Het nieuwe normaal (Chiara Sahin)

Normen zijn betrekkelijk, afhankelijk van de tijdsgeest en plek waar men opgroeit. Normen over gezondheid en de kosten van ons gezondheidssysteem zijn aan het veranderen. Een bijdrage aan de discussie over wat we normaal vinden.

Wassen met drie druppels water

Vandaag zit ik achter de computer om weer een column te schrijven. Mijn hoofd loopt over van mogelijkheden. Ik heb een keuzeprobleem. Iets dat mij niet vreemd is. Ik wil wel vaker meer dan dat ik tijd heb of dan mogelijk is gezien mijn andere verplichtingen. Er is zoveel te doen in het leven. Werkzaamheden die moeten, activiteiten die leuk zijn, nieuwe mensen om te ontdekken, zoveel dat ik het vroeger zonde vond om te slapen. Als je niet ziek wilt worden dan heb je die slaap echter hard nodig. Gewoonlijk slaap ik zo’n zes à zeven uur per nacht. Mijn moeder vertelde dat ik als kind al niet veel sliep. ’s Nachts stond ik te dansen in mijn bedje, zo wild dat ook het bedje door de kamer danste. Mijn moeder heeft wel eens met de huisarts overlegd of dat wel normaal is.

Wat is normaal? Ja, dat is een interessante vraag. Is normaal wat iedereen in jouw familie, gezin, buurt of omgeving doet? ‘Iedereen doet het, alleen ome Jan niet, die is een beetje gek in de kop’ Of is normaal wat er in de wet staat? Of wat in de kerk op de kansel wordt verteld? Normaal is betrekkelijk, afhankelijk van de tijdsgeest en het land waaruit men afkomstig is. Mijn vader heeft een boerenachtergrond. Als zevenjarige gaat hij alleen met de geiten de berg op om ze de hele week te laten grazen. Voor hem is het heel normaal om kattewasjes te doen en dan zijn oude overhemd weer aan te trekken. Voor hem geen volle waswanden omdat er drie keer per dag iets anders aan wordt getrokken. Doordat mijn vader aan het dementeren is, wast hij zich weer net als vroeger met drie druppels water met als gevolg dat hij niet altijd even fris ruikt. Ik weet waar het vandaan komt. Ik veroordeel het niet. Ik vind het wel afschuwelijk als hij ongewassen ruikt. Het is ook niet nodig omdat we stromend water hebben, een wasmachine die het werk doet en voldoende geld om de rekening te betalen. Gelukkig is er voor dit probleem een oplossing gekomen waar iedereen zich in kan vinden. Tegenwoordig komt de thuiszorg namelijk twee keer per week langs om er voor te zorgen dat hij zich gaat douchen.

Peter Holmes via Pixabay

Het nieuwe normaal in verzekeringsland

De kunst in het leven is geen oordeel te hebben over keuzes die anderen maken of wat anderen doen. Want als je overal een oordeel over hebt dan heb je het wel heel druk met anderen en niet met jezelf en de dingen die voor jou belangrijk zijn. Op wat anderen denken, doen, zeggen of vinden heb je maar beperkt invloed. Mensen denken en doen vaak toch wel wat ze willen. En iets veranderen waar je geen macht over hebt of invloed op hebt, dat kost heel veel energie met een onzekere uitkomst. Van de week lees ik een artikel in een krant over de nieuwe ontwikkeling waarbij de ziektekostenverzekering mensen beloont die 10.000 stappen nemen per dag. Het nieuwe normaal zullen we maar zeggen. Het artikel gaat vooral over blije mensen die hiervoor cadeaus ontvangen. Het artikel raakt me. Ik heb er ook een oordeel over. Meestal laat ik dit soort berichten afglijden. Deze keer blijft het hangen en ik besluit de journalist een mail te schrijven.

Ik werk erg hard om ondanks mijn progressieve spierziekte actief te blijven. Ik kan geen 10.000 stappen per dag zetten. Dat is fysiek onmogelijk. Waarschijnlijk word ik binnenkort geopereerd om mijn voet recht te laten zetten, zodat ik misschien die 10.000 stappen weer kan lopen. Cadeaus ontvangen voor iets wat een gezond mens makkelijk kan en ook natuurlijk is? Schaam je, denk ik dan. Ik werk me in het zweet om iedere dag mijn huishouden te doen, te werken, te studeren, voor mijn zoon en voor mijn dementerende vader te zorgen en dat alles met een lichaam dat gebrekkig functioneert. Als er iemand cadeaus zou moeten ontvangen dan ben ik het wel! Wat is dit voor idiote ontwikkeling dat we gezond gedrag van gezonde mensen gaan belonen? Is deze samenleving dan zo ongezond geworden dat de norm is geworden om iets wat natuurlijk is als bijzonder te gaan zien?

