All-Inclusive (Lenie van Schie)

‘Wat hebben de verkiezingen van Trump te maken met ‘Aarde Spreekt?’ Alles. Leven is all-inclusive. En als ik in de donkerte van deze wintermaanden bij Aarde te rade gaat en haar reactie peil, dan glimlacht ze. Hier en nu komt de waarheid over de wereld naar buiten. We kunnen de werkelijkheid niet langer negeren.

Donkere dagen

“Dan maar echt leven, met alles erop en eraan.” Het was de laatste zin van mijn vorige column, geschreven vanuit het perspectief van het kwetsbare leven op Aarde. Als we hier echt willen zijn, dan kunnen we niets uitsluiten. En dat is misschien wel de grootste levenskunst.

Lenie - tekst van Rumi

Er is een nieuw jaar begonnen op Aarde. In onze telling zijn we aangekomen in het jaar 2017. Luidt dit getal een nieuwe periode in op de wereld? Het is wat sommige kranten kopten in de nasleep van de Amerikaanse verkiezingen waar de – in de ogen van velen – meest onwaarschijnlijke man tot president gekozen is. Dient zich op Aarde een nieuw tijdperk aan? Een tijdperk van polarisering?

Verslagenheid

Het ligt al weer even achter me, maar toch kan ik me het nog goed herinneren, het gevoel van verslagenheid dat ik in de eerste dagen na de verkiezingen ervoer. En daarin ben ik niet alleen. Ik spreek mijn vriendin in Californië en de shock onder veel Amerikanen is groot. De verslagenheid begint bij mij geleidelijk aan te veranderen in een gevoel van loslaten, van overgave. Ik kan niet voorkomen dat er polarisatie plaatsvindt en haat, nog meer scheiding en afgescheidenheid, nog meer pijn en lijden. Ik kan niet voorkomen dat dit op Aarde plaatsvindt, hoezeer het me ook raakt. Mijn verslagenheid verglijdt in gelijkmoedigheid.

Lenie - Aan de kust bij Bloemendaal

Een paar dagen later zit ik tegenover Chris, mijn vriend en medeschrijver in dit collectief aan een tafeltje in Parnassia, een uitspanning aan de kust bij Bloemendaal. We hebben een wandeling langs het strand en door de duinen achter de rug en wachten tot onze lunch wordt gebracht.
“Ik ga in mijn volgende column over de Amerikaanse verkiezingen schrijven.”
Hij kijkt me aan. “Wat hebben de verkiezingen met ‘Aarde Spreekt’ te maken?” vraagt hij mij.
“Alles”.

Waarheid

Het is een boude uitspraak. Hij voldoet aan het principe van ‘all-inclusiveness’, maar het is in het terugkijken dat ik begrijp wat Aarde hierover te zeggen heeft. En het is een geleidelijk proces.

Ik herinner me nog goed een zacht gevoel van liefde en vreugde dat zich in mij manifesteerde. Het lag daar in de diepte onder de schok en de onzekerheid over een nabije toekomst met een man als Trump aan de macht. Aanvankelijke verbazing over dit gevoel verandert in inzicht wanneer ik hier iets begrijp. We ontdekken het samen. In een skype-ontmoeting met mijn Californische vriendin realiseren we ons dat, wat al jaren in de schaduw aanwezig was – een toenemende onvrede over de ontwikkeling in de wereld van ‘het Westen’ – nu in ieder geval zichtbaar wordt. ‘Het Volk’ sprak met de Brexit, het spreekt nu in de VS en wellicht straks in Europa. De verkiezingen laten waarheid zien en waarheid, dat is altijd iets om blij van te worden.

Het is een bizarre waarheid, dat wel!

Lenie - Wie is 'het volk'?

In de kranten die ik in deze dagen uitspel wordt gesproken van het ‘Trumpisme’, ‘Een nieuw tijdperk dient zich aan’. Maar is dat zo? Macht en scheiding, onderdrukking en overheersing zijn bepaald geen nieuwe verschijnselen in onze wereld. Niet alleen in het zogenoemde radicale rechtse kamp, ook aan de zogenoemde linkerzijde hebben macht en geld de overhand gekregen boven gelijkwaardigheid en verbinding.

Neoliberalisme

Ik lees het in Trouw, mijn weekendkrant, en in artikelen in De Correspondent. Het roept bij mij beelden op van mannen in pakken, die over de hoofden van de bevolking heen de dienst uitmaken. Een arrogante mannelijke burgerij die een equivalent vormt voor de machtige Europese vorsten. En mijn intuïtie blijkt te kloppen.

‘Neoliberalisme,’ zo lees ik in de Wikepedia, ‘betekent vanaf de jaren tachtig [LvS: de tijd waarin Jesse Klaver het economisme plaatst], het internationaal overheersende economische beleid in de kapitalistische wereldeconomie. Dit laissez-faire-achtige beleid wordt gekenmerkt door privatisering, bezuinigingen op sociale voorzieningen, deregulering, vrijhandel en vermindering van de overheidsuitgaven om zo de rol van de publieke sector te verkleinen.’ 

