De wereld van arrogantie en onvermogen (Chris Elzinga)

Sommige mensen zijn meer arrogant, andere meer onvermogend. Hun belevingswereld lijkt enorm van elkaar te verschillen. Maar is dat wel zo? Kan er onvermogen zitten in arrogantie en arrogantie in onvermogen? Wat doet dat met mijn kijk op mensen en op mezelf?

Arrogantie

Als ik mensen observeer, dan valt me op met wat voor arrogantie sommigen de wereld om hen heen naar hun hand weten te zetten. Alsof zij het recht hebben dat te doen. Zelf denk ik niet zo te zijn. Ik zit eerder aan de kant van onvermogen en kwetsbaarheid, maar daarover straks meer.

Arrogante mensen vind ik dikwijls onuitstaanbaar. Ik vind ze onbescheiden in de vanzelfsprekende manier waarop ze ruimte innemen, vaak ten koste van de ruimte die anderen nodig hebben. Ik vind ze narcistisch, omdat ze zo uitdrukkelijk aandacht voor zichzelf opeisen. En het overvloedige nieuws over machtsmisbruik bevestigt dit beeld alleen maar.

Afbeelding van Vitabello via Pixabay

Maar… als ik wat dieper naar mijn eigen reacties kijk, ben ik stiekem ook wel jaloers op dat schijnbare gemak waarmee ze op de voorgrond treden en dingen voor elkaar krijgen. Stiekem zou ik die aandacht ook wel willen hebben. En wat meer geld zou ook niet gek zijn. En minder schaamte neem ik er ook graag bij en geef wat ook maar wat extra durf.

Onvermogen

Want ja, zelf ken ik het gevoel heel goed niet zomaar goed genoeg te zijn. Ik maak mezelf al gauw wat klein, weet mezelf niet goed te presenteren (of te verkopen!) en trek daardoor gemakkelijk aan het kortste eind als het aankomt op de verdeling van wat voor koek dan ook.

Omdat dit onvermogen niet fijn voelt en maatschappelijk ook niet zo populair is, probeer ik dat te verbloemen, minstens voor mezelf. Dat doe ik door de deugden in mijn wat teruggetrokken houding te benadrukken. Zo presenteer ik mezelf naar buiten toe als bescheiden, rekening houdend met anderen, afgestemd op anderen, anderen de ruimte gevend.

Afbeelding van esudroff via Pixabay

Verborgen arrogantie

Zo op het eerste gezicht lijken arrogantie en onvermogen twee heel verschillende belevingswerelden te vertegenwoordigen, als twee polen van een continuüm. Het was een hele schok toen ik ontdekte dat er arrogantie zat midden in mijn gevoel van onvermogen. Als ik bijvoorbeeld in een groep het gevoel krijg geen ruimte te hebben om te laten horen wat ik te zeggen heb, kan ik me gemakkelijk klein en inadequaat gaan voelen. Dan trek ik me in mezelf terug. Maar dan komt het: ik ga dan de meer arrogante deelnemers, die het hoogste woord voeren, veroordelen om de manier waarop ze ruimte innemen. Daardoor ga ik mezelf beter voelen, want ík geef anderen tenminste die ruimte, ík zie wat anderen nodig hebben!

Oeps, ik kan er niet omheen, in dit oordeel steekt mijn arrogantie de kop op, midden in een gevoel van onvermogen. Ik kan ook zien dat die arrogantie daar een reactie op is. Waar ik me ongemakkelijk en klein ga voelen, komt er een beweging in me op gang om me weer groot te maken.

Toen ik die beweging in mezelf zag, ging er in mij iets open naar mijn meer arrogante medemensen toe. Zou het kunnen zijn dat zij in de kern onzeker zijn? Naarmate ik me meer voor die mogelijkheid open, zie ik hoe lastig het voor deze mensen is om onvermogen toe te laten: het maakt hen onzeker en kwetsbaar. Kwetsbaarheid toelaten is doodeng, zeker als het altijd verborgen is geweest. Ze hebben daar dus alles bij te verliezen.

Afbeelding van MonikaP via Pixabay

Mildheid

Met dit inzicht ontspant er iets in mij. Ik ervaar meer mildheid naar mezelf en zeker ook naar anderen toe. Dan zie ik ook nieuwe kwaliteiten in beide posities. Zie ik de kracht, de moed en de wil die op een vervormde manier in arrogantie uitdrukking vindt. En zie ik de gevoeligheid in onvermogen en kwetsbaarheid.

Als ik dit in mezelf toelaat, voel ik een grote uitnodiging om alle posities te leren kennen en om alle kwaliteiten die daarin verborgen zijn te leven. Dat maakt het leven meer compleet en dat geeft het leven meer kleur en diepgang.

© Chris Elzinga, 1 september 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , , , , , ,

1 Reactie De wereld van arrogantie en onvermogen (Chris Elzinga)

  1. Janet 12/09/2019 op 14:08 #

    Dag Chris, wat mooi en openhartig beschreven. Zo herkenbaar. Die dans tussen jezelf afwisselend groot en klein maken en hoe je elkaar voortdurend spiegelt. Hoe groter de ergernis, des te groter de spiegel ,zeg ik weleens.

Geef een reactie