Dronken van verliefdheid

Afscheid nemen van oude hobby’s en gewoonten is misschien nog wel makkelijker dan het vinden van een nieuwe hobby.

Benzinebranders, vissen en het delen van hobby’s

Mijn echtgenoot knapt oude benzinebranders uit het leger op. Ik ben heel bedreven geworden in Primus, Coleman en pompleertjes. Het eerste dat ik roep als een brander het niet doet: “Moet er geen nieuw leertje in?” Mijn zoon moet dan vreselijk lachen. “Mama, misschien is dat ook wel een hobby voor jou!”

Nou, nee hoor, ik dacht het niet. De hobby van mijn echtgenoot is zijn hobby en niet de mijne. Mijn zoon vindt dat raar. Omdat ik er inmiddels veel van af weet, kan ik daar ook mijn hobby van maken volgens hem. Ik moet denken aan onze oude buren. Hij heeft als hobby vissen en zij gaat mee. De hele dag zit ze op een stoeltje naast hem. Ze vindt het niet erg, zegt ze. Ze neemt een tijdschrift mee, praat wat met de andere vrouwen van de vissers en komt zo haar dag door. Soms gooit ze zelfs een hengel uit als er een wedstrijd is. Mij lijkt het een gruwel om mijn dag zo door te brengen.

tookapic via Pixabay

Als je een partner krijgt dan moet je jezelf opnieuw uitvinden. Waar houdt zijn grens op, waar begint die van jou? Wat delen jullie? Hoe bouw je samen gedeelde historie op? Kook je iedere dag wat hij lekker vindt, of kookt hij wat jij lekker vindt? Kun je apart op vakantie gaan met je eigen vrienden? Hoe vieren jullie samen feestdagen? Of vier je helemaal niets? Allemaal vragen die bewust of diep verborgen voorbij komen.

Einde van een tijdperk

Jezelf opnieuw uitvinden stopt niet. Na zestien jaar huwelijk komen sommige oude vragen opnieuw op tafel te liggen. En er komen ook regelmatig nieuwe thema’s op tafel. Het blijft een cadeau als je elkaar vindt in liefde en vertrouwen en door kunt gaan om een boek vol te schrijven met gezamenlijke historie.

Ik heb na meer dan twaalf jaar het abonnement opgezegd op mijn favoriete tijdschrift. Mijn echtgenoot is verbaasd als hij het hoort. Het is een soort heilige graal geweest al die jaren. Het laatste nummer dat ik krijg, gaat over  – hoe kan het ook anders – ‘jezelf opnieuw uitvinden’. Ik moet vreselijk lachen als ik het nummer in de bus zie liggen.

Soms zie je op Marktplaats advertenties met de tekst ‘wegens stoppen van mijn hobby te koop’. Ik voel me ook zo: tijdschrift te koop, wegens het stoppen van een hobby, ik wil het niet meer, het is niet dat ik het niet leuk meer vind, het is als een oude wagen die ik start, waarvan ik de geluiden ken, het geeft me troost, maar ik voel geen passie, geen verlangen, word niet enthousiast. Zo heel anders dan waar ik wel enthousiast over ben.

Nieuwe hobby: strandzeilen

Ik ben in Zeeland. Even uitwaaien en frisse neus halen in plaats van opgesloten zitten in huis door een halfslachtige lockdown. Aan het Grevelingenmeer zie ik mensen die aan het blokarten zijn, ofwel strandzeilen. Ik word gegrepen door verlangen. Hoe opwindend zou het zijn om in een straffe wind met klapperende zeilen over het strand te racen? Mijn echtgenoot wil meteen naar beneden gaan om te regelen dat ik mee doe. Ik twijfel. Mijn fysieke beperking ligt op de voorgrond. Ik moet eerst uitzoeken of ik dit wel mag doen. Ik zucht.

Ben ik oud aan het worden? Soms voel ik dat er zoveel fysieke beperkingen zijn dat ik alleen maar kan denken vanuit beperking: kan niet, mag niet, teveel risico op blijvend letsel. Waar is mijn jeugdig enthousiasme dat met beide benen op de grond risico’s neemt? Precies het moment waarop ik in de wind de stem van mijn moeder hoor: “Één moment van onbedachtzaamheid maakt dat men jaren schreit!” Oef, da’s lang geleden dat die voorbij komt. Afscheid nemen van een tijdschrift, een hobby is één ding. Starten met een nieuwe opwindende hobby is iets heel anders. Hoe vind je jezelf opnieuw uit? Goede vraag als er veel beperkingen op je weg liggen. Door een fysieke beperking, door coronamaatregelen of door interne overtuiging dat je niet goed genoeg bent of welke andere gedachte er ook opkomt. Denken in termen van mogelijkheden en niet in beperkingen kan een hele uitdaging zijn.

Paul Henri Degrande via Pixabay

Kleine stappen

Een andere gedachte komt bij me op. Afscheid nemen geeft ruimte. Dit hoeft niet meteen gevuld te worden. Jezelf opnieuw uitvinden mag ook in kleine stapjes. Minder doen, maar wel de dingen doen die je dolenthousiast maken, dronken van verliefdheid, ook al gaan die gevoelens na een tijdje weer over. Waarom zou je alleen dingen doen omdat ze blijvend moeten zijn? Misschien is één keer strandzeilen wel genoeg opwinding voor mijn hele leven?! In elk geval heb ik met mijn fysiotherapeut afgesproken dat ik vast de eerste stap neem: ik heb oefeningen gekregen om mijn arm- en handspieren sterker te maken. Morgen ga ik stap twee nemen: uitzoeken of er een privéles bestaat zodat ik op mijn tempo en gemak uit kan proberen of ik verliefd kan worden op strandzeilen.

© Chiara Sahin-Pisanu, 27 oktober 2020

Nog geen reacties.

Geef een reactie