Een liefdesaffaire (Lenie van Schie)

In de natuur van Noord Amerika kunnen we ze nog op veel plaatsen ervaren: de spirits van Native Americans. Van hen die Aarde nooit overstegen maar met Aarde verbonden hun leven leidden. Aarde was hun Moeder. Laten we kijken en luisteren: Op bezoek in Lassen Volcanic Park.

Een liefdesaffaire

Als ik bij Red Bluff de vierbaansweg achter me laat en de smallere weg naar het oosten insla, begint de hemel al oranjerood te kleuren. Nog een uur daglicht schat ik in, misschien anderhalf uur. Ik ben op weg naar Lassen Volcanic Park in het noorden van California. Deze dag, met meer dan 24 uur daglicht, begon vanochtend vroeg in Havelte, waar de wekker om 4 uur afliep. Nu, zo’n 26 uur later, ben ik aan mijn laatste reisetappe begonnen.

Red Bluff

Een lichte aanval van slaap wordt gemakkelijk overwonnen als ik het landschap wordt ingezogen. Het avondlicht maakt de stammen van de bomen zwarter, het gebleekte gras witter. Ik voel de magische aanwezigheid van de spirits, de sacrale realiteit van Aarde. Ik was hier eerder, het park en ik zijn verbonden in een nimmer aflatende liefdesaffaire.

Ik pink een paar tranen weg. Het landschap verandert. Hoge dennenbomen steken hun gespitste toppen in de donker wordende lucht. Sluiten het al afnemende licht buiten. In de toenemende donkerte wordt het licht van de maan helderder. Nog een paar dagen en dan is zij vol. Daar is de afslag naar het park. Ik ben er. Ik rijd de schoot van moeder Aarde binnen.

Lassen Volcanic Park

Ik heb na een nacht in de auto mijn tentje opgezet op de camping bij de zuidingang. Het is een walk-in camping, auto’s kunnen het terrein niet op. Tussen de wijd uit elkaar staande hoge naaldbomen zijn plekken gecreëerd met elk een vuurplaats en een bruine betonnen tafel met vaste banken. De campings in dit park hebben ook een metalen kast met een ingenieus sluitsysteem waarin we ons voedsel kunnen bewaren. Het is een bescherming tegen beren die, op zoek naar alles wat eetbaar is, bereid zijn auto’s en caravans open te breken.

Ik heb boodschappen gedaan in het naburige Chester, geslapen onder de ruisende naaldbomen, in mijn stoeltje in de stilte bij mijn tentje gezeten, het intense blauw van de lucht en intense groen van de dennen in mij opgenomen.

Lassen Volcanic Park

In het bezoekerscentrum met café en internet (!) heb ik nieuwe informatie over dit park tot mij genomen en de historische film van dit park bekeken.

Zoals de meeste nationale parken is Lassen Volcanic park in handen van de ‘U.S. department of the Interior’. Dit departement heeft de vele wildernisgebieden in de VS in beheer. De rangers in de nationale parken bewaken de vaak precaire relatie tussen toerist en wildernis. Ze hebben een educatieve functie, geven adviezen over de vele kortere en langere wandelpaden die hier zijn uitgezet. Ze geven informatie over geologie, ‘wildlife’, ‘backpacking’, ‘birdwatching’ en het zijn ook onderzoekers. Het zijn de nieuwe bewakers van Aarde en ze doen het goed. Maar toch….

De Native American spirit

Oorspronkelijk behoorden al deze plekken de Native Americans toe. De eerste bewoners van het gebied dat later Lassen National Forest is genoemd en waarvan dit park deel uitmaakt, zijn, zo lees ik in het krantje, de Maidu, de Atsugewi en de Yana stammen. De meest opvallende vulkaan in dit gebied, nu bekend als Lassen Peak, heette toen Waganupa, het centrum van de Yahi universum. Deze berg stond ook bekend onder de naam Kohm Yah-ma-nee, hetgeen ‘besneeuwde berg’ betekent. Het nieuwe bezoekerscentrum bij de zuidingang heeft deze naam gekregen. Deze gebieden zijn hen in feite afgepakt en in hun beleving zijn deze gebieden door de manier waarop de blanken ermee om zijn gegaan, ontheiligd.

