Dood gewoon (Dirk Oegema)

Na tien jaar wordt dood gewoon. Nu, bijna precies tien jaar geleden, stapte mijn zoon uit dit leven. De bijzonderheid van dit verlies gaat dag voor dag, jaar voor jaar, met ups en downs over in gewoon. Maar wat is hier gewoon?

Vanaf dag één was mijn angst dat ik zou vergeten. Gebeurtenissen zou vergeten, zijn stem, zijn geur, dingen die hij zei, of was. Ik was bang voor wat langzaam zou verdwijnen in de nevel van de tijd. Of, erger, dat ik verraad pleeg doordat ik platweg vergeet dat ik hem liefheb. Expres hem vergeet of, minstens even erg, gewoon niet let op dat ik hem aan het vergeten ben. Dat alles in het leven weer draait zoals het altijd draait. Toch is het niet gewoon geworden omdat ik vergeet, ook al ben ik inderdaad veel vergeten. Ik weet dat ik hem niet ben vergeten.

En dan is er mijn angst dat ik gevoelloos ben of word. Dat gevoel langzaam uit mijn leven verdwijnt. Dus ook mijn gevoel voor hem. Zoals het gevoel langzaam uit mijn vingers verdwijnt als de stroom van mijn warme bloed het aflegt tegen de kou buiten. Ik in de vorst mijn handen niet meer warm kan krijgen, hoe hard ik ook wrijf. Soms verbaast het me dat ik minder reageer op wat er allemaal gebeurt om mij heen. Of zelfs helemaal niet reageer. Dat in mij niets beweegt, terwijl de wereld zich druk maakt om het volgende. Maar het vreemde is dat ik tegelijk juist sterker reageer, waar ik het leven wél ontmoet. Waar ik erbij ben waar iemand diep geraakt wordt. Daar waar alles faalt wat normaal gesproken een buffer vormt tussen ons en het leven. Ik heb mijn gevoel niet verloren.

Het lijkt dat niet de wereld weer gewoon wordt, verder draait zoals altijd, maar dat de dood gewoon wordt. Die oorverdovende klap, die schok van dat ene moment, dringt dag voor dag, jaar voor jaar verder tot mij door. Dat heeft blijkbaar tijd nodig, heel veel tijd. Het landt langzaam, zorgvuldig in al het leven in mij en al het leven om mij heen. Verliezen wordt zo gewoon, precies zo gewoon als het leven. Verliezen zonder zwart randje, maar simpel aanwezig in een wereld waar winnen vaak belangrijker leek.  Onvervreemdbaar aanwezig. Als een gewone vorm van zijn, als gewoon zijn.

© Dirk Oegema, 1 januari 2021

Nog geen reacties.

Geef een reactie