Deze tango (Dirk Oegema)

Jij wilt lezen, daarom ben je hier. Ik schrijven, daarom ben jij hier. Dat klinkt gelijk al lekker arrogant. En we kunnen er wel om heen draaien, maar het is fysiek vastgelegd in ons ritueel op deze plek: ik ga voor, jij volgt in deze tango. Jij leest wat ik schrijf. Nietwaar?

Maar mijn plek hier maakt me soms ook juist bescheiden. Ik weet wat de kracht van volgen is. De magie ervan. Deze tango brengt ons ook bij elkaar. En dat samen is niet mijn eigendom, het is ons samen. Wat blijft over als niemand dit leest? Alles gaat over macht in deze wereld, maar macht is niet alles. Macht heeft iets onmenselijks: het schept afstand, isoleert.

Dit lezen en schrijven, dit jij en ik, is een soort intimiteit die niet een op een is om te zetten naar gelijkwaardigheid. De slavernij hadden we afgeschaft. Op dit moment doen we dat nog eens over voor alle zekerheid. Maar dit volgen zit dieper. Het zit in elk moment dat ik luister. In elke zintuiglijke ervaring. Elke keer dat ik zie, hoor, proef, proef, of voel… Elke keer laat ik iets binnen. Binnen in mij.

En het komt bij mij binnen dat jij me volgt, het verandert mij. Als ik geen expressie vind voor wat er in mij leeft, als ik er niet mee naar buiten kom, dan loopt al snel de druk op in mijn binnenste. En als niemand reageert op mij, of erger nog, mij negeert, dan heb ik een probleem.

En dat is enkel de psychologische behoefte, toevallig de mijne. Want er is meer. In het contact tussen ons, in de uitwisseling, krijgt de wereld zijn vorm. Is de oorsprong van het menselijk leven.

Dus ik laat graag en gretig toe dat jij mij leest. Mij volgt, mij voelt. De enige echte leider hier is mijn arme ego. Geef maar een seintje als ie weer ’s wat te dominant wordt.

© Dirk Oegema, 1 december 2020

Nog geen reacties.

Geef een reactie