Herfst, vijgen en de magie van een braakliggend land (Chiara Sahin)

In het leven werken we hard, zorgen voor kinderen en anderen, proberen we iets te bereiken. We gebruiken veel energie. Hoe zorgen we er nu voor dat we levensenergie aan blijven vullen en tot op hoge leeftijd overvloed ervaren?

De vijgenboom

Mijn echtgenoot en ik zijn op onze volkstuin. We zijn een week of zes niet geweest, omdat er van alles tussendoor kwam. De knoflook moet de tuin in voordat de grond hard bevroren is. En twee nieuwe struiken blauwe bessen. De herfst begint al duidelijk haar sporen na te laten ook al is het nog niet heel koud geweest. De vruchtenstruiken zijn langzaam kaal aan het worden. Er zit weinig blad meer aan. Hier en daar hangen nog een verdwaalde framboos en braam. Ik hou van fruit. Niet alleen om te eten, maar ook om te kweken. Goed snoeien, een beetje mest op de struiken in het voorjaar en er komen vanzelf vruchten aan. Het wordt niet opgegeten door slakken of konijnen zoals de sla of kleine courgetteplanten. Er zit zoveel fruit aan dat we het makkelijk kunnen delen met de vogels.

We hebben ook een vijgenboom in de tuin staan. Dit jaar zit hij vol met vruchten. Vorig jaar hebben we slechts één enkele vijg gegeten, die weliswaar rijp, maar een beetje uitgedroogd was. Als we voelen aan de vijgen zijn ze tot onze grote verrassing rijp. Aangezien er vorst is voorspeld, besluiten we alles er af te halen. Het is bij elkaar zo’n twee à drie kilo. De vijgen die we eraf halen zijn niet allemaal even mooi om te zien. Sommige lijken zelfs verrot, maar als we ze open maken zijn ze zoeter dan zoet. Wat een rijkdom! Ik verwonder me erover hoe het kan dat we dit jaar voor het eerst zoveel rijpe vijgen hebben. Misschien door de warme zomerdagen. Of misschien omdat het soms even duurt voordat bomen, zoals bijvoorbeeld pruimen, vruchten geven. Je plant een piepkleine boom in de tuin. Er lijkt jaren niets te gebeuren. En net als je op het punt staat om de boom de tuin uit te gooien zitten er ineens vruchten aan in plaats van alleen maar bloesem.

Foto van Dragan Stanojevic via Pixabay

Braakliggend land

De natuur heeft zo haar eigen ritmes. Vroeger liet mijn opa een gedeelte van zijn land eens in de vier jaar braak liggen. Doordat het land tot rust komt, de beestjes ongestoord hun werk kunnen doen in de bodem, wordt de kwaliteit hersteld en kan er het jaar daarop weer volop geoogst worden. Zo zou het eigenlijk ook moeten gaan in het leven. In Nederland werken in de leeftijd van vijftien tot en met vijfenzeventig jaar ongeveer 70% van alle mensen in een betaalde baan. Ze combineren hun baan met de zorg voor kinderen, met mantelzorg voor ouders of andere familie en doen dan ook nog vrijwilligerswerk op bijvoorbeeld de voetbalclub. Ze gaan maar door: werken, studeren, verhuizen, soms meerdere keren, een huis kopen, een relatie met je grote liefde starten, kinderen krijgen, feesten, vrijwilligerswerk, er komt geen einde aan. Tegen de tijd dat ze pakweg vijfenvijftig zijn, is het een beetje op, komt de energie in een klein, dun straaltje tevoorschijn. Ze zijn uitgeput, krijgen allerlei gezondsheidsklachten of een burnout zoals dat zo mooi heet.

