Een zonovergoten Pasen (Lenie van Schie)

Het is donderdag in de Paasweek, witte donderdag. Ik zit op mijn meditatiekussentje buiten in de zon, een koele bries rond mijn gezicht. Ik focus me: zitten, gronden, ademhaling. Ik heb mij voorgenomen om eindelijk weer eens te mediteren.

Witte Donderdag

Afstemmen op Jezus is in deze week niet zo moeilijk. Ik zie hem staan in een wit kleed, zijn gespreide armen nodigen de mensen uit. ‘Kom, neem deel aan het Avondmaal’. In mijn geestesoog zie ik het beeld van Christus de Verlosser dat de kust in Rio de Janeiro domineert. Maar zover is het nog niet. Of toch? Was hij altijd de verlosser, ook al voor zijn dood?
Het volgende moment voel ik dat uiterlijk beeld in mijzelf aanwezig. Ik voel mijn voeten die diep in de aarde staan en hoog boven mijn hoofd komt een lichtstraal naar beneden vallen. Ik kan voelen hoe die straal door mij heen gaat en de Aarde raakt. Het volgende moment word ik een struik die brandt. Het is slechts een beeld, ik voel geen hitte. Wel ga ik gevoed de dag in. Ik ga nog twee cliënten zien vandaag en dan heb ik een week vrij.

Goede vrijdag

Weer zit ik in de ochtend op mijn kussentje. Vandaag wordt Jezus voor de hogepriesters geleid, gemarteld, bespot en gekruisigd. Zijn gezicht draagt al de doornenkroon, met bloed besmeurd. Zo zag ik hem ooit op een witte muur in een café in Groningen. Tijdens een emotionele crisis in mijn leven kwam hij zomaar tevoorschijn, als uit Niets. Hij vertelde me dat doodgaan niet erg is, dat het om de liefde gaat.
Ooit als kind had ik in hem geloofd, was hij mijn vriend. Maar met de kerk had ik ook hem achter me gelaten. Ik wilde Hem niet terug, ook niet in die crisis, maar hij dacht daar anders over. Hij wilde mij wel terug. Het werd een zoektocht die al meer dan twintig jaar duurt en ik verwacht niet dat deze ooit nog ophoudt.
Nu lees ik op zijn gezicht alleen maar vrede. Zijn ogen ontmoeten de mijne en kijken tegelijkertijd naar mijn hart. Dat hart van mij reageert, een open gloeiend warme ruimte. In veel beelden die van hem zijn gemaakt, wijst hij met zijn linkerhand naar zijn hart. In mijn geboortedorp stond ooit, van grijze steen, een meer dan levensgroot beeld van hem, zittend op een stoel. In al die beelden prijkt zijn hart altijd in het midden van zijn borst. Het heeft de vorm van een hartje en is altijd omgeven met een stralenkrans.

Later in de ochtend loop ik door de zonovergoten tuin. Ik verwonder me over de tere blaadjes aan de takken van de Japanse esdoorn, diep donkerrood tegen een blauwe lucht, blijf even staan bij de Ginkgo biloba die ik vorige week in mijn Japanse tuin heb geplant. Iemand vertelde me dat het een tempelboom is. De Wikipedia, waar ik de naam nog eens opzoek, zegt me dat het een Japanse notenboom is.

Koopkracht

Nog later loop ik door het winkelcentrum van Meppel. Om half elf in de ochtend is het al vol met winkelende mensen. Ik ga een winkel binnen waar ze in India opgekochte antieke spullen verkopen. Ik vind een stenen mandala in een ijzeren zetting. Ik laat hem staan. In de ANWB winkel, ooit een zaak waar ze vooral kaarten verkochten, puilt het uit van de kledingrekken. Men is druk bezig dozen uit te pakken en de kaarten over Nederland staan nagenoeg onvindbaar achterin. Het groene boekje van de natuurkampeerterreinen verkopen ze niet meer, daarvoor moet ik bij de Bruna zijn. ‘Waarom niet?’ De vrouw achter de kassa haalt haar schouders op.
Ik loop naar buiten, een kaart van Overijssel in mijn tas, op zoek naar de Bruna. Door microfoons in de straten klinken reclameboodschappen. Winkels stallen hun waren uit op straat, mijn innerlijke tevredenheid wankelt. Realiseert niemand zich meer dat het Goede Vrijdag is? Gisteren trok The Passion opnieuw duizenden bezoekers en hoeveel mensen volgden het niet op de buis? Leeft Jezus of is hij dood?

