Helaas pindakaas helemaal mezelf (Dirk Oegema)

Elke keer, wakker worden. In iets of in niets. Tot leven komen. Nader tot. Nader tot u. Nader tot U. De neiging om ter plekke beleefd te worden. Op de knieën te gaan. Omdat het groot is. En iets aan mij klein. Zo lijkt het, het kleinere in de ogen van het grotere.

Ik voel mijn openheid, na drie dagen sauna en de eerste hittegolf van 2019. Verbaas me dat ik even niet kleiner ben dan het grotere. Dat de zon nog schijnt, nog steeds. Morgen, 1 maart, gaat het definitief regenen.  Dat is uitgerekend.

Tot leven komen. Het leven in gaan. Het heilige der heiligen. Of gewoon gewoon. Alsof het bekend is. Zo vertrouwd. En zo simpel dat het niets voorstelt. Dat er niets van te maken is. Mijn drang om dicht bij het leven te zijn. Zo lang het kan, zo lang het duurt. Want dit moment is niet definitief. Nooit geweest. Dit is wat er nu is.

Vaker ben ik in het leven een beetje dood. Levenloos. Wat angst en gedachten. Een paar of een heleboel. Soms alles tegelijk. Soms veel te traag, eindeloos gerekt. De tijd, alleen maar tijd. Ik: vacuüm verpakt in mijn eigen binnenste. Alsof ik alleen mezelf ben. Helaas pindakaas, mezelf.

De zon smeult nog een beetje na in een dun-grijze lucht. De woorden komen één voor één tevoorschijn uit de schaduw van mijn hand, liggen naast elkaar op het blanco vel.

© Dirk Oegema, 1 maart 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, ,

1 Reactie Helaas pindakaas helemaal mezelf (Dirk Oegema)

  1. Jolanda Verburg 06/03/2019 op 22:50 #

    Goed gezegd, Dirk.
    Minder somber. Je kruipt uit het moeras.
    Mooi.
    Liefs, Jolanda

Geef een reactie