Een sprookje (Anja Tekelenburg – Gastschrijver

Afgelopen zomer waren wij op rondreis door IJsland. In IJsland gelooft een groot deel van de bevolking in elfen en trollen. Terwijl we door het landschap rijden begrijp en voel ik dat bijzonder sterk als gevoelig mens en natuurcoach.

Het landschap is ruw, kwetsbaar, onherbergzaam, teder soms, kortom indrukwekkend. Er groeien planten en dieren die nergens anders groeien of leven en die zeer gevoelig zijn. Dat maakt het levende landschap zo kwetsbaar voor toeristische overbevolking.

In gestold lava (bij o.a. watervallen) herken ik de trollen. Onder steenheuvels in het groen wonen her en der elfen. De elfen helpen het land ontginnen, planten te laten groeien. Die afwisseling tussen ruwe lava en steenlandschappen, met groen en vruchtbaar akker- en tuinbouwland, maken dat de elfen in IJsland meer dan bij ons, hoorbaar, voelbaar en zichtbaar zijn.

Bij een Vissersplaats aan de Oostkust, ergens aan het einde van de wereld, is een elfenburcht. Het is guur, mistig en koud. De onherbergzaamheid enerzijds en de liefdevolle sfeer rond de elfenburcht anderzijds, doen iets met mij. Terwijl ik daar sta en de sfeer van de plek tot me door laat dringen, zie ik de oorlogsrestanten aan de haven, de onherbergzaamheid en tederheid op de burcht, het berglandschap rondom, de oceaan voor mij. Het is een onvergetelijke ervaring. Thuis inspireert dit mij tot het schrijven van een sprookjesgedicht, waar ik zelf aan deel neem:

Er was eens een elfenkoningin,
ze verloor haar inspiratie door mensenvoeten
die kwamen wroeten in haar leefgebied.

Nu overziet ze het geheel en weent tragedie-tranen.

We wanen ons in sprookjesland waar oorlog
en vertekende machtsverhoudingen
gespannen voeten, veren en geweren in actie brengen.

 De elfen mengen zich niet in de strijd, lijden zacht
in steenheuvels aan de watervloed, warme golfstromen
sturend, turend naar het leven in en om het waterfjord.

 Op een mooie lentedag komt er een kind spelen
alleen
het wil met bloemen en mieren het leven delen.

 De elfenkoningin ziet en geniet,
ze komt tot ontwaken
maakt haar volk wakker en vraagt hen te dansen
cirkels van licht op ogen en voeten,
handen landen op de kruidenbuidels.

De elfen ontwaken
maken zich gereed voor een liefdesdans
in het veld
ze dansen traag en zingen zacht het Welkomslied.

Welkom kind, hier vind je alle ruimte en respect
die jij verdient. Jij bent onze kleine dierbare vriend.

 Het kind voelt de genegenheid, breidt zijn speelveld uit
verstilt en rilt van verwondering.

 Niet wetend wat het hoort of ziet
voelt het meer dan het weet
vergeet de pijn en leeft…

© Anja Tekelenburg, 1 februari 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

2 reacties voor Een sprookje (Anja Tekelenburg – Gastschrijver

  1. Lenie van Schie 28/02/2019 op 08:55 #

    Dag Anja,
    fijn om je als medeschrijver te ontmoeten. Ik reis ook vaak door landschappen, ben gevoelig voor de energie van verschillende plekken maar zag nooit elfen en trollen. En dan mijn vraag die je wellicht niet kunt beantwoorden: hoe doe je dat, trollen en elfen zien. Kun je daar wat over schrijven? Hoe je tot dit vermogen hebt ontdekt en wat het met je doet?

  2. Leontine 04/02/2019 op 20:18 #

    Prachtig verhaal *)

Geef een reactie