Maar hoe vaak heb ook ik de goede week doorgebracht zonder er veel meer dan een seconde aandacht aan te geven? En ja, wat betekent het leven van Jezus eigenlijk in deze tijd? Wat maakt dat The Passion zoveel bezoekers trekt en nog veel meer mensen het volgen op de buis? Dat er zoveel mensen naar de Mattheüspassion gaan? Wat is het dat ons hier trekt?

Vrede

Die middag zit ik in de schaduw bij mijn kleine Ginkgo boom op een kussentje. Het is bij drieën, het moment dat Jezus sterft. Ik voel vooral een diepe vrede en stilte. In de avond ben ik met mijn buurvrouw in het kerkje in Havelte; een samengesteld koor zingt een verkorte versie van de Mattheüspassion. De kerk is tot de laatste plaats bezet. Ik voel Jezus in mijn hart dat zich alsmaar verder opent.
De twee paasdagen die volgen is het vooral rustig in mijn hart. Elke ochtend zit ik op mijn kussentje in een zonovergoten tuin waar de knoppen van de Wisteria aan het zwellen zijn en de Japanse esdoorns opnieuw hun knoppen ontvouwen, hun teerheid tonen aan de wereld. Vogels vliegen druk heen en weer, pikken langs de vijverrand aan het mos dat zich daar verzamelde en dat nu nestmateriaal wordt. Andere zijn op zoek naar voedsel voor hun partner die al op de eieren zit. Ik zie de eerste zwaluw in de lucht.
Deze dagen zijn ook voor de tuin. Ik dreg vuil uit de vijvers, geef de groenteplantjes water; kwetsbaar zijn ze nog, zo jong en het is zo droog. Ik drink een borrel met de buren die uitloopt op een etentje.

Op reis

Op Paasmaandag pak ik de laatste spullen in mijn camper, ruim mijn huis op en vertrek naar de Twente. Ik vind een leeg en stil plekje op het natuurkampeerterrein in Beuningen vlak bij Denekamp, vlakbij de Duitse grens. Een uur later zit ik op de fiets; de zon is warm maar er staat een harde wind. Tal van e-bikers rijden me voorbij. Ik volg het pad langs de Dinkel, dat meeslingert met haar meanderende bochten.

Zonlicht door de hoge kruinen van de bomen, werpt lichtvlekken op het pad en de struiken. Het blauw in de lucht weerspiegelt in het water van het riviertje. Ik rust uit bij de watermolen waar ik nog net een tafeltje bemachtig tussen tal van mensen die met fiets en auto deze plek ook hebben weten te vinden. Aan de overkant van het water ligt een landgoed met een aangelegde tuin. Voor 3 euro mag je daar wandelen. Het is er stil.
Die avond slaap ik met de achterklep open, met mijn hoofd in nachtlucht, in het geluid van snuivende paarden in het aangrenzende weiland en het kreunen van de takken in de wind. Ik slaap diep, word na een paar uur wakker, en schrijf aan het derde hoofdstuk in mijn boek. Tot ik opnieuw in slaap val.

Vredig

Opnieuw op de fiets en nu nagenoeg alleen op de weg. Het paasweekend zit erop, de e-bikers zijn aan het werk, slechts een enkele tractor die mij inhaalt. Ik ben weg, weg van huis, weg van verplichtingen, weg van het journaal en het wereldnieuws. Alleen met tal van kleine kapelletjes die langs de rand van de weg staan, uitdrukking van menselijke devotie.

Alleen met honderd schakeringen groen van bomen en weiden onder een strakblauwe lucht. Landschap dat is ontdaan van elke hectiek en hier lijkt weg te dromen. Ik droom mee, met mijn gedachten en gevoelens, met lezen en schrijven. Het leven wordt er simpel van en dat diepe gevoel van vrede blijft me bij. Terwijl ik naar het Lutterzand fiets, schrijft mijn hoofd de zinnen voor deze column.

Als deze column op de site komt is het 1 mei. Het feest van Beltane waar de vruchtbaarheid en de vrijheid van de seksuele liefde wordt gevierd.

© Lenie van Schie, 1 mei 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

1 Reactie Een zonovergoten Pasen (Lenie van Schie)

  1. Jolanda Verburg 01/05/2019 op 11:01 #

    Ha Lenie,
    Zo mooi hoe jij zowel de Keltische als de Christelijke cultuur met je meedraagt en met elkaar verbindt.
    Twee levensvisies, denkrichtingen die, als je het aan diep gelovige christenen vraagt, haaks op elkaar staan.
    Liefs,
    Jolanda

Geef een reactie