Doorsnijden van onzichtbare banden (Chiara Sahin-Pisanu)

Vive Levenskunst gaat stoppen: gedachten over afscheid en het openen van nieuwe deuren.

Vertrouwen in het onzichtbare

Afscheid nemen is een vaardigheid die je moet leren. Sommige mensen zijn er heel slecht in. Ze kunnen niet loslaten, blijven vasthouden aan herinneringen alsof er geen nieuwe momenten komen die de moeite waard zijn. Ik ben heel makkelijk: als het over is, dan is het voorbij. Tegen mijn zoon zeg ik al van jongs af aan:  ”Morgen is een nieuwe dag en dan krijg je nieuwe kansen. Kijk goed naar de mooie dingen van vandaag, koester die. Kijk goed naar de vervelende dingen van vandaag en leer er van. Daarna komen we er niet meer op terug, het is gebeurd, we hebben er over gesproken en het is klaar.”

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik nooit terugdenk aan dingen die gebeurd zijn en dan toch nog verdriet of spijt voel. En, ook niet dat ik soms heel boos kan worden als de dingen anders gaan dan ik zou wensen. Maar uiteindelijk heeft het geen zin om dingen vast te houden als ze er niet meer zijn. Hoe cliché het ook klinkt, het is wel waar: de ene deur gaat dicht, een andere deur gaat open. Ook al kun je soms nog niet zien dat er een andere deur in de verte staat te wachten. Dat vraagt om vertrouwen in het onzichtbare. In deze wereld is veel onzichtbaar. We denken wel dat we van alles weten, zien en horen. We denken ook dat het de waarheid is, maar eigenlijk hebben we veel geloof in het onzichtbare.

Darkmoon Art via Pixabay

Bennu de Ruimterots en de kansberekening

Of het nu een geloof in God is of een geloof in de wetenschap: de basis is onzichtbaar. Denkt u werkelijk dat wetenschappers kunnen aantonen dat die meer dan drie miljoen jaar oude ruimterots Bennu tussen 2178 en 2299 met een kans van 1 op 2700 in zal slaan op aarde? Als ik zoiets hoor, lig ik dubbel van het lachen. Weet u hoe groot de kans is om door de bliksem geraakt te worden? Dat is één op de twee miljoen. Per jaar worden er in Nederland gemiddeld 10 mensen getroffen door de bliksem.

De kans dat je door de bliksem wordt getroffen is groter dan de kans dat je miljoenen wint in de loterij. De kans dat je gebeten wordt door een haai is 1 op 3,7 miljoen. En de kans dat je dodelijk geraakt wordt door een kokosnoot is 1 op 250 miljoen. Dus hoe hebben ze dan uit kunnen rekenen dat de kans dat de aarde geraakt wordt door Bennu de Ruimterots 1 op 2700 is? Weet u dat de kans dat Bennu de aarde raakt bijna net zo groot is als de kans dat je komt te overlijden aan de Braziliaanse Buttock Lift (BBL), een cosmetische operatie waarbij buikvet in je billen wordt gespoten om ze ronder en voller te maken? Nou, als het uitgangspunt overleven is dan zet ik mijn geld in op Bennu.

Verhalen vertellen en afscheid

Onze fascinatie met het onzichtbare houdt me altijd bezig. Of het nu de elektromagnetische straling van het lichaam is of liefde die je voelt voor je geliefde, kind of vrienden, het is er wel, toch kun je het niet zien. We zijn gefascineerd door geesten, zieners en paragnosten. We geloven dat mensen goede bedoelingen hebben. En er zijn mensen die daar handig gebruik van maken, zoals charlatans, oplichters en politici. Hele volksstammen vallen voor de verleiding van reclames, zoals de gevoelens die de kerstreclame van CocaCola oproept. De naakte waarheid van de gezondheidsschade die regelmatig frisdrank drinken met zich meebrengt daar kijken we liever van weg.

brisch27 via Pixabay

Tastbare waarheid, aantoonbaar gevaar, alles wat zichtbaar, hoorbaar en voelbaar is, dat is voor ons niet zo aantrekkelijk. Mythes, verhalen en hersenspinsels met een goede dosis emoties of het nu angst, liefde of humor is, daar gaan we voor. Ik ben er van overtuigd dat het te maken heeft met onze genetische codering voor storytelling. We houden van verhalen. We houden van de vertrouwdheid van het kampvuur waar we met z’n allen omheen zitten en elkaar de meest bizarre verhalen vertellen. Terwijl de geesten van onze voorouders meeluisteren en zeker stellen dat we niet vergeten opdat we kunnen overleven.

Ik durf het soms niet zo goed te zeggen, omdat ik veel negatieve boodschappen heb gekregen als klein meisje, maar ik ben een verhalenverteller in hart en nieren. Ik hou er van om te overdrijven, om zaken groter of kleiner te maken dan ze zijn, om mensen emotioneel te bewegen, te koesteren, te troosten of wakker te maken. En soms te laten schrikken. De afgelopen jaren heb ik elke maand trouw mijn columns geschreven. Ik heb er veel plezier in gehad, soms kritische feedback gekregen, meestal herkenden de lezers zich, lieten ze zich verrassen en troosten. Helaas is het tijd om afscheid te nemen. Vive Levenskunst gaat stoppen. Ik ga de onzichtbare banden met mijn lezers doorsnijden in de overtuiging dat er nieuwe deuren opengaan. Ik wens jullie al het goede: mogen er vele verrijkende verhalen op jullie levenspad komen!

© Chiara Sahin-Pisanu, 14 oktober 2021

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie