pad rechts. Aarzel nog bij het bijgebouw waar het licht warm naar buiten stroomt: zou ik niet hier moeten zijn? Ik zou het wel willen, maar loop door en beklim de oude stenen trap. Het bordes. Hoge deuren, met daarachter een nog hogere hal met een prachtig gestuukt plafond. Groots en leeg. Dat je het ziet: al die ruimte die niemand nodig heeft. Al sinds ongeveer 1650. Geen bel te vinden. Ook geen huisnummer. Ik kijk om me heen, naar boven waar licht schijnt door de vensters van de eerste verdieping. Dan, links naast de deur een bol aan de muur zo groot als een tennisbal: de belknop, realiseer ik me. Onhandig trek ik aan wat de bel zou zijn. Vaag in de verte klingelt iets.

Er gebeurt niks. Minutenlang niks. Zodat ik het weet. Dan een schim die beweegt achter het raam boven mij, die zich terugtrekt op het moment dat ik opkijk. Weer niets, wachten. En dan komt iemand naar mij toe, de lange hal door. Een vriendelijke grijze vrouw opent de deur voor mij. Ik denk dat ik fout ben en vraag of hij hier woont. Dat is zo. “Maar u kunt hem beter opbellen, dan is er meer kans dat hij open doet.”

Door de lange hal, links door de deur, over een glanzend gewreven houten trap naar boven. Hier treffen we elkaar vier maanden later, na een week Marrakesh: vier mannen, een fotograaf en drie amateurs. Allemaal op zoek naar contact. Met het leven, met mensen. Mensen fotograferen in Marrakesh. Dat mag daar, als je contact maakt. Daar zijn ze tamelijk strikt in. En ze matsen je tegelijk: het mag nog steeds in het Frans van de oude kolonialen. “Bonjour monsieur!”, “Bonjour”, “Ça va?”. Toch weten ze allemaal dat we slechts op bezoek zijn omdat we geld hebben. Dat is regel één van de bezoekregeling. En tegelijk is er zoveel echte aandacht. Wij om wat we zien, zij omdat we kijken, echt kijken, blijven kijken.

Later die avond, lopen we weer de trap af. Hij laat ons de salon zien, gelegen aan het einde van de gang. Ik loop door een veel te grote deur naar binnen. Opnieuw veel ruimte die nauwelijks gebruikt wordt. Langzaam dringt het tot me door, voel ik de kou tot in mijn botten: de armoede van deze rijkdom. Van het buiten houden. De ongezelligheid van de adel die me in de salon, aan het einde van die lange, lange gang, aankijkt. Zoals deze vrouw die aan de muur hangt tegenover de haard. Koud, rijk, en alleen. Het rijk alleen. Zij heeft het, helemaal. Haar verloren schoonheid, daar in de hoogte, is alles wat ze mij schenkt. Ze laat het zien, drukt mijn gezicht er midden in. En tegelijk deelt ze niet. Niets.

© Dirk Oegema c5-1a

Tijd om te gaan. Exit via de lange hal, de hoge deur. En dan het donker. Op de tast het stenen trapje af, de weilanden, de frisheid van deze februarinacht. Weer alleen met mijzelf. Met de leegte. Voel ik waar het leven stilstaat in mij, waar mijn kou op komt. De verdrietigheid van de mannen, van deze wereld, zo vertrouwd. De koude buiten mij, binnen mij. Ontkennen is zinloos. Wat moet ik hier? Mijn arme ego op zoek naar warmte, wat intimiteit. Gebiologeerd door die levenloze leegte. Mijn rijk alleen… En ik weet waar het leven weer beweegt in mij, ik warm word, het gaat stromen. De afstand tussen die twee, hoe precies ze elkaar opvolgen zonder elkaar ooit te raken.

© Dirk Oegema, 1 maart 2017

Tip:

Onder deze tekst kun je via ‘View all posts’ alle voorgaande columns van Dirk bekijken.

1 Reactie Het rijk alleen (Dirk Oegema)

  1. Jolanda Verburg 03/03/2017 op 15:30 #

    Hallo Dirk,

    Je hebt mij heel nieuwsgierig gemaakt naar de beelden van het kasteel, de haard, de dame aan de wand, de leegte…..

    Groet, Jolanda

Geef een reactie