De wijzers staan stil (Gerome)

Ik bevind me op een punt waarvan het oppervlak gekromd is en geen randen heeft. Ik werp een blik op mijn horloge, het wijzerplaatje licht fluorescerend op, de wijzers staan stil, het heeft geen zin. Er is geen tijd.

Er is op dit punt geen tijd, geen lokaliteit en geen referentiekader. Er is geen plek die je als zijnde ‘hier’ kunt benoemen.

Een man loopt naar me toe. Hij torst een levensgrote passer met zich mee op zijn schouder, deze zet hij neer en vouwt hij uit. Hij knikt vriendelijk en stelt zich voor als John Harrison. Ik kijk hem verwonderd aan en wil  hem vragen wat hij met de passer van plan is. Maar hij geeft aan dat hij niet gestoord wil worden.

Okay, ik parkeer mijn vraag en laat het gebeuren.

Hij schuift de passerbenen uit elkaar en hangt met zijn hele gewicht aan het passerbeen met de ijzeren pin die voor stabiliteit zorgt en duwt de pin in het oppervlak. Het passerbeen waaraan een wit krijt bevestigd zit schuift hij langzaam uit en trekt daarmee een levensgrote cirkel. ‘Mijn favorieten’, hoor ik hem zeggen, ‘32.6 meter, 26.7 meter en 32.4 centimeter.’

Terwijl hij de lijn van levensgrote cirkel sluit, begint het oppervlak binnenin de cirkel te golven.

In een flits verander  ik in een oude zeevaarder, en werp ik terwijl het schip de haven uitvaart, houten blokken in het water die op gelijke afstanden aan een touw met knopen vast zitten. Door de blokkenverplaatsing stel ik de snelheid van mijn schip in knopen vast.

John Harrison brengt zijn duim en wijsvinger naar elkaar toe en kijkt door de opening heen.

De zee wordt roeriger, het knopen tellen is niet meer mogelijk. De golven beuken tegen het schip. Ik ga als stuurman helemaal op in het koers bepalen. De golven schuimen. De wind stuwt het schip verder voorwaarts. Totdat het schip bijna achter de horizon verdwijnt.

John Harrison veegt met zijn voet de wit krijten cirkel open. Voordat ik het besef ben ik met het schip weer terug in de haven. Bijna vergeten, middelbare school natuurkunde lessen flakkeren een moment door mijn hoofd terwijl ik naar hem kijk. ‘De zon legt 360 graden af langs de hemel in 24 uur. Toch. Dit is 15 graden per uur en is precies 1 graad per 4 minuten…’

Vanachter af breekt de zon door. ‘Dit is echter niet de zon, wist je dat?,’ zegt John Harrison ineens terwijl hij de passerbenen dicht klapt.
‘Dit is een geprojecteerde zon.’
Ik laat deze zon op me inwerken.
‘Maar dit is een fantastische zon, wil ik zeggen.’
‘Het is mijn proef zon.’

Terwijl John Harrison met de passer op zijn schouder wegloopt laat ik het zonlicht mijn gezicht beschijnen totdat het punt waar ik me bevind opzwelt tot een bol.

Een gelukkig en gezond 2018!

© Gerome januari 2018

Noot; John Harrison Harrison (verm. Foulby, 24 maart 1693 – Londen, 24 maart 1776) is de uitvinder van de chronometer, het eerste instrument dat op zee de juiste tijd aangaf.  

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

Reacties gesloten.
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!