Waar, zo vraag ik mij af, zijn de waarden gebleven van die veel geroemde franse revolutie. Wat is er over van vrijheid, gelijkheid en broederschap?

Lenie - Afbraak van de publieke sector

Macht denkt alleen aan zichzelf

Macht blijkt telkens opnieuw de grote verleider te zijn. Ze ligt aan de basis van de Westerse cultuur, die zo’n slordige 5000 jaar bestaat en zijn begin vindt in de vestiging van een samenleving die vrouwen tot minderwaardige schepsels maakte. Een dergelijk dominante factor met zo’n lange levensduur schakel je niet zomaar uit. En macht is verslavend. Macht verandert de structuur van de hersenen, doet voortdurend verlangen naar meer en maakt dat mensen zich niet meer kunnen inleven in het leven van anderen. En dat blijkt voortdurend: macht denkt alleen aan zichzelf.

‘De revolutie komt na Trump’

Dit is de titel van een artikel van Willem Schinkel (1). ‘Trump,’ aldus Schenkel, ‘is de culminatie van een politiek die jarenlang de dienst heeft uitgemaakt (…) en publieke voorzieningen heeft uitgehold. En het heeft de verantwoordelijkheid voor het economisch welzijn van mensen, en voor de risico’s die mensen lopen, geïndividualiseerd. En (…) schuld en toekomstig financieel kapitaal zijn (steeds sterker) een manier geworden om verdere neoliberale ‘hervormingen’ door te voeren.’

Langzaam dringt het tot me door. Het is bewust beleid, in gang gezet en gehouden door – ik kan er niets aan doen – mannen in pakken. Door mensen met een heel goed inkomen, een mooi huis, goede sociale contacten, alles allemaal goed geregeld. En zij bepalen wat goed is voor alle anderen. Het gaat niet om mensen, het gaat om kapitaal.

Een wake-up call

Ik kijk door de grote ramen van mijn woonkamer naar buiten. Een wirwar van kale takken reikt tot hoog in de grijze lucht, het groene gras glimt van het vocht, de borders van mijn tuin liggen bruinig en bezaaid met blad te wachten. Het is winter. Aarde is stil op deze winterochtend.

Lenie - Mijn tuin in de vroege ochtend

Maar als ik, aan het einde gekomen van deze column, mijn aandacht naar binnen richt en op haar afstem, dan voel ik blijdschap, en een zachte warme liefdesgloed. Er komt een glimlach op mijn gezicht. Ik begrijp. Deze verkiezingen zijn een wake-up call. Dit is wat Aarde doet glimlachen. Hier, voor deze beweging, kunnen we onze ogen niet meer sluiten.

© Lenie van Schie
1 januari 2017

(1) Willem Schinkel: De Revolutie komt na Trump, in De Correspondent, half november 2016

3 reacties voor All-Inclusive (Lenie van Schie)

  1. Albertine 10/01/2017 op 20:10 #

    Dank je wel Lenie, mooi.
    Ik las je column en herinnerde me een soortgelijke ervaring ergens na de verkiezingen in de VS en voor kerst.
    Ik zat op de bank te denken/piekeren over de uitslagverkiezing/Trump, de mensen om hem heen, wat de impact zou kunnen zijn. Als vanzelf keek ik naar buiten, zag dat het prachtig weer was. Een schitterende zon, heel mooi licht weer. Wat jij omschrijft, heel zacht, liefdevol, heel sterk, een gloed kwam ook bij mij binnen. Veel sterker dan Trump kwam in me op. Ik ben er steeds, ik blijf voelde ik dat Aarde duidelijk maakte. Als dat het een periode op de kiezen bijten is, maar het komt goed.
    Ik herinner me nu ook weer dat ik ‘gevonden had’ hoe ik met de situatie ‘in de VS’ om kon gaan. Ik voelde een wens goed voor Aarde te zorgen en het zette me aan het denken over wat dat voor mij inhoudt. Dat ik daarmee door wil gaan, in wil blijven leren, m’n leven lang. Het was bijzonder voel ik nu weer, de ervaring deed me enorm goed en jouw reminder/wake-up call!

  2. Jolanda Verburg 08/01/2017 op 22:54 #

    Helemaal eens, Lenie.
    De wereld heeft een Trump, een Poetin, een Erdogan, een Wilders en al die andere mannen nodig om eindelijk te gaan zien wat er mis is in de wereld.

    • Lenie van Schie 11/01/2017 op 09:50 #

      Ja Albertine, dank voor je reactie. Ik voel met je mee: Aarde en liefde voor al het leven is uiteindelijk de sterkste kracht.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!