Geen dochter meer (Jolanda Verburg)

Hij is er niet meer. Verdriet maar ook opluchting, omdat hij niet meer kon. Verdriet omdat hij onmogelijk was. Wat eigenlijk niet uitgesproken mag worden. Zo hoort het niet, zo mag het niet. Over de doden niets dan goeds.

Mijn vader is overleden, nu ben ik geen dochter meer!

Ik heb verdriet! Niet omdat hij deze aarde verliet.

Hij was op. Hij kon niet meer en wilde niet meer. Hij hield geen eten meer binnen. Was het onbewust (of bewust) zijn manier om het leven te verlaten?

Ik heb verdriet! Niet om wat hij achter zich liet.

Een avontuurlijk leven vol streken, volledig gericht op zichzelf, niet bewust van hoe een ander dat voelt en ziet. Levend in techniek, cijfers, ratio, een masker dragend zodat je hem niet ziet.

Ik heb verdriet! Niet om zijn heengaan, maar om de puinhopen die hij achterliet.

Een gezin, kapot gebeukt, aan gruzelementen geslagen, tot as vergaan. In rouw. In pijn. Met uitzicht op nog meer ellende van wat hij achterliet.

Ik heb verdriet! Dat hij nooit meer ziet.

Toen het licht hem stilletjes aan verliet, werd het leven aan hem gepresenteerd. De antwoorden werden zichtbaar, klaar om opgepakt te worden. Klaar om de volgende stap te zetten en groei door te maken. Hij zag het niet.

Ik heb verdriet! Omdat ik hem niet heb gezien.

Hard hollend, weglopend voor verantwoordelijkheid en voor de ander. Met zevenmijlslaarzen dwars door de porseleinkast. Met diep vanbinnen een huilend, angstig kind. Had iemand hem kunnen redden? Heb ik het niet gezien?

Ik heb verdriet! Omdat hij ons in vertwijfeling achterliet.

Zijn gevoel diep weggestopt, dan kan je ook niet (aan)geraakt worden. Altijd alles onder controle. Nee, aan hem lag het niet, slechts aan de ander die hij niet ziet.

Ik heb verdriet! Omdat hij ons verried.

Want hij zag ons niet staan. En niets kan worden ontdaan van wat hij achterliet. Ons rest slechts het verdriet.

Ik heb verdriet! Niet omdat hij mij achterliet.

Maar om mijn moeder die hij verliet. Zij die hem niet bereiken kon en daardoor veel te vroeg, ongeneeslijk ziek, deze aarde verliet. Op de leeftijd die ik nu zelf heb bereikt. Daarom heb ik verdriet.

© Jolanda Verburg, 1 maart 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie