Herfst… (Geert van den Munckhof)

Een korte gedachte en een gedicht – ingeluid door de herfst – over mijn levensfase, hoe ik me daar bij voel en hoe de seizoenen daar een metafoor van zijn.

Herfst in het groen (eigen foto, ter plekke gemaakt)

Weer een seizoen voorbij. Ik ga mijn zestigste herfst in, heb ik zojuist op mijn vingers nageteld. Ik ben nog geen zestig, maar als je op 7 mei geboren bent en in je nulde jaar je eerste herfst hebt meegemaakt, dan hoef je niet alle vingers op je handen te gebruiken om te concluderen dat je op je negenenvijftigste levensjaar de zestigste herfst ingaat. Een simpele optelsom, met een uitkomst die tot denken aanzet.

Een misschien wat melancholisch stemmend begin en eerlijk gezegd voel ik me ook wel een beetje zo. Genoeg om op mijn favoriete plek in de buitenlucht dat gevoel wat te duiden. Zojuist maakte ik een typefoutje en verscheen er ‘buienlucht’ op mijn iPad-schermpje. Meteen moest ik denken aan de weersvoorspelling van gisteren, die voor vandaag regen in het vooruitzicht had gesteld. Maar niets daarvan. Droog. Vooralsnog.

Zestien lentes en pril. Het lied van Boudewijn de Groot, ‘Meisje van zestien’, klinkt op in mijn hoofd. ‘Zestig herfsten en stil’ is op dit moment mijn spontane vertaling. Ik verbaas me over het verschil in jaren en over het gevoel dat het oproept. Zes + tien. Of zes x tien. Als je er zo naar kijkt, lijkt er nauwelijks verschil. Het zit ‘m in de draaiing van het kruisje. Een 45-graden draai maakt van een doodgewone plus – ook na zestig herfsten of nog meer – van elk kruisje een liefdevolle kus…

Zestig herfsten
en dus stil
bezinnen
op wat komt

Ik hoop dat als
mijn winter is
ik dan weer
alle herfsten mis

Van lentes, zomers
alles weet
en toch niet
nog die kus vergeet

Verdraai de tekens
van de tijd
ervaar de herfst
maar zonder spijt

© Geert van den Munckhof, 1 oktober 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , ,

1 Reactie Herfst… (Geert van den Munckhof)

  1. Lenie van Schie 07/10/2019 op 07:59 #

    Enkele weken geleden was ik op een dag over non-dualiteit. Een van de sprekers, Jan van den Oever, begon zijn praatje met de zin: ‘Niemand van ons weet zijn leeftijd’. het was even stil daarna. Hij vervolgde door te zeggen dat er een getal is dat jaren uitdrukt, maar dat wij, als we werkelijk gaan voelen, dat getal vaak helemaal niet overeenkomt met hoe we ons voelen. Dan blijkt het aantal jaren in feite niets te zeggen. Ik herken dat gevoel. ik ben benieuwd of jij dat ook herkent.
    Lenie

Geef een reactie