Lassen Peak

Dit alles gaat door mij heen als ik in de vroege ochtendkou mijn handen warm aan een beker koffie en de spullen voor een ochtendwandeling bij elkaar zoek. Als ik het pad afloop, wandelend met mijn stokken als steun, de vroege ochtendgeur inademend, ervaar ik opnieuw en intens de spirit van het land. En besef ik dat de spirit van de volkeren die hier ooit hebben gewoond, nooit verloren gaat. Ze zijn niet weg, de Native Americans. Ze zijn nog steeds de hoeders van deze plek. Ze bewaken Aarde en houden zo de dierbare relatie in stand die wij blanken zo gemakkelijk vergeten.

De energie in dit vulkanische park voelt voor mij vrouwelijk. De klop van de Aarde voelt hier als feminiene power. In mijn innerlijke beelden zie ik Native American Women die hier een zusterkring vormen. Ze hebben hier ook hun sacrale plekken. De watervallen van Mill Creek waar ik naar op weg ben, is zo’n plek. Twee stromen komen hier samen en storten zich naar beneden de diepte in. Het is een van die plaatsen waar ze hun ceremoniën hielden. Of doen ze dat nog steeds?

Ceremonie

Ik ben er eerder dan ik had verwacht. En als ik met blote voeten op de rotsen de plek in ogenschouw neem, voel ik een machtige kring ontstaan. De Native American women zijn hier verenigd in een nieuwe ceremonie, een ritueel waarin de onderlinge verbondenheid opnieuw bevestigd en verdiept wordt. Ik ervaar hun wijsheid die ouder is dan wij ons kunnen voorstellen en die mysteries bevat die wij niet kunnen doorgronden. De power van deze kring wordt gevormd door een diepe liefde voor al wat is, voor leven en dood, voor geboorte en sterven, voor initiatie en afsterving. De liefde die ik hier ervaar doordringt alles. Het is een alles accepterende realiteit. 

Waterval

All-inclusive

Ik denk terug aan wat ik in de film zag. De laatste eruptie van de vulkaan vond plaats in 1915. Kolkende, gloeiende lava stortte langs hellingen naar beneden, alles in haar loop meenemend. Rotsblokken van vele tonnen en een heel bos naaldbomen werden in deze beweging meegesleurd. Een immense verwoesting veroorzaakt door kolkende massa’s uit de diepte van Aarde’s wezen. De overblijfselen van deze eruptie zijn overal in het park te zien. Hete stoom, kolkende modderpotjes, de geur van zwavel. En overal rotsblokken, soms ingeklemd tussen afgebroken bomen.

Als Aarde spreekt, vraag ik me af, wat zijn haar woorden dan hier in Lassen Park?

‘Dat alles bij het leven hoort, ook geweld’.

Kwetsbaar

De zin is er zomaar en ik schrik ervan. Ik weet dat het ontstaan van ons universum plaatsvond door een confrontatie van krachten. Dat deze krachten ook vaak leidden tot immense explosies en vernietiging. Dat uit de vernietiging nieuwe stadia van groei ontstonden, nieuwe schoonheid ontstaat. Maar geldt dit ook voor geweld in het algemeen?

De vraag blijft hangen. Er komt geen antwoord.

Zoveel is zeker: ons aardse leven is kwetsbaar. Met ons lichaam kan van alles misgaan en we kunnen dierbare geliefden, huis en haard verliezen. Dit alles leidt tot trauma en verdriet. Zolang we dit leven zien als de enige realiteit kunnen we niet anders dan voortdurend op onze hoede en angstig zijn. En dan is het begrijpelijk dat we het aardse leven proberen te ontstijgen. Maar leven we dan werkelijk?

De spirits van Native Americans leven ons iets anders voor. Zij hebben ondanks alles hun liefde en hun power niet verloren. Zij zijn op hun post gebleven. Ze laten zien dat niets ooit verdwijnt, dat zonder acceptatie van verlies en lijden er geen liefdesrelatie mogelijk is. Het is all-inclusive. Dan maar echt leven, met alles erop en eraan.

© Lenie van Schie
1 december 2016

2 reacties voor Een liefdesaffaire (Lenie van Schie)

  1. Jolanda Verburg 08/12/2016 op 14:12 #

    Hallo Lenie,
    Wat een bijzondere constatering dat geweld erbij hoort. Zijn de orkanen, aardbevingen en tsunami’s er dan niet voor niets? vraag ik mij nu af. En hoe zit het met klimaatverandering? Hebben we dat ook nodig voor ons aards leerproces? Mooi om over na te denken.

    • Lenie van Schie 22/12/2016 op 19:19 #

      Hai Jolanda, Het is niet zozeer dat we dat nodig hebben voor het aardse leerproces. Het is eerder dat het gebeurt. En moeten we ontdekken hoe we ons ertoe verhouden.

Geef een reactie