Een momentopname

Terwijl ik naar het nummer – End of the night van The Doors – luister, bedenk ik me dat ik met mijn column voor deze maand verschillende kanten op kan gaan.

Ik heb een paar opzetjes geschreven maar krijg nog geen ultieme duidelijkheid.

The Doors heb ik dit jaar 2020 herontdekt. Een uitdrukking uit de LP vinyl seventies tijd, die blijkbaar in mijn geheugen is blijven hangen, past uitstekend bij mijn herontdekking; ik draai The Doors grijs. En een superfijne bijkomstigheid van mijn Doors revival is, waar ik destijds voornamelijk naar de beat en de stuwende klanken van de stem van zanger Jim Morrison luisterde, dat de songteksten van The Doors veel bewuster bij me binnen komen.

…… Some are born to sweet delight
Some are born to the endless night
End of the night, end of the night
End of the night, end of the night
Realms of bliss, realms of light…
Ooh, mm
Mm-hmm

Tja. The Doors. Het geluid van de band blijft voor mij tijdloos en dat terwijl je ook de psychedelische tijd van de jaren zestig in de nummers blijft horen. Het was de documentaire Feast of Friends die in 2014 uitkwam, die me triggerde bij een uitzending van Het uur van de Wolf van de VPRO. The Doors zijn daarin te zien tijdens de zomertour in 1968, drie jaar voor de dood van frontman Jim Morrison. “Het is een fictieve documentaire,” zegt Morrison in de trailer. “We zijn de film niet echt aan het maken; dat doet de film zelf.” Een heerlijk inzicht, ik was meteen om.

En daarbij, ooit in de vervlogen tijden, heb ik voor het graf van Jim (Melbourne (Florida), 8 december 1943 – Parijs, 3 juli 1971) gestaan, dat op de beroemde begraafplaats ‘Père-Lachaise’ in Parijs te vinden is. ‘Père-Lachaise’ waar ook de Franse zangeres Edith Piaf en de Nederlandse schilder Karel Appel en vele andere beroemdheden begraven liggen. En dan is daar de mythische club van 27 (of: Forever 27) die de benaming is voor de groep van popmuzikanten zoals Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin en Amy Winehouse die evenals Jim Morrison op 27-jarige leeftijd zijn overleden. Drugs.

Ik zet mijn koptelefoon af. Zal ik het wat betreft deze column bij The Doors houden? Onverwacht, The Doors stonden niet bij mijn opzetjes. Ik laat, geïnspireerd door Jim, mijn neiging om controle over het onderwerp voor deze column te krijgen, gaan. Laten we het erop houden dat ik uit al mijn opzetjes ben losgezongen.

…. Take a journey to the bright midnight
End of the night, end of the night
Realms of bliss, realms of light

Zonder The Doors zou ik denk ik over drijfveren hebben geschreven. Specifieker gezegd, het verschil van drijfveer die vanuit het mentale, het ego voortkomt en de drijfveer vanuit het hart. Bij de mentale drijfveer is er sprake van strijd en conflict, concurreren en is de gerichtheid op de toekomst. En bij de drijfveer vanuit het hart, is er liefde, eenheid en in het nu zijn.

Op het moment dat ik drijfveren betrek op het leven van Jim Morrison dan zie ik een man die in de tijdgeest van de sixties – flower power, hippies, ‘psychedelische’ muziek en underground –  vermangeld raakt. Bij hem was er een fascinatie voor dood en pijn, seks, slangen, sjamanisme en een diep verlangen om los te komen van het keurslijf waarin de maatschappij je perst in de hoop door te breken naar het ware zelf.
Tja, het ware zelf.

Het brengt me naar de tijdgeest van onze 2020 maatschappij waarin er op allerlei vlakken nog steeds onderdrukkingen naar boven komen en machtsstrijden gaande zijn die hun weerga niet kennen. Wat dit betreft is er weinig veranderd sinds de sixties en heeft de transformatie waarvan de flower power generatie droomde en hoopte niet doorgezet. Het vinden van het ware zelf is nog altijd in het geding.

Net zoals in de jaren zestig, is er ook op dit moment een breukvlak ontstaan. Tenminste ik ervaar voor mezelf dat er een immense transitie gaande is waarin we de oude wereld en de systemen zoals we ze gewoon zijn, aan het loslaten zijn en daar afscheid van nemen, met alle intensiteiten die daarmee gepaard gaan… Deze transitie zal volgens mij dieper gaan… en daar hoort veel ongemakkelijkheid en veel weerstand bij. Maar de verschuiving die plaats vindt zal uiteindelijk positief zijn… En ja dan zijn we beland bij een volgend ‘opzetje’, verwijzend naar het begin van deze column.

Aan Jim had ik met zijn feilloos aanvoelvermogen voor het collectieve onderbewuste willen vragen om daar een nummer over te schrijven.

 End of the night, end of the night
Realms of bliss, realms of light…
Ooh, mm
Mm-hmm

© Gerome, 1 november 2020

PS:

End of the night van The Doors
Take the highway to the end of the night
End of the night, end of the night
Take a journey to the bright midnight
End of the night, end of the night
Realms of bliss, realms of light
Some are born to sweet delight
Some are born to sweet delight
Some are born to the endless night
End of the night, end of the night
End of the night, end of the night
Realms of bliss, realms of light…
Ooh, mm
Mm-hmm

Nog geen reacties.

Geef een reactie