Besluitloze hebberigheid

Hoe zou het zijn als we iedere vier jaar, gewoon één jaar niets zouden doen, ons ‘eigen land’ braak laten liggen? Stel je voor dat we ineens veertig uur per week zouden hebben die we kunnen besteden zoals wij dat zelf willen. Veertig uur gedurende twee-en-vijftig weken? Dat is maar liefst 2080 uur, twééduizend-en-tachtig uur! Het gemiddelde aantal uren per jaar dat studenten aan hun studie besteden ligt rond de 1680 uur. Als je zou kiezen voor studeren dan zou je dus 30% van een vierjarige studie kunnen doen. Je zou natuurlijk ook gewoon een jaartje kunnen luieren, uitslapen en Netflix kijken. Of jams maken van allerlei fruit en die verkopen op de boerenmarkt, een nieuwe taal leren, reizen of een instrument leren bespelen. Ik denk aan alle wensen die ik nog heb: basisopleiding Vertelkunst, opleiding Creative Writing of Textile Art, een jaar reizen door China, Russisch leren of harp leren spelen. Ik ervaar een gevoel van overvloed bij de gedachte, een soort besluitloze hebberigheid. Ik herinner me dat gevoel van toen ik een kind was.

Magie van het leven

Ik denk dat ik misschien acht jaar ben en nog niet alles is volgebouwd in het dorp waar ik opgroeide. Niet zo ver bij ons vandaan staat een krakkemikkig boerderijtje van vijf eeuwen oud. In het boerderijtje woont een oude gerimpelde heks die wel tweehonderd jaar oud moet zijn. Het boerderijtje heeft een deelbare staldeur. Naast de deur hangt een ouderwetse gietijzeren bel met klepel. Als je belt dan gaat na een tijdje de bovenste deurhelft open. Het vrouwtje dat best wel een beetje eng is, haalt vijf potten met gekleurde snoepjes tevoorschijn en zet het op de rand van de onderste deurhelft. Je kunt voor vijf centen of een dubbeltje een paar snoepjes uitzoeken. Het mooist vind ik de betoverde ballen die van kleur veranderen. Alleen al dat gevoel van de spannende opwinding wanneer het best wel enge heksje de deur open gaat maken, dat gevoel heb ik lang niet gehad. Het is de magie van het leven: gevoel van rijkdom, overvloed, het onverwachte, de weerstand en angst voor het onbekende dat je moet overwinnen, keuzes maken, weg uit de veilige routine, omgeving waarin je bent. Het zinderende gevoel dat je tot in je haarvaten leeft. Dat gevoel zorgt er voor dat je levensenergie door blijft stromen. Wie wil er nu leven met een piezelig, dun straaltje levensenergie?

Foto van Jeahwan Shin via Pixabay

Levensenergie gevangen in een potje

Terwijl ik mijn lijstje maak voor de boodschappen, die ik zometeen moet doen, probeer ik te bedenken hoe ik een terugkerend ‘braak’ levensjaar zou kunnen realiseren in de huidige samenleving die zo gericht is op presteren. Als ik moet wachten tot de politiek eindelijk besloten heeft om dat concept in te voeren, ben ik waarschijnlijk zelf een oude heks. Ik kijk naar de vijgen op het aanrecht. Het zijn er zoveel dat we ze nooit op krijgen voordat ze gaan rotten. Ik besluit om er jam van te maken. Jam kunnen we de hele winter door eten op brood, bij een stukje kaas en zelfs bij ijs. Levensenergie van onze vijgenboom gevangen in een klein potje. Om te delen met familie en vrienden. Ook een vorm van rijkdom!

© Chiara Sahin-Pisanu, 28 oktober 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , , , ,

2 reacties voor Herfst, vijgen en de magie van een braakliggend land (Chiara Sahin)

  1. Catharina 02/11/2019 op 12:23 #

    Voedende woorden die tot mij komen terwijl ik ziek in bed lig. Mijn potje voelde heel leeg en nu een piezeltje energie erin.Dank je wel, voortgaan in vertrouwen en dankbaarheid.

    • Chiara Sahin-Pisanu 04/11/2019 op 11:00 #

      Dank je wel Catharina voor je mooie woorden! Beterschap.

Geef een reactie