Een nieuwe economische werkelijkheid (Jolanda Verburg)

Ons huidige economisch systeem is over zijn hoogtepunt heen. Het moet anders. Maar veranderen is lastig. Moeten we misschien onze gehele samenleving opnieuw uitvinden?

De economie draait weer op volle toeren. Veel mensen halen opgelucht adem omdat de crisis die in 2008 begon weer bezworen is. Maar in euforie vergeten wij snel. Voor de jongere generatie was het behoorlijk schrikken dat er zoiets was als een crisis, na de wereldwijde bloei tijdens het neoliberale tijdperk van de jaren ’90. Begin van het nieuwe millennium ontstonden de eerste haarscheurtjes waarna eind 2008 de wereldeconomie implodeerde.

Ons economisch systeem is nog steeds verre van gezond. Dat het nu weer even goed gaat betekent niet dat we achterover kunnen leunen. De kloof tussen arm en rijk wordt nog ieder jaar groter. Het is niet te bevatten dat de helft van de wereld in bezit is van slechts een handjevol mensen. Immers ieder mens dat geboren wordt heeft recht op een stukje van de aarde om te kunnen bestaan. Helaas is dit een utopie geworden.

Parallelle economie

Een paar jaar geleden gaf ik een lezing over de tekortkomingen van ons economisch systeem, hoe kwetsbaar wij daarin zijn en hoe het anders zou kunnen – mijn geliefde stokpaardje. Na afloop kwam een vrouw naar mij toe en na een korte kennismaking kwam ze gelijk ter zake en vroeg: “Heb jij weleens de boeken van Anastasia gelezen?” “Nee,” zei ik “nooit van gehoord.”

In mijn lezing had ik verteld dat als we ons economisch systeem willen veranderen we met iets nieuws moeten komen. Daarbij moeten we vooral geen energie steken in het afbreken van het oude, maar in de ontwikkeling van een nieuw parallel systeem. En dat zo succesvol moet zijn dat iedereen vanzelf met ons mee gaat doen, waardoor het oude systeem langzaam doodbloedt.

Anastasia – vrouw uit de taiga

Ik, de boekenwurm, moest bekennen dat ik iets niet gelezen had. Natuurlijk was ik gelijk geïnteresseerd. De vrouw die mij wees op Anastasia vertelde dat het ging over de bouw van nieuwe gemeenschappen en dat het voor mij het onderzoeken waard was. Er ging een jaar voorbij toen ik wederom door iemand op de boeken van Anastasia werd gewezen. Een man dit keer, zei dat hij enorm gegrepen was door de inhoud die anders is dan alles wat hij ooit gelezen had. Het ging over een hoog spirituele vrouw in de bossen van Siberië.

De afgelopen paar jaar ben ik druk aan de slag gegaan om mijn eigen permacultuur landschap te ontwikkelen, als experiment voor een nieuw soort economie, mede daarom was het er niet van gekomen een boek van Anastasia te lezen. Tot afgelopen december. Ik moest ineens aan haar denken, zocht op internet en bestelde het eerste boek, dat verbluffend klein bleek te zijn. Het eerste deel is wat vreemd en onwerkelijk, maar het bleef trekken. Halverwege het boek bestelde ik alvast deel 2.

Twee gescheiden werelden

Wij leven in een materiele wereld die in onze ogen volledig normaal is. Als we jong zijn gaan we naar school, we werken omdat we geld moeten verdienen, om te kopen wat we nodig hebben, om te kunnen bestaan. Zo zit onze technocratische samenleving in elkaar. En dan heb ik het nog niet over de behoefte om in weelde te kunnen leven. Om aan onze ongebreidelde consumptiedrift tegemoet te komen werken wij hard en lang. En als we niet bereiken wat onze buurman wel heeft gaan we nog harder werken of worden we ziek van de stress. En ondertussen putten wij onze aarde uit en maken ons milieu kapot.

Maar het kan ook anders. Wij kunnen ook leven van wat de natuur ons biedt, werk doen wat ons energie geeft, dicht bij de natuur zijn, onszelf voorzien in de basisbehoeften die we nodig hebben om een prettig leven te leiden. Een gezonder leven met minder digitale middelen, met meer menselijk contact, meer tijd en minder stress. Zodra wij meer ruimte hebben in ons hoofd ontstaat er ook veel meer creativiteit en scheppingskracht. Helaas zijn wij vergeten hoe zo’n leven eruitziet.

De boodschap van Anastasia

De boeken over Anastasia bevat een schat aan kennis en een hoopvolle boodschap:
“In de verre oudheid hadden de mensen die op Aarde leefden de capaciteit om wijsheid en intelligentie te gebruiken die ver uitstijgen boven de vermogens van de huidige Mens”*. De kennis en vermogens zijn nog steeds beschikbaar. Het gaat er om ons leven in te richten, zodanig dat wij ons weer kunnen verbinden met die kennis, waardoor wij beseffen waarom wij op aarde zijn.

En hoe zit het met mij?

Wat ik lees in de boeken van Anastasia is niet nieuw voor mij, maar het is wel ongelooflijk eenvoudig helder en leesbaar geschreven, waardoor iedereen er direct mee aan de slag kan. Inmiddels geloof ik dat degene die als eerste tegen mij zei dat ik de boeken van Anastasia moest lezen, bij mij al onbewust iets in gang heeft gezet, waardoor ik aan het worden ben wie ik werkelijk ben. Het wordt ook duidelijk gemaakt in de boeken dat dit zo werkt. Mijn permacultuur landschap past naadloos in de levensbeschouwing van Anastasia. Ik ben niet de enige, wereldwijd ontstaan steeds meer Anastasiadorpen, ook wel ecodorpen genoemd.

Mijn leven heeft in de laatste jaren een draai gemaakt van 180°. Ik leef steeds meer in en met de natuur. Onlangs kwam ik iemand tegen uit het verleden die mij herkende omdat ik (uiterlijk) niets veranderd ben, maar die niet kon geloven waar ik nu mee bezig ben. Voor mij is het geen verrassing, diep vanbinnen wist ik altijd dat ik niet thuishoorde in de snelle economische werkelijkheid. Ik heb mij er staande gehouden, maar ik was niet gelukkig.

Dankbaarheid

Niets in mijn leven heb ik spijt van. Alles wat ik op mijn pad tegenkom, hoe moeilijk ook, heb ik nodig om te groeien. Het was juist de tegenslag die mij sterker maakte. Ook weet ik dat ik nog lang niet klaar ben. Ik sta pas aan het begin van veel (persoonlijke) veranderingen. Daarom ook weet ik dat ik heel oud ga worden.

Bij het creëren van een nieuwe levensbeschouwing zal ik vooral ‘weerstand’ tegenkomen, daar ligt mijn uitdaging. Veranderen is moeilijk en roept weerstand op. Dat ondervind ik dagelijks. Maar ik ben dankbaar dat ik ervan kan leren. En ik stuur liefde terug naar iedereen die weerstand oproept. Ik wil iedereen uitnodigen om met een open mind de boeken van Anastasia te lezen en samen te werken aan het ontwikkelen van een nieuwe samenleving.

© Jolanda Verburg, 1 februari 2018

* Vladimir Megre, De Zoemende Ceders van Rusland – deel 2, derde druk, blz. 206

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie