Donald Trump

Einde van het jaar 2020. Reflectie.

We leven in een tijd van uitersten waarin we te maken hebben met een wereldwijde pandemie, instortende economieën en een opeenstapeling aan tegengestelde opinies die onze samenleving verdelen. De felle aard van de verdeeldheid is een duidelijke indicatie dat er andere perspectieven nodig zijn.

Goed dan. Kop munt. Ik verplaats me naar het Witte huis, de woon- en werkplaats van de Amerikaanse president in Washington. Voor me zie ik de Amerikaanse president Donald Trump in zijn Oval office die zijn verlies van de president verkiezingen weigert te nemen en het liefst zoveel mogelijk juridische strijd inbrengt om de overdracht naar zijn opvolger Joe Biden tegen te werken.

Afbeelding van David Mark via Pixabay

In een documentaire over Donald zag ik dat zijn vader hem als strenge leermeester de macht doctrines van jongs af aan met de paplepel heeft ingegoten. Verliezen stond niet in de agenda van de familie Trump. Het is dan ook niet zo gek dat Donald blijft volhouden dat de verkiezingen beïnvloed zijn. Ondanks dat hij vrijwel alle rechtszaken die hij heeft aangespannen inmiddels heeft verloren en er zijn geen significante bewijzen van verkiezingsfraude gevonden.

Donald Trump wiens ex vrouw Ivana zegt; “Ik ben er helemaal klaar mee. Dit moet tot een einde komen, linksom of rechtsom, het interesseert me niet. Maar Donald is geen goede verliezer, dus hij zal deze strijd niet zomaar willen opgeven.” En: “Het is als moeder zwaar om te zien waar onze kinderen nu doorheen gaan. Als ze maar gelukkig zijn en verlost worden uit deze situatie.”

Ik heb me de afgelopen jaren regelmatig afgevraagd, wanneer Donald Trump weer eens in zijn speeches in de aanval ging of een twitter oprisping de wereld instuurde, of er ooit enige sprake is geweest van een sprankje innerlijke rust.

Er komt een gedachten speling bij me op waarin Donald Trump in de Oval office voor zijn presidentiële bureau in lotus houding op een meditatie matje zit.

We zien Donald van zijn hele andere kant, hij is mega vriendelijk. Hij heeft voor iedereen oor en oog en laat opvallend ontvankelijk tegen zich zeggen, dat de wereld die jij ziet Donald, is wat je haar hebt gegeven. Niet meer en niet minder. Ze getuigt van hoe het met jouw persoonlijke geestestoestand gesteld is. En ja Donald, meneer de president, jouw innerlijke toestand is dus een uiterlijke weergave, zoals jij denkt neem jij waar.

Donald knikt gebiologeerd en gebaart met zijn hand, ga verder.

En wat zou er met de wereld gebeuren, wanneer je als de president probeert om de wereld niet meer naar jouw hand te zetten, maar er voor kiest om jouw denken over de wereld te veranderen. Daar ligt de ruimte Donald. Toegegeven het vergt een flinke oefening. En de opbrengst? Het zou best eens kunnen dat alle verdeeldheid in onze wereld zienderogen begint af te nemen, tenminste als je deze ruimte, Donald, jezelf gunt en toestaat.

Terug.

Zo juist krijg ik van het nieuws mee dat Donald Trump tot grote opluchting van veel Amerikanen zijn goedkeuring heeft gegeven aan het in gang zetten van de machtsoverdracht aan Joe Biden. Maar tegelijkertijd zegt hij in een tweet nog altijd in zijn eindoverwinning te geloven en gaan de rechtszaken door.

Het spookbeeld dat bij mij sluimerde dat de Amerikaanse mobiele eenheid voor het hek van het witte huis in de opperste paraatheid staat, mocht Donald het witte huis niet willen verlaten, neemt in lading af.

Het betekent dat Trump nog altijd niet hardop zegt dat hij verloren heeft. Maar het betekent ook dat het volgens Trump tijd is om de eerste stappen te gaan zetten in de voorbereidingen van de overdracht van de macht. Vooruit Donald, zet nog een stap.

Afbeelding van Rogier Hoekstra via Pixabay

Het is januari 2021. Donald heeft dan toch het Witte huis verlaten. (Het meditatie matje heeft hij onder zijn arm meegenomen.)

En terwijl Joe Biden op 78 jarige leeftijd, na in 1988 en 2008 zonder succes kandidaat te zijn geweest en zijn vicepresidentschap met Barack Obama, het Oval office voor zijn eerste werkdag binnentreedt en achter zijn presidentiële bureau, waar generaties van presidenten vanaf 1869 zijn voorgegaan, gaat zitten. Neemt hij een moment om een zichzelf nog eens goed voor te houden wat hij in zijn overwinning speech heeft gezegd;

‘Ik beloof een president te worden die niet probeert te verdelen, maar te verenigen. Die geen rode staten en blauwe staten ziet, maar alleen de Verenigde Staten. En ik werk met heel mijn hart aan het vertrouwen van het hele volk, om het vertrouwen van jullie allemaal te winnen. Dat is waar Amerika volgens mij over gaat. Het gaat om mensen. En dat is waar onze regering om draait.’

De energie in het Oval Office verandert zichtbaar. En wie zal het zeggen, worden we getuige van een presidentschap waarin een transformatie op gang komt naar een wereld waarin de verdeeldheden afnemen en leeftijd er niet meer toe doet. Een wereld waarin zodanige nieuwe perspectieven tevoorschijn komen waardoor verouderde denkwijzen als van zelf zullen verdwijnen.

Fijne feestdagen en vooral een gezond en vredig 2021!

© Gerome, 1 december 2020

Nog geen reacties.

Geef een reactie