Een Pelgrimstocht (Lenie van Schie)

De zon is warm op mijn huid, de wind is zacht en koel, het water in de bergrivier stroomt met geweld naar beneden. Het kolkt, wit schuim op transparant grijs-groen water. Alsof het licht geeft.

Helgeland

Mijn nacht was kort hier aan de kust net ten noorden van Trondheim. Het paddenstoelenmeisje was er weer en ze was behoorlijk in de war. Ze is een van mijn innerlijke kinderen; ik schreef over haar in mijn vorige column. Zo kwam het dat ik al vroeg in de ochtend op weg was, terug naar de E6 en op naar het noorden.  Bij Majavatn ben ik afgeslagen, heb ik de Villmarksveien genomen, een binnenroute door Helgeland. Nu zit ik op een eilandje midden in een bruisende rivier. Ik praat met de berkenbomen. Stil en mooi staan ze hier, hun dikke witte schors is hier en daar geschilferd en is bekleed met korstmos.

Wat weten we eigenlijk van de wereld?

Wat weten we eigenlijk van de wereld, wat weten we eigenlijk over de berken die hier op dit eilandje staan en fluisteren. Wat weten we van de wijsheid van het water, de granieten rotsen die voor alles een bodem vormen? Wat weten we eigenlijk van hun bewustzijn? En van de mossen die onder mijn voeten groeien, de dode blaadjes tussen het groen van de vetplantjes? Wat weten we eigenlijk echt van Aarde? We kunnen planten determineren, de kwaliteit van het water bepalen, maar wat weten we echt?

Terwijl de rivier maar doorstroomt is het alsof ik haar hoor spreken, maar ik kan haar taal niet verstaan. Als ik opkijk zie ik met gras en berkenbomen begroeide flanken met daarboven een veel hogere top, kaal en met sneeuw. Het is er, is aanwezig, zomaar. We kunnen ervan genieten, van die schoonheid. Er is iets dat ons raakt. Buitenleven is in. Steeds meer mensen zoeken de natuur op. Kennelijk vinden we hier iets wat ontbreekt in ons dagelijks bestaan. Rust, ruimte, adem. Maar er is veel meer, er is bewustzijn, aanwezigheid.

Op een zonovergoten dag als deze is de natuur alleen maar fijn…

Op een zonovergoten dag als vandaag, waar de contouren nog steeds de scheidslijn aangeven, is de natuur alleen maar fijn. Ik voel me verbonden zonder dat ik mijn identiteit verlies. Het is een ander verhaal als in een donkere nacht of in mijn halfslaap het kind met het paddenstoelenhoofd tevoorschijn komt. In haar manifesteert de natuur zich vaak als kolkende watermassa’s en vernietigende aardverschuivingen.

Evil Spirits

In sommige oude culturen werden deze manifestaties toegeschreven aan boze Goden, in andere aan draken en slangen uit de onderwereld. De Vikingen gebruikten draken juist om de ‘evil spirits’ de baas te blijven. In bekende mythen bewaken draken ook schatten. Zo’n draak had mijn paddenstoelenhoofd destijds goed kunnen gebruiken. Dan was ze vast meer intact gebleven; had ik haar kwaliteiten nu beter gekend. Maar helaas, een draak was niet voorhanden.
Dat er genoeg ‘evil spirits’ zijn in onze moderne wereld, daar hoeven we niet lang over na te denken. Alleen al de grote aantallen kinderontvoeringen, de kinderporno en verkrachtingen, laten zien hoe ‘evil spirits’ er in deze tijd uitzien.

Maar wat is nu precies het kwade? En waar komt het vandaan?

Ik zucht. Het antwoord: ‘De kwaadheid komt door de patriarchale cultuur’, is al lang geleden als te simpel door mij van de hand gewezen. Het klopt dat deze cultuur, waarin we al zo’n 5000 jaar leven, zijn wortels kent in de overmeestering en verkrachting van vrouwen. Maar waar komt dan die behoefte vandaan om te overmeesteren, om te verkrachten? Dat onze dierlijke ziel daarvan de oorzaak zou zijn, is me ook te simpel; dieren doen dat niet met elkaar. Die zijn veel beschaafder. En ik wil er niet aan dat de mens in zichzelf slecht zou zijn, of primitief. Juist de zogenoemde ‘primitieve’ volkeren hebben vaak vredelievender samengeleefd dan wat wij vandaag de dag elkaar aandoen. Van de Aboriginals is bekend dat er alleen sprake was van strijd in geval van schaarste. Wordt de wereld te vol? Is dat wat er aan de hand is? Zou het beter worden als de draken terugkomen en weer deel uit gaan maken van onze wereld?

