Dromen waarmaken (Jolanda Verburg)

Als we terugkijken op ons leven hebben we dan inmiddels bereikt wat we wilden of zijn we misschien pas halfweg? Kan iedereen dromen waarmaken?

Jolanda - Op de boerderijAls kind logeerde ik in de vakantie geregeld bij mijn oom en tante op de boerderij en trok ik met mijn nicht door de weilanden op zoek naar avontuur. Heel stoer vond ik het om een overall en klompen te dragen, dat hadden wij thuis niet. Als de dag van gisteren weet ik nog wat we deden: slootje springen, hutten bouwen op de hooizolder, kalfjes voeren, rauwe melk drinken en zwemmen in de nabijgelegen vaart. Een geweldige tijd en een mooie herinnering.

Naarmate ik ouder werd kwam er van logeren niet meer zoveel en raakte het gevoel van vrijheid van het boerenleven op de achtergrond. Zeker toen ik in Amsterdam ging studeren en wonen en mijn carrière een aanvang nam, was ieder spoor van het platteland verdwenen. Tot het moment dat mijn moeder overleed en ik in een diepe crisis belandde. Nog maar kort daarvoor had ik een eind gemaakt aan een uitzichtloze relatie en was ik verhuisd naar mijn eigen appartement. De veranderingen hadden de bodem onder mijn bestaan weggeslagen en de zoektocht naar een nieuwe balans en zingeving was moeizaam.

Mijn eigen oase

Niet lang nadat ik een nieuwe woning had betrokken hing mijn balkon vol met hanggeraniums in diverse kleuren en sierden potten met hortensia en skimmia de plek naast de voordeur. Na een drukke werkdag verzorgde ik eerst de planten, gaf ze water, haalde uitgebloeide bloemen weg en herschikte ik arrangementen, al gauw gevolgd door het stekken van planten. Het duurde niet lang voor ik mijn eigen kleine oase had gecreëerd en maakte mijn depressie plaats voor een gevoel van voldoening. Op een dag zei mijn benedenbuurman: “Buurvrouw, hoe doe je dat toch, die enorme bossen geraniums?” “Groene handjes en veel liefde,” antwoordde ik hem.

De verwondering van mijn buurman bleef niet zonder gevolgen. Alsof mijn antwoord aan hem de deur openzette naar een onderdrukt verlangen: een eigen boerderijtje op het platteland. Hoe ik mijn droom zou kunnen realiseren wist ik niet, maar het liet mij niet meer los. Steeds vaker vertelde ik anderen over mijn droom, niet wetende dat ik daarmee de affirmatie uitsprak die realisatie mogelijk maakt.

Dromen komen uit

Bijna twintig jaar later schijf ik deze woorden vanuit de serre van mijn boerderijwoning met een oneindig uitzicht over het boerenland, deels mijn eigen land. Mijn droom is werkelijkheid geworden en meer dan dat. Eind jaren negentig werd ik verliefd en het duurde niet lang voor er kinderen kwamen. Mijn geliefde woonde in de Betuwe dicht bij de boerderij van zijn ouders en voor ik het goed en wel besefte werden wij eigenaar van zijn ouderlijk huis. Et voilà, droom gerealiseerd. Eind goed al goed en ze leefden nog lang en gelukkig.

Jolanda - Uitzicht achter de boerderij

Of toch niet? Blijft er niet altijd wat te wensen over? Hopelijk wel, anders wordt het leven wel erg saai. Zodra een wens is uitgekomen dient zich wel weer een nieuwe aan of slaat noodlot toe. Bij mij kwam vrij abrupt, nadat ik op het platteland was komen wonen, een einde aan mijn carrière. Als zovelen werd ook ik slachtoffer van de internethype. Daar zit je dan met kleine kinderen op het zo gewenste platteland. Fulltime moeder en tuinierster worden was nu ook weer niet de bedoeling.

Levenslessen

Mijn droom bleek nog niet af. Voordat ik kinderen kreeg en op het platteland woonde, was ik druk in het zakenleven en maakte weken van wel zestig uur. Een baan kwijtraken is één van de meest stressvolle gebeurtenissen in een mensenleven. Ineens zat ik ongewenst in een periode van rouw, zeker toen bleek dat de banen niet meer als vanzelfsprekend voor het opscheppen lagen.

In onze samenleving worden we opgeleid om deel te nemen aan het arbeidsproces. Ook in mijn familie staat de arbeidsethos hoog in het vaandel. Je bent pas iemand als je rol in de maatschappij duidelijk is. Heb je succes in je werk, dan ben je een succesvol mens. En wie was ik eigenlijk zonder die baan? Met het verlies van mijn baan moest ik erkennen dat ik niet geslaagd was in mijn leven. Een harde constatering. Voor de tweede keer moest ik op zoek naar de zin van mijn bestaan.

Onze taak op aarde

Een vraag die opdoemde was: leven we om te werken of werken we om te leven? Slechts langzaam begon het besef door te dringen dat het werk dat ik deed ook niet zaligmakend was, een hoop energie kostte en stress opleverde. De belangrijkste conclusie was, dat ik niet mijn werk was. Ik ben veel meer en ik heb veel meer te bieden, misschien niet direct in het bedrijfsleven, maar wel daarbuiten. En met deze conclusie ging weer een nieuwe deur open.

Sinds die tijd doe ik alleen nog maar werk dat ik leuk vind. Niet alleen om brood op de plank te krijgen, maar vooral werkzaamheden die een hoger doel dienen. Mijn leven is nog veel rijker geworden. Onlangs zei een vriendin, die ik al heel lang ken, tegen mij: “Het is iedere keer weer een cultuurshock als ik bij je ben.” En ik begrijp precies wat ze bedoelt. Niet alleen mijn werk en mijn woonomgeving zijn veranderd, ook ik ben veranderd.

Iedereen kan dromen waarmaken

Het leven is niet altijd gemakkelijk, maar in mijn beleving zijn we op aarde om er iets van te leren. Iedere tegenslag biedt nieuwe kansen en laat ons zien waar we kunnen groeien. Hoe harder het leven is, hoe sneller je tot de kern komt van wie je werkelijk bent. En ik ben overtuigd dat iedereen kan veranderen en zijn of haar dromen kan realiseren. Ik blijf dromen. Mijn dromen worden steeds grootser en lijken haast onbereikbaar, maar ik ga er voor: een mooie en liefdevolle wereld voor iedereen, ooit.

© Jolanda Verburg
1 januari 2017

Nog geen reacties.

Geef een reactie