Eenzaamheid (Jolanda Verburg)

Door de zelfgekozen dood van een dierbare vriendin ben ik weer eens met mijn neus op bepaalde emoties gedrukt, waarvan ik lang dacht dat ik ze kwijt was. Het knagende gevoel van eenzaamheid.

Ik weet hoe eenzaamheid voelt. Na de dood van mijn moeder heb ik mij een tijd lang verloren gevoeld. Zij is een jaar ziek geweest. Gelukkig woonde ik in de buurt en heb ik, naast mijn meer dan fulltime baan, veel voor haar kunnen doen. Vlak voor zij ziek werd had ik mijn uitzichtloze relatie verbroken. Ondanks dat het een enorme opluchting was werd ik geconfronteerd met een leegte die ik nooit eerder gevoeld had. Mijn ex was nogal bezitterig, met als gevolg dat ik door de jaren heen mijn vriendenkring behoorlijk verwaarloosd had.

Maskers

Inmiddels waren heel wat vrienden – net als ik midden dertig – een gezin gestart, dus zaten die niet te wachten op een vriendin met zielsproblemen, als ze de noodzaak ervan al inzagen. Tenslotte had ik door de jaren heen laten zien dat ik prima voor mijzelf kon zorgen en van niemand hulp nodig had. Ik had immers een interessante baan, waarvoor ik regelmatig in het buitenland vertoefde en een goed inkomen. Maar dat mijn relatie een grote farce was hadden maar weinigen opgemerkt.

Een paar maanden na de dood van mijn moeder kwam het besef keihard binnen dat ik niet gelukkig was en dat mijn hele leven een illusie was. Op mijn werk liep ik met een masker op, knokkend om mij staande te houden in de machocultuur van de mannenmaatschappij, waar vrouwen slechts getolereerd maar nooit ‘one of the boys’ worden. En mijn privéleven had ik verwaarloosd.

Hoe verder?

Maanden heb ik lopen kauwen op ‘hoe nu verder?’ Vooral de schaamte speelde mee, want het leek of ik mijn zaakjes keurig voor elkaar had, maar achter de voordeur was het kommer en kwel. Ik moest erkennen dat ik gefaald had. De rouw om mijn moeder trof mij in het diepst van mijn ziel waardoor de façade niet langer vol te houden was. Ik ben door een diep dal gegaan, zo diep dat het op zeker moment leek of mijn hart in de bankschroef werd samengeperst.

Midden in de diepe crisis had ik een spirituele ervaring. Mijn kruinchakra opende zich en ik kwam in een buitengewoon vreedzame en helder verlichte omgeving vol van warmte en liefde. Maar in een flits was het weer voorbij. Had ik een blik in het hiernamaals gehad? Was er dan toch een betere en mooiere wereld? Maar hoe kon ik die bereiken?

Om hulp vragen

Op een nacht trof ik mijzelf aan op mijn balkon, klaar om er vanaf te springen, om weg te zweven naar die mooie liefdevolle omgeving. Maar enig rationeel besef hield mij tegen. Stel nu dat het niet lukt, tenslotte hoeft springen van de vierde en tevens hoogste verdieping niet fataal te zijn, dan lig ik daar met een hoge dwarslaesie en ben ik nog verder van huis. Dus heb ik mijn huisarts gebeld. Ik had geluk, hij had nachtdienst en nam op. “Kan je hier naartoe komen?” vroeg hij. Het heeft mijn leven gered. Ik had het aangedurfd om hulp te vragen.

Mijn dierbare vriendin heeft dat geluk niet gehad. Zij vroeg om hulp bij de GGZ maar kreeg die niet en daarom was voor haar maar één uitweg: haar eigen leven beëindigen. Even voelde het of ik gefaald had. Zij heeft namelijk zo duidelijk aangegeven dat ze eenzaam was. Ik was er voor haar wanneer zij mij nodig had, praatte met haar, belde haar en ging regelmatig naar haar toe. Maar ik kon de eenzaamheid, die waarschijnlijk veel dieper zat dan ik had kunnen vermoeden, niet voor haar oplossen. Haar radicale actie knaagt aan mij.

De wijze vrouw kwijt

Op de momenten dat ik haar mis voel ik zelf eenzaamheid. Wij waren zo verbonden met elkaar, vrouwen onder elkaar, een woord was genoeg om elkaar te begrijpen. Ik was er niet alleen voor haar maar zij ook voor mij. Bij haar kon ik even afstand nemen van mijn gezin, van de mannelijke energie in huis. Bij haar kon ik mijn frustratie over de onverschillige, door macht- en geldgedreven maatschappij met al haar misstanden en onderdrukking kwijt. Met haar kon ik praten over het onzichtbare, het onbeschrijflijke innerlijk weten, de kracht van het universum, ons hogere bewustzijn, daarin begrepen wij elkaar.

Ik zie zo helder voor mij hoe verknipt onze samenleving is, waarin ieder voor zich leeft en waar de verbondenheid verloren is gegaan in de zucht naar geld, macht en persoonlijke ontplooiing. En toch is deze wetenschap, dit inzicht, wat we nodig hebben, dit is het leerproces waarom wij hier op aarde zijn. Maar vaak slaat de twijfel toe over de zware taak die ik te doen heb. Ben ik wel krachtig genoeg om mijn eenzame strijd tot een goed einde te brengen?

Eenzaamheid overwinnen

Tijdens het schrijven van deze column kwam ik toevallig (wat is toeval?) een stukje tekst tegen van de Ierse priester, dichter en filosoof John O’Donohue (1956-2008):
“Als u vertrouwen hebt in uw eigen eenzaamheid of er iets van verwacht, wordt alles wat u moet weten u geopenbaard.”

Zijn boodschap, verwoord in zijn boek Anam Cara, is dat wij juist in eenzaamheid kunnen vinden wie wij werkelijk zijn en waar wij naar op zoek zijn. Door de aanvaarding van de eenzaamheid kunnen wij onze ziel herscheppen en bevrijden. In de wedergeboorte ligt de heelwording en de terugkeer naar de eenheid.
Dat geeft mij gelijk weer houvast, immers in mijn diepste moment van eenzaamheid ooit, kreeg ik een glimp te zien van waar we vandaan komen en weer naar terug zullen keren.

© Jolanda Verburg, 1 december 2017

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!