Het ruisende water haalt me uit mijn overpeinzing. Ik kom in beweging.
Uren later, na een lange wandeling en nog een autorit, vind ik een prachtige slaapplek langs een stille weg en omzoomd door berkenbomen. In het noorden pieken besneeuwde bergen; ze heten Snauryggen, wat ‘sneeuwbergen’ betekent. Leeg, niets, alleen de stenen en de berken, een plasje, lucht, een vogel en de bergen, daarginds in de hoogte de ‘eeuwige’ sneeuw. Hoe eeuwig die sneeuw is, moeten we nog maar afwachten…. Het is een gedachte voordat ik in slaap val. Ik laat hem gaan en nestel me in de stilte van de berken.

Een pelgrimstocht

Een pelgrimstocht. Het woord gaat door me heen als ik de volgende ochtend de bochtige weg volg, omhoog en weer omlaag, naar links, rechts, rechtdoor, de volgende bocht. Ik val samen met het asfalt, de auto volgt de cadans van de weg, ik de cadans van de beweging. Ik word de weg.

Het is er maar één, maar één weg, geen afslagen hier, geen keuzes. Wat zich aandient, dient zich aan. Ik, er is nog steeds een ik, kan kiezen om te stoppen of door te gaan. Want er zijn plaatsen waar ik kan stoppen, waar ik de auto kan parkeren. Mooier en minder mooi, voorkeuren zijn er nog steeds.

Langs de oevers gepolijste rotsen

Een hele mooie plek is Strommen. Ik stop en maak er foto’s, drink een kopje koffie, stop mijn afval in de bak, ga naar de wc. Alles is voorhanden. Het is nog vroeg. Er waait een koude wind en er hangen veel wolken boven besneeuwde toppen. Ze weerspiegelen in een glanzend wateroppervlak, berimpeld door de wind. En langs de oevers overal die kleine witte berken en door het water gepolijste rotsen.
Even kom ik in de wereld van huizen en mensen, als ik linksaf de 608 opga, terug naar de E6, maar dat duurt niet lang. Opnieuw die stille leegte. De dichte wolken moeten het afleggen tegen de warmte van de zon, meer blauw, kleinere witte wolken in de lucht. En water, alsmaar water, vogels, alsmaar vogels. Een snelstromende waterval en dan ineens een stil ven, gras en mos, stille waterplekken.

Bij Korgen, neem ik de E6 naar Mo I Rana en dan gaat het door naar het westen, op naar de kust.

Helgelandskysten

De meest spectaculaire routes trekken de meeste bezoekers en waar ik eerst samenviel met weg en landschap, kan dat hier alleen als ik de auto parkeer. Ik vind zo’n plek, een bijzondere. Het zou een prachtige overnachtingsplek kunnen zijn als ik daar aan toe was, aan rust en slaap. Een lange, geasfalteerde parkeerplaats, van de weg gescheiden door een wal en wat struikgewas, ligt hier direct boven de kust. Er staan strak vormgegeven betonnen banken met tafels langs het asfalt en op de rotsen en een trap leidt naar beneden naar het water. Mensen hebben hun campers geparkeerd langs de rotsen, tafeltjes en stoeltjes naar buiten gebracht, ontmoeten elkaar en wisselen kaarten en routes uit. En er is een prachtig vormgegeven toiletgebouw. Scandinavisch design in haar perfectie. Natuur en vormgeving gaan naadloos in elkaar over. 

Hier, zittend op stevige grond, kan me niets gebeuren.

Ik klim langs de trap naar beneden. Een stralende zon schijnt over een gladde, blauwe zee en aan de horizon rijzen de grijze contouren van rotsen op uit het water. Hoog omhoog, sneeuw op hun toppen. Ongenaakbaar, onverstoorbaar. Ik zoek een plek op de rotsige grond aan de waterkant, laat de zon mijn gezicht verwarmen, de wind door mijn haren spelen, snuif de zilte lucht op. Mijn ogen zwerven weer; van eiland naar zee, naar de lichtgrijs uitgebeten rotsen met hun donkere randen aan de waterlijn, naar het lichtgroene, bruinig zwarte, hemelsblauwe van het water, naar die strakke lijnen van tafel en bank die opgaan in het graniet van de rots, daar thuis lijken te horen en toch zo anders zijn.

Wat is de kleur van water eigenlijk? En hoe kan het dat op een plek water zoveel kleuren tegelijkertijd kan hebben? Het schijnt te maken te hebben met de algen in het water, de stoffen in de zee….

Ik zak weg, dieper weg in mezelf. Het paddenstoelenhoofd neemt me over en ik laat haar toe. Hier, zittend op stevige grond, dicht bij het water van de zee en gehuld in weidse luchten, hier ben ik veilig. Hier kan me niets gebeuren. Zo kan ik haar beter leren kennen. 

©Lenie van Schie, 1 februari 2018

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!