Schuld en boete

Tot mijn verbazing reageert de journalist op mijn mail. Ze heeft meer reacties ontvangen met dezelfde strekking als mijn mail. Ze geeft aan dat ze het artikel zo integer mogelijk geprobeerd heeft te schrijven, dat ze zich niet heeft gerealiseerd dat er ook een andere werkelijkheid is en dat ze daar voor een volgende keer rekening mee probeert te houden. Hmmm, misschien heb ik deze keer toch iemand de ogen geopend. Dat is een kleine troost, want ik vind dit nieuwe normaal toch wel erg oneerlijk. Het zorgt er voor dat hardwerkende mensen met een beperking zoals die van mij worden gestraft voor hun al dan niet aangeboren beperking. Wij krijgen geen cadeaus, geen complimenten en veel te weinig ondersteuning om als gelijkwaardig burger deel uit te maken van deze samenleving. Ook wij hebben een rijkdom aan kennis en ervaring om te delen en bij te dragen!

Pexels via Pixabay

Door ons te straffen doordat we per definitie ons eigen risico kwijt zijn voor onvermijdbare fysiotherapie, allerlei extra kosten hebben, die gezonde mensen niet hebben, zoals een traplift, aangepaste WC, aangepast bed, etc, en dan óók niet beloond worden voor gezond gedrag, da’s wel erg zuur. Laten we nog eens met elkaar praten over solidariteit en wat we daarin normaal vinden, zonder oordeel voor elkaars gedachten en met een open geest gericht op wederzijds begrip! Laten we het dan ook eens hebben over de toegestane chemische stoffen in etenswaren, verf, meubels, plastic en fijnstof die ons hormonaal systeem zodanig beinvloeden dat we voortdurend emotioneel uit balans zijn, een verhoogde kans op allerlei soorten kanker hebben of onvruchtbaar worden. Of, laten we het ook eens hebben over al die mensen die recreatief alcohol, drugs en andere middelen gebruiken en daardoor op kortere of langere termijn een belasting zijn voor ons gezondheidssysteem. Want als je alle kosten capitaliseert die veroorzaakt worden door chemische stoffen, alcohol, drugs, etc dan weet ik zeker dat er geen beloningssysteem voor 10.000 stappen nodig is om mensen gezond te doen blijven en de kosten van ons huidige systeem de kop in te drukken.

© Chiara Sahin 24 februari 2021

, , , , ,

6 reacties voor Het nieuwe normaal (Chiara Sahin)

  1. Jolanda Verburg 01/03/2021 op 19:46 #

    Ha Chiara,
    Heftig! Ik begrijp je punt.
    Helaas zijn er ook heel veel mensen die gezond zijn en toch ongezond leven of niet bewegen en daardoor weer een risico vormen voor stijgende zorgkosten. Ik denk dat het terecht is dat mensen positief gestimuleerd worden met incentive om te gaan bewegen.
    In mijn column over Dansen als medicijn schrijf ik daar ook over.
    En ja voor diegenen die dat niet kunnen is dat zuur.
    Zo zitten er altijd verschillende kanten aan de medaille.
    Toch hoop ik voor jouw gemoedsrust om daar afstand van te nemen en de focus te leggen op wat jij wel kunt en waar je goed in bent, schrijven bijvoorbeeld.
    Lieve groet, Jolanda

    • Chiara Sahin-Pisanu 01/03/2021 op 20:42 #

      Hi Jolanda, leuk dat je hebt gereageerd. Verschillende perspectieven dragen bij aan de discussie over dit ingewikkelde onderwerp. Zoveel mensen, zoveel verhalen. Los van dat ik het principieel oneens ben met een incentive, zou het een inspanningsbeloning moeten zijn die op maat gemaakt is en niet een statisch einddoel dat vast is gesteld op basis van gezonde personen. Maar goed discussie voor een ander moment lijkt me zo 🤔😁

  2. Marc 25/02/2021 op 19:26 #

    Wederom met veel interesse gelezen. Dank.

  3. M. sahin 25/02/2021 op 12:30 #

    je opent mij ook de ogen

Geef een reactie